"Beste vriendinnen!" door Yvonne

Titel:  Beste vriendinnen!
Auteur:  Yvonne
Datum:  16 jun 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4383

Beste vriendinnen!

De geweldige vrouw die sinds enige tijd in mijn leven ronddrentelt, heeft inmiddels haar intrek genomen in huis. Met de kinderen die regelmatig over de vloer komen, levert dit zo af en toe behoorlijk hilarische momenten op. Vandaag was weer zo’n heerlijk moment op de menukaart van de kinderlogica. De vrouw moest even naar de gemeente, vertelde ze, terwijl we met z’n allen aan de tafel warme broodjes uit de oven naar binnen aan het schrokken waren. Nieuwsgierigheid allom.

“Waarom moet je naar de gemeente?” vroeg één van de wijsneusjes.
“Om me aan te melden” sprak de vrouw.
“Waarom moet je je aanmelden dan?” vroeg een andere wijsneus.
“Omdat ik hier ga wonen” sprak de vrouw.
“Heb je dan zelf geen huis? vroeg de andere wijsneus weer.
“Nee, niet meer” sprak de vrouw.
“Ben jij een straatloper dan?” vroeg een wijsneus
“Nee, ik woon nu hier” sprak de vrouw.
“Maar dan moet je eerst de gemeente vragen of dat mag” sprak de wijste van de wijsneuzen.
“Ja, daarom ga ik er ook naar toe” sprak de vrouw.
“Als jullie gaan trouwen, dan zijn jullie lesbisch!” sprak de wijste van de wijsneuzen weer.
“En als we niet gaan trouwen?” vroeg de vrouw.
“Dan niet” sprak de wijsneus, “maar dan moet je wel de gemeente vragen of je hier mag wonen”.

Zo zie je maar, lesbisch worden of juist niet willen zijn, is heel gemakkelijk. Wil je het worden, dan moet je als vrouw met een vrouw trouwen, wil je het niet worden, maar wel lekker met een vrouw vrijen en samen zijn, dan moet je gewoon niet trouwen maar samen gaan wonen en de gemeente om toestemming vragen. Simpel toch?

We keuvelen nog even door, terwijl we samen naar foto’s kijken die ik gisteren opgehaald heb, want ja, ik ben nog ouderwets, heb nog zo’n klik-klak ding en moet nog rolletjes laten ontwikkelen. Het wijste wijsneusje van de wijsneusjes vond mij op een aantal foto’s wel mooi.
“Dus je vindt mij wel mooi?” vis ik stiekem naar de complimentjes.
“Ja!” luidt het antwoord.
“Misschien ben jij wel lesbisch dan?” vraag ik peuterend naar meer info.
“Nee” zegt ze, “ik ben verliefd op Frank!”
“Maar ik ben toch veel leuker” probeer ik nog een keer.
“Ja,” zegt ze, “maar je denkt toch niet dat ik lesbisch wil zijn!”
Nee, dat dacht ik inderdaad niet. Wie wil dat nou wel.....

De vrouw is ondertussen van haar uitstapje naar de gemeente teruggekomen.
“En?” vraag ik als ze de keuken binnenstapt “vonden ze het goed?”
“Ja, ik mag bij je wonen.”
“En we hoeven echt niet te trouwen?”
“Nee, het mag gewoon zo.”
“Pfffffff.....” spreek ik opgelucht “dan hoeven we dus niet lesbisch te worden.”
“Nee, hoeft niet.”
“Je hebt mijn naam toch niet genoemd hè?”
“Nee, hoor schat, ik wil toch niet dat ze op straat achter je aan roepen: hé! daar gaat Yvonne de lesbische vrouw.”
Gelukkig maar, want, zeg nou zelf, wie wil dat nou?

“Maar lieverd, wat zijn we dan wel?”
“Ja! dat weet ik ook niet hoor!”
“Zullen we dan maar vriendinnen zijn?”
“Beste vriendinnen, oké?”
“Ja, schat, da’s goed, dan doen we het gewoon net zoals ze het vroeger deden.”

Pffffffff...... wat een opluchting. Ik mag alles zonder HET te hoeven zijn!

Yvonne

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]