"De ontdekking" door Kada

Titel:  De ontdekking
Auteur:  Kada
Datum:  8 aug 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4440

De ontdekking

In homoland wordt de coming out toch wel beschouwd als mijlpaal van je homocarrière. Het is zo’n moment wat je nooit meer vergeet en waar iedereen altijd nieuwsgierig naar is. Maar what about het moment dat je zelf ontdekte dat je homoseksueel was? Dat is voor jezelf toch een nog ingrijpender moment lijkt me. En toch wordt daar minder aandacht aan besteed in de media, in ontmoetingsgesprekken en in voorlichtings-situaties.

Hoe ingrijpend het kan zijn wil ik proberen te verwoorden in deze zeer open column en natuurlijk kan ik daarbij alleen voor mezelf spreken maar ongetwijfeld zijn er genoeg mensen die zichzelf erin herkennen of bepaalde stukken herkennen. Hij is zwaar beladen, ongetwijfeld heftig emotioneel voor sommigen en voor velen gaat het anders dan dit. Maar mijn persoonlijke verhaal mag er best wezen, al is er maar één meisje/vrouw die haar ware identiteit ontdekt dankzij dit stuk of zich begrepen voelt dankzij dit stuk…

Ik was een laatbloeier voor mijn gevoel. Ik was 22 toen ik er zelf niet meer omheen kon dat ik ‘gewoon’ lesbisch was. Voor velen is dat helemaal niet zo laat. Ik ken bijvoorbeeld mensen die op hun 35e pas ontdekken dat ze met het verkeerde geslacht getrouwd zijn. Toch voelde het voor mij als iets wat ik pas heel laat ontdekte omdat ik op mijn 13e al voor het eerst verliefd was op een meisje. Ariadne heette ze, ik weet het nog precies. Mooie ogen, blond haar en altijd vrolijk. Ik zat bij haar op school en zij zat een paar klassen hoger dan ik maar ik probeerde altijd zo dicht mogelijk bij haar te zijn. Mijn nicht kende haar goed en ik spendeerde dus de nodige uurtjes met mijn nicht in verwoede pogingen haar aandacht te trekken. Soms lukte dat en dan praatte ze even met me of gaf ze me even een knuffel en dan kon ik er weer een hele week tegenaan.Thuis fantaseerde ik dan over hoe zij mij vertelde dat ze mij zo graag bij zich in de buurt had en hoe ze mij knuffelde en me tegen zich aandrukte. Na Ariadne volgde meer meiden, veel meer zelfs. Ik heb nou eenmaal snel warme gevoelens bij vrouwen en werd als puber heel snel verliefd, maar het kwam nooit in me op dat ik misschien wel verliefd was. Ik verweet mijn warme gevoelens aan andere dingen.

Ik was als kind seksueel misbruikt en alles wat in mijn leven afweek van normaal schoof ik af op wat ik meegemaakt had. Het was immers logisch dat ik niet op jongens verliefd werd….zij hadden me pijn en verdriet gedaan, zij hadden mijn vertrouwen begraven. Mijn vader vervulde zijn voorbeeldfunctie ook zeer matig en verwaarloosde zijn kinderen eigenlijk min of meer dus op hem hoefde ik ook niet te rekening voor mijn toekomstige beeld van de 'man in general'. De 'man in general' werd voor mij een op seks belust wezen dat loog en bedroog, wat anderen pijn deed en egoïstisch was. Elke keer als ik een meisje leuk vond en heel dicht bij haar wilde zijn zag ik het als een logisch gevolg, zij waren veilig en voelden wel vertrouwd en warm en dus zocht ik hen des te meer op.

Op mijn 16e vond ik het nodig om toch te laten zien aan de wereld dat ik gewoon hetero was en ik kreeg een vriendje, Wilco. Een ontzettend lieve jongen die echt alle geduld met me had. Het was best leuk, tot hij verder wilde dan een zoende en wat gefriemel. Toen kromp ik ineen en wilde ik niet meer, toen voelde ik me vies en wederom gebruikt/misbruikt en dus maakte hij het uit omdat hij niet wist wat hij met me aan moest. Als 16-jarige zit je immers niet te wachten op een preutse griet. Het voelde zo verkeerd en onnatuurlijk dat mijn pogingen om normaal te zijn bij deze ene keer zouden blijven.

Wat klinkt dit alles zwaarmoedig zeg, maar feit is nou eenmaal dat mijn jeugd niet vlekkeloos verliep en dat de dingen niet vanzelf letterlijk rozekleurig voor me werden. Maar geen paniek, er komt licht door de wolken! Ik werd langzaam volwassen en overal bleef ik meiden tegenkomen die mijn hart sneller deden kloppen. Altijd deed ik mijn best bij hen in de buurt te zijn en fantaseerde ik me suf maar nooit wisten zij wat ik werkelijk voelde...ik wist het zelf niet eens.

Toen kwam Annemarie. Ik was inmiddels al 21, had sinds mijn 16de geen relatie meer gehad en had ook geen flauw vermoeden hoe snel de dingen ineens zouden gaan. Annemarie studeerde maatschappelijk werk, net als ik en had iets over zich wat mij vanaf dag 1 heel erg aantrok. Ik voelde dat er wat met haar was waar ik oog en oor voor zou moeten hebben, dat ik in de gaten moest houden. Op een dag vertelde ze mij en nog een paar vriendinnen dat ze met haar vriendje gebroken had en nu een nieuwe relatie had…met een meisje.

Mijn hart draaide zich om in mijn borst, ik werd zichtbaar rood, raakte direct helemaal de weg kwijt en dacht ‘wow…Annemarie!’ Ik moest daar weg, moest even tot mezelf komen en sloot me op in het toilet waar ik met een big smile op mijn gezicht zat te bedenken waarom ik zo heftig inwendig reageerde op dit nieuwtje en waarom ik zo vreselijk blij was met Annemarie in mijn leven. Eenmaal thuis, een paar dagen later kwam het besef van het ene op het andere moment. Ik was lesbisch, daarom voelde ik me verbonden met Annemarie. Daarom reageerde ik zo heftig en daarom wilde ik al sinds mijn 16e geen vriendje meer en droomde ik alleen maar van vriendinnetjes. Mijn traumatische jeugd zorgde er slechts voor dat ik het verkeerd interpreteerde. Mijn halve leven viel op zijn plek. Hoe naïef was ik geweest dat ik dit nu pas besefte? Hoezo struisvogelgedrag!

Soms denk ik nog steeds dat ik lesbisch gemaakt ben door omstandigheden, dat mijn lesbische gevoelens geboren zijn toen mijn heterogevoelens kapot gemaakt zijn op mijn 9e. Maar tegelijkertijd weet ik beter. Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik lesbisch ben, ook als klein kind al gedroeg ik me als een klein lesbietje. Bovendien maakt het ook niet uit hoe ik geworden ben wie ik ben, in the end ben ik een mooi, sterk mens geworden wat dolgelukkig ben met mijn bestaan en alles in it. Ik ben mijn verleden zelfs gaan zien als ik wat mij sterk en bewust gemaakt heeft.

De ontdekking dat ik lesbisch ben is voor mij een van de mooiste ontdekkingen in het leven geweest. Mijn trauma beheerste ineens niet langer mijn leven. Eindelijk had ik hoop dat ik gewoon gelukkig kon worden ook al had ik rottige dingen meegemaakt. Eindelijk besefte ik me dat ik die pijn uit het verleden ooit wel achter me zou kunnen laten en dat ik niet de rest van mijn leven tegengehouden zou worden door angsten uit het verleden. Wat een ontdekking! Wat een opluchting. Let the life begin!

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]