"Dag liefste" door Kada

Titel:  Dag liefste
Auteur:  Kada
Datum:  7 jun 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4388

Dag liefste

Wat kan lesbisch zijn soms pijn doen. wat kan leven soms pijn doen! Sinds slechts enkele dagen is mijn relatie stuk, over, uit. Na zeven jaar geluk hebben we samen besloten onze eigen weg te gaan. Voor velen onverwacht maar een ieder die ons goed kent zag het wel al aankomen. Al zeker drie jaar geleden begon ik te veranderen, ik ging mezelf meer ontplooien en leerde mezelf echt goed kennen. Ik ontdekte dat ik eigenlijk heel gevoelig was en dat ik al sinds mijn kindertijd niet echt mezelf was. In een relatief korte tijd werd ik steeds meer mezelf, ik groeide met de dag en veranderde van een lief, schattig, onzeker plattelandsmeisje in een sterke vrouw die haar eigen visie had en niet langer haar gevoelige kant onderdrukte. Het werd tijd mijn eigen pad te gaan ontdekken en mezelf niet langer te onderdrukken.

Toen we elkaar leerden kennen waren we al tegenpolen en we zagen dat toen juist als onze kracht. Zij vulde aan waar ik tekort kwam en waar zij teveel had hield ik haar in toom. Maar met mijn verandering veranderde ook onze mening daar tegenover en onze verschillen gingen steeds meer een drempel vormen voor elkaar. Ik had niet langer het gevoel alles met haar te kunnen delen en zocht een bepaald soort diepgang in vriendschappen buiten de deur. Zij voelde zich buitengesloten en begreep niet waarom ik niet alles bij haar kon vinden wat ik nodig had. Ik begreep weer niet dat zij niet begreep dat ik niet alles kon delen. Kortom, het werd er niet duidelijker of makkelijker door. Uiteindelijk werden we maatjes die vreselijk met elkaar konden lachen en heel goed samen konden leven maar niet echt alles met elkaar konden delen en bepaalde dingen ontzettend misten bij elkaar.

Natuurlijk merk je zoiets en al snel ontstaan de eerste twijfels, maar na die twijfels volgt dan altijd weer een periode dat je denkt: ‘Ach, stel je niet aan…je houdt van haar, geen enkele relatie is na zo’n tijd nog een en al passie en verlangen’. En die gedachte is dan voldoende om de relatie weer een poos op de been te houden. Op den duur ga je merken dat je een bepaalde vrijheid steeds vaker gaat missen. Je gaat columns schrijven over het gemis van een scharrelperiode en het verlangen naar veroveren en verovert worden. Toch is het allemaal niet voldoende om serieus na te gaan denken over een relatiebreuk want ach, zo slecht heb je het echt niet. Je lacht samen veel en hebt zelden echt ruzie, dus er is niet echt een probleem. Dan op een dag komt je vriendin thuis met tranen in haar ogen omdat ze het allemaal niet meer weet en merkt dat ze ongelukkig is in de relatie en in plaats van paniek en onbegrip kan je alleen maar zeggen: ‘Ik weet het, ik voelde het ook al zo lang’.

En nu? Nu zijn er tranen met tuiten, al een paar dagen lang. Nu stort heel de wereld in. Nu ben ik in een achtbaan van emoties gestapt die voorlopig nog op volle vaart gaat. Nu moet er gezocht worden naar woonruimte, nu moet er afscheid genomen worden van een leven lang samen, van plannen die gemaakt waren, van fijne herinnering, van gevoelens die er nog wel degelijk zijn voor elkaar. Als vrienden gaan we uit elkaar en we zullen elkaar zoveel mogelijk helpen deze moeilijke tijd door te komen. Hopelijk blijven we ook daarna goede maatjes want dat zijn we echt wel. Vol respect en liefde gunnen we elkaar de vrijheid, maar mijn god, was is het zwaar. Mijn eerste echte liefde, mijn grote liefde is niet meer. Mijn maatje, mijn rots, mijn stabiele factor gaat haar eigen weg, wat een verdriet!

Meiden, ik ben weer single…

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]