"Kereshmeh" door Yvonne

Titel:  Kereshmeh
Auteur:  Yvonne
Datum:  23 dec 2006
Revisie:  -
Gelezen:  4444

Kereshmeh

Een naam die klinkt als Christmas maar daar niets mee te maken heeft, hoewel, indirect nu, voor mij ook weer wel.

Al weken zijn de voorbereidingen voor de kerst aan de gang. Ook bij mij. Een boompje met balletjes, lampjes voor het raam. Overal kaarsjes in huis. Kerstmuziek schalt te pas en te onpas door het huis. En overal waar je kijkt en bent, is het eender. De fietstocht met hond ’s avonds door de straten is op de één of andere manier leuker. Ik geniet van de lampjes en de sfeer van kerst, zelfs zonder sneeuw. En toch, toch bedrukt me de tijd ook ieder jaar opnieuw weer. Reeds weken tevoren, al voor de Sint gekomen is, ben ik bezig in mijn hoofd met: hoe organiseer ik het dit jaar weer. Hoe krijg ik het voor elkaar een kerst te vieren, waar ook ik een beetje tijd voor mezelf vind dat te doen wat ikzelf als kerst ervaar. Gewoon gezellig, in een warm huis, met de mensen om me heen waar ik het meeste om geef.

Dit jaar staat nog veel meer in het teken van hoe het geheel zo te organiseren dat iedereen een beetje aan zijn trekken komt. Dit jaar heb ik ook een lieve vrouw in huis en ook zij verlangt naar gewoon gezellig samen zijn. Net als ik heeft ook zij ouders die graag willen dat we langskomen. Maar ik heb nog een beetje meer. Ik heb nog een ander verleden. En dat verleden kan niet zo goed met haar overweg en omgekeerd kan zij het net zo min. Maar ook dat verleden wil graag gehoord worden. De vader van mijn zoon wil ook nog graag komen en met zijn zoon samen zijn. En zo zit ik nu meer als alle andere jaren tevoren tussen twee hete vuren in. Al weken doe ik moeizame pogingen contact te krijgen om te zien hoe we het dit jaar weer gaan regelen. En zoals elk jaar krijg ik de man niet te spreken, tot de bijna laatste dag voor kerst. En ga dan nog maar eens iets regelen met elkaar. Zoals elk jaar vraag ik mij innerlijk woedend af wat dit jaar weer de smoes zal zijn waarom hij op het laatste moment moet bellen. En zo ging ook nu weer kort voor kerst de telefoon. Gewoon zoals het te verwachten was. Het mannetje keuvelde vrolijk met zijn papa en vervolgens was mama aan de beurt met hem te praten. Hier mam, papa voor jou. In zijn donkerbruine ogen lees ik de hoop dat hij een paar dagen met hem samen kan zijn en dat we op de één of andere manier nog een moment van samen zijn geregeld krijgen deze kerst. Terwijl ik de woede, die ik al weken onderdruk, in mij op voel borrelen neem ik de hoorn van mijn zoon aan. De smoes die ik dit jaar te horen krijg, is er één die mij tot op het bot raakt. En zo komen we bij de titel van dit stukje: Kereshmeh.

Kereshmeh is de naam van een vreselijk lieve, jonge vrouw. Ik heb haar jaren geleden voor het eerst ontmoet in Iran. Toen zat ze in een ongelukkig huwelijk. Zoals dat daar helaas in bepaalde families nog steeds normaal is, werd haar een man toebedeeld om mee te trouwen. Niet iemand die ze graag had willen trouwen omdat ze verliefd was, maar gewoon een man waarvan de familie vond dat die wel goed voor haar zou zijn. Ze werd niet verliefd op hem en van houden van was ook geen sprake. Natuurlijk moesten er kinderen komen, maar dat ging niet zo gemakkelijk en zo vonden ze door onderzoek uit dat hij de één of andere ziekte met zich droeg. Wonder boven wonder kon ze na jaren van hel, druk en geweld binnen de familie, toch van hem gescheiden worden. Iets wat in Iran niet zo vanzelfsprekend is en niet zo gemakkelijk gaat als in Nederland, waar je zo ongeveer van geluk moet spreken als je niet al na een aantal jaren aan scheiden toe bent.

De tijd na de scheiding was geen gemakkelijke. Ze werd ziek, kon lange tijd het huis niet uit. En op de één of andere manier moest ze toch ook weer een man vinden. En dat is voor een gescheiden jonge vrouw ook al weer niet gemakkelijk daar. Hoe ik haar überhaupt heb leren kennen, wil ik je besparen. Wat er toe doet is dat we op de één of andere manier een intense band hadden. Ik was dus heel blij voor haar, te horen dat ze na vele jaren ellende eindelijk het geluk gevonden had. Een jaar geleden ongeveer trouwde ze opnieuw. Met een man waar ze wel van kon houden. Zoals dat zo is, werd ze zwanger. Het kind heeft ze nu een drietal weken geleden gekregen. Bij de geboorte bleek er van alles niet in orde te zijn met de baby. Het heeft in de korte periode van zijn leven al meerdere operaties moeten ondergaan. En Kereshmeh? Kereshmeh bleek ook niet helemaal gezond te zijn. De vader van mijn zoon vertelde me vanavond dat ze nog maar een paar weken te leven heeft. Kanker die al te lang aan het woekeren was, niet meer te genezen.

En daar sta ik dan met mijn woede. Want waar gaat die nu nog over. Ik maak me druk over kerstmis, over mensen die aan me trekken, tenminste zo voelt het voor mij. Maar zij, zij heeft nog maar zo weinig van het geluk in haar leven mogen proeven. Slechts zo kortstondig is voor haar de tijd geweest waarin ze werkelijk van haar leven heeft mogen genieten. En zo abrupt komt daar nu alweer een einde aan. Ik zit hier temidden van mijn kaarsjes, in een warm huis, met kerstmuziek, kan samen zijn met de mensen waar ik van hou. En zij, ligt in een kaal Iranees ziekenhuis. Wil thuis zijn, haar pasgeboren kind als gelukkige moeder in de armen houden, in de kinderkamer die ze eigens daarvoor klaargemaakt heeft, maar het is haar niet gegund.

Mij rest niet veel meer als een kaarsje extra voor haar aan te steken deze dagen en hoe moeizaam het dan ook allemaal mag verlopen deze kerst, pogen met liefde te kijken naar de dingen die ik heb, de dingen die ik beleven mag, de dingen in het leven waar ik van genieten mag. Mijn boosheid heeft plaats gemaakt voor verdriet en hoe lastig de dingen soms ook zijn, ik zal het wel overleven. Zij niet.

Voor een ieder die dit nog even leest. Geniet van de kerstdagen en maak er een feest van.

Yvonne

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]