"Ik was oké" door Yvonne

Titel:  Ik was oké
Auteur:  Yvonne
Datum:  6 jul 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4376

Ik was oké

Ik was een levenlang oké, totdat ik besloot dat het voor mij niet meer oké was. Ik was oké, want ik had een man. Tot ik besloot dat ik zo niet meer verder wilde. Toen was ik voor sommigen wel oké, want de man was niet goed. Maar voor velen ook niet, want het maakte mij een vrouw zonder man. Een alleenstaande vrouw. Met kind. Dus een alleenstaande moeder. Vreselijk eigenlijk... Vanaf dat moment was ik voor velen niet meer helemaal oké, maar het was niet zo ernstig want ik behoefde slechts een man te zoeken en eenmaal gevonden, zou ik weer oké zijn.

Maar ik koos niet voor een man. Ik koos voor een vrouw. Een vrouw die er voor me is, die me neemt zoals ik ben met al mijn mooie en minder mooie, ja zelfs met de ronduit slechte kanten. Een vrouw die me geeft waar ik al een levenlang naar op zoek ben. Een vrouw die me lief heeft. Zonder me te willen veranderen. Onvoorwaardelijk. Een vrouw die naast me wil staan, aan mijn zijde. En die er ook nog eens voor mijn kind wil zijn, en voor de hond, en voor de kat (hoewel het een kattekop is), en voor het konijn die ze bij dit hete weer koelboxblokken in het hok legt, zodat hij nog een beetje verkoeling heeft en ik denk zelfs ook nog wel voor de vis, hoewel ze daar niet een echt intens contact mee heeft. En daarom, omdat ik zo’n heerlijke, lieve vrouw gevonden heb, daarom, ben ik nu helemaal niet meer oké.

Had ik maar een man gezocht en gevonden. Dan was alles weer helemaal goed geweest. Maakt niet uit of die man dan bij de vleet vreemd zou gaan, wellicht mij of mijn kind zou mishandelen, vrouwen mee naar huis zou nemen ’s nachts en ze in mijn bedje zou leggen. Ik me zou laten dwingen dingen te doen die ik niet zou willen, maar toch zou doen omwille van de zogenaamde liefde. Maakt niet uit of ik daar gelukkig mee zou zijn of juist niet. Het is klaarblijkelijk ook helemaal oké om met een andere vrouw het bed te delen, zolang de vent in kwestie er ook nog zijn lol aan mag beleven. Het zou maatschappelijk correct zijn geweest en kennelijk draait het daarom.

Nou heb ik er persoonlijk voor mezelf niet zoveel moeite mee om niet aan het plaatje te voldoen. In werkelijkheid pis ik al een leven lang naast het maatschappelijk verantwoorde pispotje dus so what? Wat is het dat me zo raakt en meesleept dat ik dit stompzinnige verhaaltje opschrijf? Tja ik ben ook nog moeder. En ineens mag het vriendje van mijn mannetje niet meer van harte bij ons over de vloer komen. Slapen al helemaal niet. Waarom? Het vriendje weet het ook niet zo precies. “Uhhh, bij jullie lig ik nooit op tijd in bed...” laat hij enigszins twijfelend vallen.

En dan gaat mijn moederhartje toch ineens bloeden. Want mijn kind moet niet hoeven lijden onder de levenskeuzes die zijn moeder maakt. En dan ineens wordt die modder heel zwaar, modderlijk zwaar. Want jij bent oké en ik ook, alleen ik alleen maar zolang..... ik doe wat jij denkt dat goed is. En daar..... loop ik in werkelijkheid al een levenlang tegenaan te boksen.

Ik struikel, val en trappel in het modderpoeltje van de maatschappelijke hypocrisie. Ik richt me weer op, kijk vooruit, ga gewapend verder in de strijd en hoop dat de prijs die mijn mannetje moet betalen voor de keuzes die ik maak uiteindeijk een geringe mag zijn.

Yvonne

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]