"Anne" door Yvonne

Titel:  Anne
Auteur:  Yvonne
Datum:  4 apr 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4576

Anne

Het is lente. Voor mij misschien wel de mooiste tijd van het jaar. Overal waar je kijkt, begint de wereld langzaam maar zeker groener en fleuriger te worden. Alle watertjes waar ik langskom tijdens mijn favoriete wandelroute met hond beginnen langzaam weer tot opwindend leven te komen. Sommige vroege vogeltjes zijn al druk doende een nestje te bouwen. Een aantal mannenetjes eendjes jaagt onvermoeibaar een reeds duidelijk vermoeid vrouwtje op. Het is een drukte van jewelste in de natuur. En ik... ben even aan het einde van mijn latijn. Terwijl ik languit in mijn badkuip mijn ogen tracht te sluiten, wat me niet lukt, stil zitten of liggen is niet zo mijn ding, komt de mooiste vrouw van de wereld mijn badkamer binnen en stopt de pluggen van haar mp3 speler in mijn oren. "I'm so tired of being here... suppressed by all my childish fears...", schalt het in mijn oren. Evanescence "My immortal". Of ze zich ervan bewust is wat dit nummer, nu op dit moment, met me doet?

Er zijn herinneringen die je een leven lang met je meedraagt. Ik heb de oersterke neiging de meest ingrijpende momenten in mijn leven in het verste hoekje van mijn hartje weg te stoppen, vrij naar het motto: wat ik niet zie, is er ook niet meer. Wat zeg ik: is er nooit geweest, was er niet, heeft niet bestaan en zal er ook nooit meer zijn. Evanescence leert me vandaag een nieuwe les. "I've tried so hard to tell myself that you're gone, but though you're still with me... I've been alone all along..."

Lente heen, lente weer, mooiste tijd van het jaar of wellicht ook niet, mijn herinneringen van vroeger, even heftig in het heden gekomen, doen pijn en ik voel alleen maar verdriet. Maar deze keer sta ik er niet helemaal alleen voor. En dat is een nieuw gevoel. Vreselijk griezelig en tegelijkertijd onweerstaanbaar mooi en goed. Hoewel het verdriet en de pijn van mij blijven, er is wat waars aan dat gezegde: gedeelde smart, is halve smart.

"These wounds won't seem to heal, this pain is just too real, there's just too much that time cannot erase..."

Het is nu bijna twintig jaar later, ja zo oud ben ik dus al, dat ik een blik werp achter de poppenkast van mijn bestaan van toen. Alle marionetten staan braaf op het toneel. Ik ken de rollen van elk van hen feilloos: de clown, de feeks, de harde zakenvrouw, het onschuldige meisje, de "ik laat graag over me heen lopen als je me maar aardig vindt" goedzak, en nog zo een paar. Achter het toneel bevindt zich de werkelijke vrouw. De kwetsbare en op het moment verdrietige vrouw. De vrouw die nu pas rouwt om het lot van een meisje wat ze reeds in jonge jaren heeft moeten laten gaan.

"You used to captivate me, by your resonating light.
But now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts , my once pleasant dreams.
Your voice it chased away, all the sanity in me..."

En ik ben me ervan bewust dat hoewel ik niets meer heb ter herinnering aan het meisje, niet omdat ik het nooit had, maar simpelweg omdat ik alles wat me ook maar enigszins aan haar had kunnen herinneren, weggegooid of vernietigd heb, zij voor eeuwig een plaatsje in mijn hart zal hebben. Ze heeft dat plaatsje verdiend, heeft het ook altijd gehad, ook al wilde ik dat niet weten en ik ben blij dat ik haar eindelijk na al die jaren ook werkelijk in gedachten in mijn armen kan sluiten.

"When you cried I'd wipe away all of your tears
Then you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me..."

Want in alle werkelijkheid is ze al die jaren al bij me geweest.

Yvonne

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]