"Pessimise vs Optimisme" door Rob

Titel:  Pessimise vs Optimisme
Auteur:  Rob
Datum:  14 mei 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4459

Pessimise vs Optimisme

Het is mooi weer, althans hier. Ik houd van mooi weer. Ik ben blij met dit zomerse gevoel, voor mij is de zomer aangebroken. Begrijp me niet verkeerd, ik houd ook erg van de winter. Maar de zomer is mijn favoriet. In de winter is de mode vaak ver te zoeken en is iedereen dik gekleed, om nog maar te zwijgen over de rode, verkleumde gezichten die zich hebben gevormd door het weer. De zomer onthult meer van het lichaam. Lekker jongens met weinig kleren, mooie armen en een te gekke zonnebril. Mooie vrouwen waar de rondingen bijna uit de truitjes vallen. Dit alles maakt mij een gelukkig mens. Tijdens de zomer is er meer te zien EN meer te fantaseren. Ik zie alles rooskleurig en ben vollop optimistisch. Ik ben BI, SO WHAT!!!! in de zomer maakt dat allemaal niet uit. In de zomer kan iedereen bi zijn en is toch iedereen vrolijk. Vanuit de kast (ik ben nog niet out) geniet ik volop van alle aandacht en van de mensen. Waar maak ik me druk om? What's the big deal? Bi zijn is van alles kunnen genieten.

5 dagen per week werk ik in het centrum van de stad. Iedere dag opnieuw mensen (be)kijken. Ik geniet er zo erg van dat ik zelfs op een zaterdag nog met vrienden de bus pak om in de stad te kunnen zijn. Eigenlijk is de stad (het centrum) een grote catwalk waar je jezelf kunt showen. Dag in en dag uit, telkens weer. Als ik aan het shoppen ben en ik loop even te zeuren: "Wat hangen die t-shirts hoog, lekker ergonomisch. Daar kan toch niemand bij!" krijg ik van de pessmistische medewerker te horen: "Niet zo huilen hoor." PARDON.. P A R D O N? Wie ben jij om zo tegen mij te praten, wie ben jij om mijn optimisme te onderdrukken, wie ben je eigenlijk?....Misschien heeft ze gelijk, ben ik echt zo'n zeikerd, ben ik een doemdenker, ben ik een pessimist? Nahhh joh, de winkelier was gewoon ongesteld.

Aan het eind van de zesde dag, die ik heb doorgebracht in de stad, stap ik tevreden in de bus. Ik klets wat na over onze weken en stap even vrolijk weer uit de bus.
Ik loop glimlachend naar huis, langs een park, waar ik een bekende van mij zie zitten die roept: "HEEEEJ"
Ik: *glimlach* en zwaai even.
Zij: "HEY (Rob) ben jij homo?".
Ik: *weg glimlach* *verbaasd* "NEE"
Zij: "OHH, dat zei (naam)".
Ik: *boos* "Ja, mensen praten, welkom in het dorp!"

Een meisje van 13 jaar roddelt door het hele dorp dat ik homo ben. Ook al ben ik bi en heeft ze dus een beetje gelijk, ik ontken alles. Ik haat dat soort mensen, dat soort acties, en dat dorpse geroddel. Echter ik mag niet klagen want vaak (als het niet over mij gaat) doe ik net zo hard mee. Maar mijn optimisme is weg, dus dat kan me niks schelen. Ik haat het dorp en ik wil hier weg, helaas is dat geen optie. Misschien moet ik me vasthouden aan wat de wijzen ooit zeiden:

"Een pessimist is een optimist met levenservaring."

Rob

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]