"Het lijkt wel...." door Yvonne

Titel:  Het lijkt wel....
Auteur:  Yvonne
Datum:  1 sep 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4405

Het lijkt wel....

Het lijkt wel ...

alsof we gewoon een normaal gezin zijn. Maar dan net even anders.

Enkele weken van te voren, voordat schoonpapa en schoonmama hun eerste bezoek zullen brengen aan ons kleine maar oh zo fijne huisje, lopen we ons al druk te maken. Zij leven in een keurig opgeruimd en schoon flatje. Een krasse tegenstelling tot de woning die wij delen waar je werkelijk in elke hoek kunt zien dat er geleefd en uitgeleefd wordt. God, hoe gaan we dit doen. Het huis een beetje in fatsoenlijke staat brengen. Zodra je één hoekje gedaan hebt, is achter je rug de chaos al weer ontstaan. Eigenlijk is er geen beginnen aan. Prioriteiten zetten dus maar. Kinders tot de orde roepen. Zorg dat de boel een beetje netjes blijft! Ruim die rotzooi achter je kont op! Doortrekken als je op de wc geweest bent! Maak geen zwembad van de badkamer! Schoenen uit op de bank! Waarom liggen die knikkers nu weer daar?! Mens, wat een stress. Maar uiteindelijk loopt het niet anders als anders ook. Het mannetje loopt de deur uit met zijn drie vriendjes erachteraan, direct in de armen van de zojuist gearriveerde schoonouders. De vrouw die nog voor een laatste boodschap de deur uitging, belt op en zegt dat ze ze tegen gekomen is, ze zijn er dus al! En ik sta met mijn vingers in de aardappelprut en zeg dat ik de deur niet open doe voordat zij weer thuis is. Uiteindelijk vind ik mijn plekje in de keuken en vergeet alles om me heen, de vrouw zit gewoon gezellig met pa en ma aan tafel en alles loopt van een leien dakje. Het kind inmiddels weer terug gekomen, straalt in de aandacht van schoonpapa en schoonmama. Hij weet zich zelfs tijdens het avondeten goed te gedragen. Buiten een volle beker cassis vliegt er niets over de tafel heen. Het is gewoon gezellig en ... leuk om ze in huis te hebben.

Het zijn die kleine momenten in ons bestaan, die me er keer op keer weer van bewust maken hoe we meer en meer naar elkaar toe leven. Een dagje Dolfinarium met een kind wat nergens zin in heeft. Samen door de familiaire mensenmassa lopen en toezien hoe het er bij ons net zo aan toe gaat als in een normaal gezin ook. Blèrende kinderen die geen zin meer hebben in nog meer lopen. Een mannetje wat tijdens de geweldige dolfijnenshow naast je zit en vraagt wanneer de echte stunts nu eens gaan beginnen. Wanneer gaan we weer naar huis mama?

Samen met mama onderweg in de auto, wil hij persé even naar huis bellen en babbelt vervolgens ik weet niet hoe lang met de vrouw, die hij ter plekke alles wil vertellen wat hij zonder haar beleeft heeft.

Samen met zijn neefje, die een paar daagjes komt logeren, ruzie maken, gewoon omdat hij niet zo lekker in zijn velletje lijkt te zitten en het vervolgens oh zo leuk vinden dat hij er is.

Samen met het mannetje op de fiets springen, ijsjes kopen bij de ijssalon en vervolgens gezamenlijk op de bank ploffen, ijsje lepelen en naar een fimpje kijken. Het mannetje wat vraag om tussen ons wat plaats te ruimen, zodat hij lekker tegen ons beide aan kan kruipen. Om middernacht zit hij in bad en vertelt me dat hij het gezellig gevonden heeft, zo samen op de bank een filmpje kijken. Vervolgens stapt hij al druipend met handdoek om zich heen “afdrogen in de badkamer! verdorrie toch, voor de veeljoenste keer!” naar haar toe omdat hij toch nog iets vergeten is te vertellen.

Geluksmomenten. Heerlijk om te zien dat het mannetje langzaam zijn plaats inneemt tussen de twee vrouwen die nu zijn leven uitmaken. Heerlijk om je te realiseren, dat ondanks het feit dat we niet zo zijn als het merendeel van de mensheid, we uiteindelijk niets anders zijn als gewoon maar een normaal gezin. Maar dan net even een ietsie pietsie anders.

Yvonne

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]