"Mijn leven" door Marius

Titel:  Mijn leven
Auteur:  Marius
Datum:  15 jan 2007
Revisie:  27 jan 2008
Gelezen:  5177

Mijn leven

Als klein jongetje (want zo voelde ik dat toen) speelde ik vaak in mijn eentje buiten. Ik had mezelf een andere naam gegeven in mijn spel, want de naam die mijn ouders me gegeven hadden, paste niet in mijn fantasie. Zo, in mijn eentje op mijn fietsje, het liefste daar waar geen andere mensen waren, voelde ik mij het natuurlijkst. Niemand om me te corrigeren ("dat doet een meisje niet") en niemand die me per abuis toch met mijn meisjesnaam aansprak. Ik was nog te jong om te beseffen dat mijn lichaam niet helemaal klopte bij mijn fantasie, en bovendien: "het" zou er toch later wel aangroeien? Dat deed het toch ook bij andere jongetjes, of niet? Ik denk nu dat ik op die momenten, zo spelend in mijn eentje, het meest gelukkig was dan ik in mijn hele leven geweest ben.

En toen kwam het moment dat de puberteit aanbrak. Ik begon te veranderen. Mijn lichaam had me bedrogen en liet me in de steek. Ik kreeg ineens twee bulten aan mijn voorzijde en ik werd zelfs ongesteld. Dat was zonder twijfel de meest traumatische ervaring van mijn leven. Het moment dat ik op de wc stond en dat bloedbad aantrof. De droom was voorbij en de tijd van de ruwe werkelijkheid was aangebroken. Ik voelde me letterlijk alsof mijn leven tot een einde kwam en in zekere zin was dat ook zo. Immers, mijn zorgeloze bestaan was voorbij en de werkelijkheid had zich met het geweld van een verkrachter aan me opgedrongen.

Ik raakte compleet de weg kwijt en ik kon mij niet uiten. Mijn psychische problemen werden groter en groter. Ik probeerde me wanhopig aan te passen aan mijn nieuwe werkelijkheid, kocht kleren waarvan ik dacht dat ze me op zouden doen gaan in de menigte, want niemand mocht aan me zien dat er iets gruwelijk mis was aan mij. Op school tijdens de gymlessen geneerde ik me kapot in de kleedkamers. Ik hoorde daar niet thuis en ik was bang dat als ik een van mijn klasgenootjes aan zou kijken, ze het aan me zouden zien, wat dat "het" dan ook was.

Nog steeds kan ik me weinig herinneren uit die tijd of uit de tijd die voor mijn eerste menstruatie lag. Ik had het verdrongen. Niet alleen had ik de pijnlijke ervaringen uit mijn puberteit verdrongen, de traumatische gebeurtenissen van het ontwikkelen van mijn borsten en alle andere lichamelijke ontwikkelingen die een ander meisje trots voor de spiegel deed staan, maar ook mijn geluk van mijn kindertijd had ik diep weg geborgen. Want als ik me die tijd zou kunnen herinneren, dan ging ik me vast allerlei vragen stellen. Vragen waarop ik het antwoord nog niet aankon. Vragen die misschien te confronterend zouden kunnen zijn en waardoor ik het spoor compleet bijster zou kunnen worden.

Dus ik hield mijn mond, groeide op en ik liep in de maat. Ik werd lesbisch, want dan kon ik in ieder geval mijn liefde kwijt aan diegene waar ik iets voor voelde, maar ook dat liep uit op een drama. Geknakt en bijna gebroken zweefde ik jarenlang op het randje van krankzinnigheid, werkelijk waar. Ik deed dingen die ik nu nog niet begrijp en nog steeds hield ik alles binnen. Nog steeds kon ik niet uiten wat ik zo graag wilde uiten. Ik werd aan alle kanten kort gehouden, althans zo ervoer ik dat. Mijn moeder wilde me zo graag helpen, want zij was de enige die echt zag dat er iets grandioos mis aan het gaan was, maar ze kon me niet bereiken.

Om een lang verhaal wat korter te maken: mijn leven kwam in een beslissende fase. Koos ik voor de dood en een einde aan de lijdensweg, of koos ik voor een nog grotere strijd: om te leven? Ik besloot om nog een keer alles op één paard te wedden en koos voor het leven; dubbel of niets. Ik won mijn totale inzet terug en meer. De verandering die mijn leven heeft ondergaan sinds ik besloot als Marius door het leven te gaan, is met geen pen te beschrijven en iedere poging die ik daartoe onderneem mislukt jammerlijk. Gewoon omdat ik niet kan beschrijven hoe het voelt om transseksueel te zijn. Ik kan niet duidelijk maken aan de geboren man of vrouw hoe het voelt om in het verkeerde lichaam te zitten. Zoiets kan je alleen begrijpen als je het zelf hebt mee gemaakt. Dat is geen cliché en het is niet bedoelt om mensen monddood te maken voor wat betreft mijn problematiek. Het is de waarheid, want vertel zelf eens: waarom voel jij je vrouw? Of leg eens uit dat je je op en top man voelt?

Wanneer iemand mij voor het eerst ontmoet en hij of zij ziet de man die ik nu ben, de rust en de kracht die ik nu in me heb, dan besef ik dat het moeilijk voor die ander is om te begrijpen dat ik ooit een heel ander iemand was. Die ander loog en bedroog, manipuleerde en stal, dronk en was verslaafd aan meerdere (niet zo voor de hand liggende) dingen. Ik heb afscheid genomen van een groot gedeelte van haar, maar niet van alles. Ik zal nooit haar bestaan ontkennen, want een gedeelte van mij zal altijd de vrouw zijn die ik eens was en daar ben ik haar dankbaar voor, want dat maakt van mij een betere man. Maar ik zou nu net zo goed een tweelingbroer kunnen zijn van diegene die ik was, zeg maar mijn "evil-twin".

Ik denk dat er weinig dingen zijn waar ik niet tegen opgewassen ben, weinig dingen (en mensen) waar ik nog bang voor ben. De dood? Ik heb op het randje van de afgrond gestaan en de dood in de ogen gekeken. Ik heb beseft dat op bepaalde momenten de dood als een vriend kan zijn. Ook nu ben ik niet bang meer voor de dood, er zijn ergere dingen. Mensen die me treiteren omdat ik nu ben die altijd al had moeten zijn en zij dat niet begrijpen? Wat denken ze nou, dat zij voor mij met mijn achtergrond het ergste zijn wat mij zou kunnen overkomen? Ga toch weg! In vergelijking met wat ik mezelf al die jaren heb aangedaan zijn zij niet meer dan een vervelende hikaanval. De mening van anderen dan? Ik zal je zeggen: er zijn lijken wiens mening ik belangrijker vind dan iemand die me niet kan en wil begrijpen. Na wat ik heb meegemaakt ben ik nu onoverwinnelijk.

Ook dat is transseksualiteit.

(Geïnspireerd op Kada's column "Transpiratie")

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]