"De weg kwijt" door Yvonne

Titel:  De weg kwijt
Auteur:  Yvonne
Datum:  16 sep 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4290

De weg kwijt

Wie kent het niet, dat gevoel de weg kwijt te zijn. Ik ken het gevoel maar al te goed. Zit in de auto, moet ergens om een bepaalde tijd zijn, heb van te voren even via het internet een routebeschrijving uitgeprint, ben vol goede moed de auto ingestapt in de wetenschap dat ik het wel zal vinden en ben dan vlak in de buurt, maar blijf rondjes rijden in volledige wanhoop, want ik vind het dus toch niet. Ergens is er iets fout gegaan, een afslag gemist, gedacht slim te zijn en om een file heen te rijden om vervolgens door de bomen het hele bos niet meer te kunnen vinden, noem het. Als mijn trotse ik dan na een tijdje rondjes rijden beseft dat ze het niet alleen gaat redden, parkeer ik de kar maar en ga naar de weg vragen. Werkt altijd, uiteindelijk kom ik er dan wel.

Binnen een relatie schijnt het eenvoudige principe van “naar de weg vragen” echter bij mij niet te werken. Ik denk de weg te kennen, maar moet na een tijdje gaan tot de conclusie komen, dat ik de weg helemaal niet ken. Ik ben zo belabberd in het met elkaar een relatie hebben, dat ik langzaam maar zeker moet concluderen dat ik gewoon niet relatie fit ben. Nog zoveel heb te leren over hoe je dat eigenlijk doet. Met iemand samenleven. Jezus wat een klus. Degene die zich bereid verklaart met mij in een relatie te stappen moet ofwel helemaal van lotjegetikt zijn, of ze weet niet waar ze aan begint.

Communicatie is en blijft het toverwoord. En voor iemand als ik, die het daar zo vaak over heeft, en die met enige regelmaat met anderen praat over hun problemen en daar vaak met gemak weer een nieuwe weg voor weet te openen, ben ik voor wat communicatie betreft in mijn eigen relatie wel een hondsbelabbert exemplaar. Voor mezelf een nieuwe weg vinden, lijkt vaak onmogelijk. Ik loop maar door en door, weet donders goed dat ik op de verkeerde weg ben, maar ontdek nergens een afslag naar een andere weg, terwijl die er hoogstwaarschijnlijk heus wel zijn, maar ik zie ze gewoon niet, zozeer ben ik bezig met andere dingen, die veel minder belangrijk zijn.

Ik loop door mijn dagen heen, iets voelt niet goed, echt aanraken kan ik het niet, ik kan er simpelweg niet bij, weet dat ik iets mis, denk te merken en te voelen dat de vrouw die naast me loopt niet geheel gelukkig is en ga van alles en nog wat uitspoken om dit gevoel op te heffen, behalve dat wat ik zou moeten doen. In plaats van het gesprek aan te gaan, het gevoel te delen, ben ik constant bezig met bedenken wat ik nog kan doen om haar gelukkig te maken. Ondertussen heft zich het gevoel van ongenoegen maar niet op en sluit ik me meer en meer op en verschuil me achter van alles en nog wat om maar niet te hoeven zeggen dat het niet goed voelt. Want stel je voor als ik dat zou doen. Ze zou nog eens op het idee kunnen komen te zeggen dat ze het voor gezien houdt met me. Ik zou haar wel eens kwijt kunnen raken. En dat is wel het laatste wat ik wil.

Is er iemand die thuis nog een relatie-Tomtom heeft staan? Zo’n slim apparaat waar je je eindbestemming op in kunt tikken en die je dan met gemak daar heen voert waar je heen wil, zonder te vragen. Zo’n apparaat wat je af en toe ook wel een weg laat zien waar je niet verder kunt, omdat er aan de weg gewerkt wordt en je dus een omweg moet maken, maar die vervolgens met gemak de draad weer oppakt en je weer verder op je weg helpt. Ik betwijfel het. Er zal waarschijnlijk niets anders op zitten als zelf de weg zoeken en als ik hem niet kan vinden, gewoon als vanouds de kar aan de kant van de weg zetten en de ander naar de juiste weg vragen.

Dat betekent dan wel dat ik mijn bek open moet doen en moet zeggen wat ik voel. Betekent wel dat ik dapper genoeg moet zijn over mijn angst heen te stappen haar te verliezen. Betekent wel dat ik duidelijk moet zijn en me niet achter mooie cryptische verhaaltjes mag verschuilen zoals dit er één is en het maar aan haar overlaat om uit te vissen wat er aan de hand is.

God wat is het heerlijk om je leven te delen met iemand, maar verdomme wat is het moeilijk om dat goed te doen.

Yvonne

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]