"Dag liefste, vervolg" door Kada

Titel:  Dag liefste, vervolg
Auteur:  Kada
Datum:  29 jun 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4329

Dag liefste, vervolg

Daar sta je dan, met je koffertje bij moeder op de stoep. Klaar om drie weken thuis te gaan wonen met als missie ‘ontdekken of je verder wilt met je partner’. Voor mij was het al bijna duidelijk … ik wil vechten! 7 jaar is teveel en het is te makkelijk om van de ene op de andere dag te zeggen ‘we stoppen ermee’. Ik hou teveel van haar en heb nog teveel toekomstbeelden van ons samen om het zomaar op te geven. Gelukkig dacht zij daar hetzelfde over toen ik met tranen in mijn ogen de deur achter me sloot voor drie lange weken.

Hoe zou het zijn. Drie weken lang totaal geen contact. Elkaar niet spreken, niet horen, niet zien. Geen weet hebben van wat er in elkaars leven speelt en in elkaars hoofd omgaat. Het zou vast heel moeilijk worden. Ik zou vast heel veel huilen zoals ik dat thuis ook al een paar weken deed. Ik wist niet eens of ik het wel drie weken vol zou houden bij mijn zus en moeder in huis die zo anders leven dan ik.

Zodra ik voorbij Rotterdam was sloot ik het boek ‘relatiecrisis’ een beetje omdat het te pijnlijk was het de hele dag open te houden. Af en toe zou ik erin kijken en erin lezen, maar ik wilde vooral ook proberen te genieten van deze drie weken. Ik had tenslotte vakantie en ik was toch wel van plan enigszins uitgerust terug te komen ... in zoverre mogelijk uiteraard. Ik zette de radio op volume hard en vloog over de snelweg richting zuidoost Brabant waar de vogels me tegemoet vlogen en de wolken me de weg wezen. Eenmaal daar belande ik in een hele andere wereld die erg ver van mijn relatieproblemen leek te zijn. Mijn hond was blij zijn speelmaatje weer te zien, mijn moeder was blij dat ik nog kon lachen en ik werd warm onthaald met een kop verse koffie.

Al snel ontdekte ik hoe mooi Brabant ook alweer was. ’s Ochtends na het douchen nam ik de honden mee naar het bos waar ik ruim drie kwartier wandelde zonder ook maar één ander persoon tegen te komen. Heerlijk, die rust en ik besefte me meer dan ooit dat ik dat toch wel heel erg miste in het druk bevolkte, altijd gehaaste Westen des lands. Ik genoot vreselijk van de rust en ruimte die ik thuis echt te weinig had. Ik hoefde mezelf niet te dwingen de hond uit te laten, ik koos er bewust voor lekker te gaan wandelen, liefst zo lang mogelijk. Ik merkte al snel dat ik helemaal geen behoefte had aan tv of computer. Ik zat liever buiten met een leesboek of deed wat dingen in huis voor mijn moeder. Ik realiseerde me dat mijn partner en ik al tijden lang een heel saai patroon vasthielden wat duidelijk dodelijk was voor ons bestaan samen! We hingen veel te veel voor de tv, deden veel te weinig activiteiten samen buiten en ik besloot alvast dat ik na thuiskomst een actiever leven wilde hebben. Ik wilde gaan wandelen, spelletjes doen in de winter en lekker buiten zitten met een puzzeltje of een leesboek in de zomer.

Ik merkte ook dat een deel van mijn problemen me aangepraat werd door forums en mensen die het goed bedoelden maar mij puur bekeken vanuit hun eigen herkenning. Ik wist al langer dat ik erg beïnvloedbaar was maar nu zag ik pas goed hoe ik op wonderbaarlijke wijze gebrainwashed kon worden door mensen die hun eigen shit uitsmeerden over iedereen die het maar horen wilde.

Ik miste mijn lief steeds meer uiteraard en ik wist al snel dat ik wel degelijk nog heel erg veel van haar hield en niet kon wachten tot ik kon gaan vechten voor mijn relatie.

En nu zit ik nog steeds in dat mooie Brabant. Ik ben over de helft van mijn vakantie, mijn bezinningsperiode. Mijn lieve vrouw heeft de voordelen van een break ook al ontdekt en is volgens horen zeggen druk bezig met het uitproberen van nieuwe gerechten, ze doet leuke dingen met nieuwe vriendinnen die ze heeft leren kennen die ze tot op heden wat afhield omdat ze mij niet voorbij wilde lopen. Ze heeft bepaalde gevoelsmatige verplichtingen naast zich neergelegd en doet voor het eerst in jaren datgene wat zij zelf werkelijk wil en ik ben trots op haar!

Zoals ik de dingen nu ervaar denk ik dat we vele malen beter met elkaar moeten leren praten. We eens al onze hoop en verwachtingen op een rijtje moeten zetten. De beelden die we van elkaar hadden uit het verleden moeten loslaten en nieuwe beelden van elkaar moeten creëren. Ik ben er bijna van overtuigd dat we dan heel gelukkig samen oud kunnen worden.

Nu nog hopen dat zij het ook zo voelt en ervaart!!

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]