"Eeuwige coming out" door Kada

Titel:  Eeuwige coming out
Auteur:  Kada
Datum:  30 mei 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4801

Eeuwige coming out

Gisteren had ik een gesprek met een vriendin over ons lesbisch-zijn en het naar buiten brengen van dat gegeven. Zij vertelde dat ze al jarenlang zichzelf aan het uitleggen was tegenover de buitenwereld. Als zij met haar vriendin bij de slager stond en de slager vroeg: "Is dat uw zus?", zij niet anders kon dan duidelijk maken dat ze hun leven met elkaar deelden. Als ze een nieuwe collega kreeg voelde ze zich soort van verplicht om vrij snel duidelijk te maken dat ze lesbisch was. Nu had ze daar spontaan geen zin meer in. Ze merkte dat ze mensen nu gewoon maar heen liet denken, dat ze geen zin meer had zich te verantwoorden tegenover vreemden.

Nou moet ik zeggen dat ik nog nooit echt die behoefte gehad heb mezelf te verantwoorden. Ik heb soms collega’s gehad die echt na vier maanden pas ontdekten dat die vrouw die mij soms ophaalde mijn geliefde was. Als mijn relatie niet ter sprake komt, komt ook mijn lesbisch-zijn vaak niet ter sprake en ik vind dat prima. Als klanten beginnen over ‘je man’ laat ik hen vaak in de waan, wat gaat hen het immers aan hoe ik mijn leven leef. Bovendien noem ik mijn lief ook regelmatig bij wijze van grap ‘mijn vent’ of ‘mijn stoere man’ dus ach, het is maar net hoe je het geheel interpreteert. Als ik een fooitje krijg en een klant zegt ‘voor de kinderwagen’ ga ik immers ook niet uitleggen dat ik geen kinderen heb en ze ook niet wil dus dat ik het liever besteed aan mijn sportwagen (yeah right). Dus waarom zou ik mijn seksuele voorkeur wel gaan verantwoorden.

Ik laat mensen bewust hun eigen invulling geven aan mijn leven omdat ik er geen zin in heb elke keer uitleg te geven over mezelf. Als je dan jezelf ontmanteld, omdat je toch vindt dat dat het juiste is ofzo, krijg je vaak hele stomme reacties. Mensen weten ineens niet waar ze moeten kijken als je zegt dat je geen vriend maar een vriendin hebt. "Oh hihihi….giechel giechel….ja dan kan ook natuurlijk" of: "Oh wat grappig, mijn tante is ook lesbisch". So what! Who cares. Wat heeft dat met mij te maken? Maar ja, dat zeg je dan natuurlijk niet hardop want ach, het arme meisje weet zich geen houding te geven.

Tegelijkertijd lig ik krom. Ik ben degene die ‘anders’ is, die verantwoording aan het afleggen is voor wie ik ben, maar die ander voelt zich er ongemakkelijk door. Hij of zij wordt zenuwachtig, onrustig en moet erg zijn of haar best doen niet te gaan blozen, terwijl ik de minderheid in deze setting ben. Da’s ergens toch ook best een kick.

Ik heb wel eens gezegd ‘eenmaal in je coming out, kom je er nooit meer uit’ en zo is het ook wel want elke keer als je iemand nieuws leert kennen komt dat moment, dat ongemakkelijke moment waarop je moet vertellen dat je homoseksueel bent. Ik blijf het een rotmoment vinden als ik het zelf moet gaan vertellen. Dus wat mij betreft mogen mensen het voor me invullen. Er komt vanzelf een moment dat het kwartje valt en dat ze denken: "Goh, ze heeft het wel vaak over haar vriendin. Misschien bedoelt ze toch wat anders dan een sportmaatje of een uitgaansvriendin." Dat ze hun nieuwsgierigheid niet meer kunnen bedwingen en gaan vragen hoe het zit. En uiteraard krijgen ze dan gewoon antwoord want ik lieg er heus niet over, ga het ook niet bewust verzwijgen. Ik heb mijn kast allang achter mijn kont dicht getrokken hoor. Ik kies er alleen voor het ook niet bewust mede te delen. Waarom zou je immers, hè. Zij doen het ook niet.

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]