"Madonna, baby!" door Kada

Titel:  Madonna, baby!
Auteur:  Kada
Datum:  8 sep 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4475

Madonna, baby!

Daar loop je dan, kwart over negen, de soep nog in je ogen, op weg naar de Arena. Je had zo gehoopt op mooi weer maar op dit vroege uur gaat het alleen maar steeds harder regenen en je voelt je genoodzaakt de poncho’s maar tevoorschijn te halen. Met het besef dat je nog maar liefst 12 uur te gaan hebt voordat je krijgt waar je voor komt krijg je zo nu en dan stevige slappelach neigingen. ‘Oh mijn god…..waarom zijn wij mensen zo vreselijk dom’ vraag je je hardop af. Het is maar een concert waar je op deze dag longontsteking, hersenvliesontsteking en griepaanvallen voor riskeert. 1 persoon die goed kan performen en daar gaan wij randdebieltjes dan 12 lange uren voor in de rij staan, weer of geen weer. We lijken wel gek, sterker nog, misschien zijn we het ook wel. Zo’n artiest moet zich toch helemaal ziek lachen als ze uit het raampje van haar kleedkamer kijkt en al die gekken voor de deur ziet staan wachten.

Zo zo, er zitten al minstens vijftig andere mensen te wachten bij ingang G waar over een flink aantal uren de dranghekken zich zullen openen. Het is een grappig gezicht, vijftig mensen onder parasols, zeiltjes, tentjes of gewoon nu al natgeregend. Ergens aan de zijkant zoek je een plekje waar je op je speciaal gekochte ‘xenoskussentje’ kunt gaan zitten. Van je poncho maak je een tentje zodat je zo weinig mogelijk nat wordt maar echt helpen doet het niet want water komt nou eenmaal overal.
Al snel wordt het drukker en voel je je genoodzaakt toch maar te gaan staan, voordat jouw plekje vooraan wordt overgenomen door de rest van de meute. Terwijl je daar staat voel je het regenwater langs je poncho naar beneden stromen, zo op je blote spijkerbroek. Je benen worden nat en koud, je sokken beginnen te soppen en je voelt gewoon dat het echt zinloos was om je haar zo nauwkeurig in model te brengen voordat je vertrok. Slierten haar hangen langs je gezicht, je pas rood geverfde pluk haar begint serieus uit te lopen en ergens voel je je ellendig maar je weigert eraan toe te geven want geen natte haar op je hoofd die eraan denkt terug naar huis te gaan. Je gaat tenslotte naar MADONNA! The queen herself en ondanks dat je niet eens echt fan bent doe je dit soort dingen gewoon voor haar (en voor je beste vriendje want hij heeft je als wel echte fan een beetje aangestoken).

Eindelijk, na wat anderhalf uur is maar voelt als anderhalve dag, wordt het droog. De uren kruipen voorbij. Hier en daar maak je een praatje met mensen om je heen. Je maakt wat ruzie af en toe want er zijn altijd mensen die om drie uur ’s middags aan komen wandelen en dan doodleuk denken dat ze wel over het hek kunnen klimmen om vooraan te gaan staan onder het motto ‘er is toch ruimte genoeg?’ Uiteindelijk gaat zelfs de zon schijnen en beloofd het. Ondanks dat je niet helemaal meer zult opdrogen, nog een hele mooie dag te worden.

Het wordt drukker en drukker en het valt op hoe ontzettend veel homo’s er om ons heen staan. Als ik eens goed om me heen kijk blijkt eigenlijk zo’n beetje elke man die er is (en dat zijn er nogal wat) homo te zijn, op een paar twijfelgevallen na. Als het nog wat drukker wordt en mensen ook om de Arena heen heel druk beginnen te wandelen op zoek naar wat te eten of een toilet, zie ik tot mijn verbazing steeds meer pottige types lopen. Al snel kan ik niet anders dan tot besef komen dat dit een groot potten en potenparadijs is. Nooit geweten dat de queen of pop rustig aangesproken kan worden met de queen of queer.

Eindelijk mogen we naar binnen. We trekken een sprintje en staan na wat proppen uiteindelijk in de ‘golden circle’ zoals wijzelf ook al gepland hadden. Zeeën van ruimte hebben we om ons heen en we staan op vijf meter afstand van de catwalk waar straks de allergrootste artiest allertijden wat mij betreft zal lopen, springen en dansen. We zullen de schittering in haar ogen kunnen zien en haar rimpels kunnen tellen en heel misschien zal ze een van ons wel recht aankijken. Oooooh wat spannend!
Om ons heen vormen zich groepjes potten en poten en ik besef me hoe vreemd het is dat ik tijdens het urenlange wachten geen enkele lesbische vrouw om me heen zag terwijl ik nu eigenlijk niet anders zie. Uit alle windstreken lijken ze te komen. Voor ons zitten Italiaanse lesbo’s, achter ons zitten Belgische tuinbroeken en een paar mensen verderop staan twee kortgekapselde vrouwen met een Duitse vlag in de handen.

Tijdens het voorprogramma dansen we op de trancemuziek van Paul Oakenfold. Wij dansen er lekker op los samen met een meisje van de Belgische pottenclub. De rest van het publiek staat er verveeld bij en is duidelijk teleurgesteld dat ze niet getrakteerd worden op een der grote songfestivalartiesten. Blijkbaar gaan Madonnafans en trance niet zo goed samen, terwijl ik de overeenkomst juist wel zie hoor maar oké.

Dan begint de show. Mijn lieve vriendje begint te stralen met zeker 30.000 andere fans en als hare majesteit het podium betreed gaan alle remmen los en gaat de hele Arena uit zijn dak. Wat een beleving! Wat een sfeer! Wat een show! Om me heen zie ik mensen die een half uur geleden nog nauwelijks konden lachen ineens helemaal in trance genieten van de show en ik voel me een gelukkig mens dat ik dit mag ervaren. Twee uur lang gaan we uit ons dak en springen we de zweetdruppels van ons af. Dat we er door de regen echt niet uit zien doet er ineens niet meer toe. Dat we waarschijnlijk na deze ontzettend lange dag, de rest van de week nodig hebben om bij te komen is ook totaal niet interessant meer. Dit is waar we voor kwamen en dit maakt alles goed!

Voldaan en dik tevreden stappen we in de auto en in stilte genietend rijden we naar huis.
Nog steeds verkeer ik in een lichte roes. Madonna is met recht de queen of pop en de queen of queer!

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]