"De eetkamertafel" door Kaatje

Titel:  De eetkamertafel
Auteur:  Kaatje
Datum:  29 jun 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4298

De eetkamertafel

Mijn middelste zus heeft een grote koloniale 6-persoons eethoek met van die grote leren stoelen. Het is dan ook vaak niet anders dan wanneer ik daar ben, wij kletsent aan deze tafel zitten. Van diepe ontroerende gesprekken tot slap lachen om melige humor of zaken die wij hebben meegemaakt. Onze overleden moeder is vaak gespreksonderwerp, om haar rariteiten maar ook om haar fysieke gemis. Mijn moeder kocht altijd van alles en voor iedereen. Waarom? Dat was haar manier om te laten zien dat ze om je gaf en van je hield. Had je wat aan die spullen? Nee, vaak niet.

Je zag haar al binnen komen met een berg tasjes aan haar hand en dan zei ze: ”Ik zag dit liggen en ik moest gelijk aan je denken.” Of: ”Dit wilde je toch altijd al hebben?” Toen dacht ik, wat een zooi. Nu zijn het mijn meest gewaardeerde spullen in mijn huis.

- Een poedersuiker-verstrooier: Je gooit er poedersuiker in (een soort opvangbakje) je knijpt in de hendel en de poedersuiker zit overal behalve op je pannenkoek of waar je het dan ook had willen hebben.
-Dessertlepels: Niets mis mee, als de steel niet zo lang is dat je armen tekort worden om de lepel überhaupt in je mond te krijgen.
-Ondefinieerbaar houtsnijwerk: Ik ben gek op Indonesisch houtsnijwerk. Dit had mijn moeder ter harte genomen. Twee mooie uitgeholde bamboestronken met kleine spijltjes er met vier pootjes. Geen idee wat het was en is, maar zij vond het prachtig.

De column zou te lang worden als ik alles zou opschrijven wat mijn zus en ik ontvangen hebben en wat als lachwekkend onderwerp kan dienen aan diezelfde tafel. Mijn voorliefde voor vrouwen komt ook vaak terug. Deze zus was als eerste op de hoogte van mijn liefde voor vrouwen en dacht altijd dapper met mij mee. Haar observatie van de laatste periode is, dat mensen aanhankelijker geworden zijn en meer hun genegenheid durven te tonen. Dus twee vrouwen hand in hand, arm om elkaar heen … zie je steeds meer. Potten zie je ook steeds meer of komt dat omdat het hen meer opvalt?

Al 13 jaar worden zij geconfronteerd met het feit, dat mijn verhalen aan die tafel niet verschillen met die van hen. Dat ik net zo hard moet lachen om de malle cadeautjes van mijn moeder. Dat ik net zo hard heb moeten huilen als zij, toen onze moeder overleed. Al 13 jaar verhalen van haar kleine zusje over de liefdes die zij dacht gekend te hebben, de vrouwen met wie zij oud wilde worden. Mijn zus heeft ze aan moeten horen …

En ik? Ik deel ze graag met haar aan die eetkamertafel.

Kaatje

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]