"Dolfje Weerwolfje" door Yvonne

Titel:  Dolfje Weerwolfje
Auteur:  Yvonne
Datum:  15 okt 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4389

Dolfje Weerwolfje

Ik ben een vreselijke fan van kinderboeken. Al een leven lang. Het is dus niet een plotselinge ziekte die mij bevallen is op het moment dat ik moeder werd. Ik heb de ziekte al een leven lang. In elke boekenwinkel, op elke boekmarkt, op elke vlooienmarkt, in het klaslokaal van mijn kind, zit ik met mijn neus tussen de kinderboeken. Het meeste houd ik nog van prentenboeken met een kort verhaaltje. Maar dan van die leuke verhaaltjes, of die waarvan ik vind dat ze leuk zijn. Mijn kind is nu op een leeftijd waar de prentenboeken eigenlijk een beetje uit zijn. Die zijn niet meer cool, maar dat is een term van vroeger, tegenwoordig zeg je dan vet of lauw. Ik zit dus nu regelmatig als het bedtijd wordt met een heus voorleesboek. Samen dicht tegen elkaar aan, kind met een arm over me heen, hoofd tegen mijn borst, gekluisterd aan een verhaal. Eén boek heb ik al enige tijd geweigerd te kopen, want dat was gewoon te in en dus dacht ik, niet leuk: Dolfje Weerwolfje. Het tegendeel bewijst waar te zijn.

"Vader kwam de kamer uit. Hij keek vriendelijk naar Dolfje en Timmie. De krullen waren uit zijn haren. Hij droeg een lange rok met bloemen in vrolijke kleuren. Die had hij van moeder geleend."

En wie nu denkt dat mijn kind ervan opkijkt dat vader een lange rok met bloemen in vrolijke kleuren aan heeft, ligt helemaal fout. Mijn kind zit in spanning te wachten totdat de vader van Timmy zal zien dat Dolfje een weerwolfje is. Maar dat valt vader dus niet op.

Met enige regelmaat word ik telkens opnieuw weer geconfronteerd met de heerlijk eenvoudige manier waarop kinderen met het zogenaamde "anderszijn" omgaan. Geen enkel kind kijkt er tot op heden van op dat er bij ons in huis twee vrouwen rondlopen. Mijn kind vindt het niet raar en zijn vriendjes dus ook niet. Met groot genoegen zie ik hoe mijn kind heerlijk bij de vrouw op schoot kruipt en ellenlange verhalen tegen haar begint af te steken of hoe ze samen dingen ondernemen en lol hebben. Op mijn opmerking onlangs toen één van zijn vriendinnetjes vroeg of de vrouw dan bij ons zou blijven wonen, waarop ik antwoordde "joh, misschien trouwen we nog wel", kwam de simpele vaststelling: "dan zijn jullie dus lesbisch!", waarna ze simpelweg verder ging met waar ze mee bezig was.

Heerlijk die kinderen. Konden wij volwassenen ook nog maar op zo'n eenvoudige manier met de gewone dingen van het leven omgaan. Wat zou de wereld dan een stuk eenvoudiger worden. Maar goed, denk ik ook enigszins volwassen mens dan. Mijn kind en met hem zijn vriendjes en vriendinnetjes zien in ieder geval wel dat het ook anders kan. Dat het niet altijd zo hoeft te zijn dat man en vrouw samenleven. Ze groeien op met het ene, normale papa en mama en de kindertjes en zien ook het andere, minder gebruikelijke maar blijkbaar voor hen niet minder normale, mama en mama met kindertjes. En hopelijk zullen ze later in hun leven dan ook op dezelfde eenvoudige manier met het fenomeen om kunnen gaan, in tegenstelling tot de soms toch wel erg hokjes gerichte volwassen van nu.

Laat ik nog een stukje verder voorlezen uit het verhaaltje van Dolfje, gewoon ter afsluiting van dit verhaaltje:

"Vader ging de kamer weer in. Timmie keek hem hoofdschuddend na. Soms begrijp ik niets van mijn vader. Die jurk staat hem helemaal niet."

En weet je wat nou zo leuk is. De man die de verhalen van Dolfje geschreven heeft, is zelf ook al volwassen. Geen idee of hij zelf 's avond ook een jurkje aantrekt of iets anders doet wat maatschappelijk gezien niet door de beugel kan. Het maakt me ook helemaal niet uit. Ik vind zijn verhalen heerlijk!

Yvonne

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]