"Relatieprilheid" door Kada

Titel:  Relatieprilheid
Auteur:  Kada
Datum:  19 jan 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4518

Relatieprilheid

Er was een tijd dat ik gek werd van jaloezie. Iedere vrouw die binnen een straal van twee meter bij mijn vriendin kwam was een serieuze bedreiging. Als mijn vriendin dan ook nog eens een gesprek aanging met het ‘mokkel’ en een paar keer net iets te hard lachte om haar grapjes werd ik helemaal rood van binnen. Regelmatig bleek het ‘loeder’ ook nog lesbisch te zijn en dan was ik al tien keer overtuigd dat mijn liefje binnen de kortste keren haar liefje zou zijn.

Soms moest ik echt hard vechten tegen krachten die omhoog borrelden uit een inwendige put die eigenlijk sinds de oertijd van de mensheid al dichtgetimmerd zat. Er zijn fasen geweest dat het zweet met uitbrak elke keer als we de buurvrouw op straat tegen kwamen omdat mijn lover die buurvrouw zo’n lekker ding vond. Dat de buurvrouw hartstikke hetero en gelukkig getrouwd was deed er niet toe en ik zou dan ook nooit toe durven geven dat ik stiekem ook wel vond dat ze er lekker uit zag. Immers, als ik dat openbaarlijk zei gaf ik mijn vriendin alleen maar gelegenheid het ook te uiten.

Als mijn allerbeste vriendin een weekend kwam logeren en ze had het met mijn meisje iets te vaak over seks, zag ik hen in mijn verbeelding al stiekem rollenbollen als ik weg moest omdat ik een paar uurtjes moest werken. Mijn lief vond haar helemaal niet aantrekkelijk, maar dat telde niet. Als het woord seks maar vaak genoeg viel kwam er vanzelf een moment dat ze elkaar of seks an sich niet meer konden weerstaan….dacht ik.

Er kwam zelfs een moment dat ik zo ziek van jaloezie werd, dat ik besloot hulp te gaan zoeken. Ik begreep mezelf niet. Mijn lief zei elke dag meerdere malen dat ze van me hield. Ze sliep altijd thuis en gaf geen enkele aanleiding om te denken dat ze vreemd ging of mij niet meer wilde en toch was ik zo bang en zo jaloers. De hulpverleenster wist mij te vertellen dat ik me niet druk moest maken. Het was mijn 1e relatie. Ik was een leek in relatieland en bovendien kenden we elkaar nog niet zo goed. Ik wist nog niet echt wat ik aan haar had. Dan was ik ook nog eens heel erg onzeker over mezelf en dus was ik al snel bang dat ik niet leuk of mooi genoeg was. Volgens haar bezat ik (let wel…ik, niet mijn vriendin of mijn relatie) alle ingrediënten om flink jaloers te worden. Ze stuurde me weg met de wijze les ‘geef het tijd’. Daar moest ik het mee doen. Ik voelde me waardeloos. Wat had ik hier nou aan. Ik wilde me morgen bij het wakker worden gewoon fijn voelen, niet over drie maanden, een jaar of tien jaar.

De tijd dreef voort en we gingen samen verder. Ik deed het met wat ik had en gaf het noodgedwongen tijd. Zo’n vijf jaar later realiseer ik me dat er een boel verandert is. Als mijn vriendin nu zegt ‘wow, lekker ding’ vlieg ik op om te kijken of ze gelijk heeft. Samen genieten we van het aanzien van de getrouwde heterobuurvrouw en als mijn vriendin een gesprek aan gaat met een gezellige lesbische meid, nodig ik haar uit bij ons te komen eten want ik gun mijn vriendin het fijne nieuwe contact. Natuurlijk ben ik nog wel eens gezond jaloers als mijn vriendin duidelijk in de smaak valt bij een andere vrouw, maar ik durf het nu oprecht gezonde jaloezie te noemen. Ik heb meer zelfvertrouwen en weet gewoon dat ze niet zomaar vreemdgaat…1. omdat ze zo gewoon niet is. 2. omdat ik haar gewoon te dierbaar ben om het risico te nemen. Ze houdt gewoonweg teveel van me.

Blijkbaar hoort jaloezie bij onzekerheid en onzekerheid bij relatieprilheid. Ik ben met mijn lief samen mooi gegroeid. We zijn een sterk duo geworden met een stevige basis. Die maatschappelijk werkster was achteraf gezien zo gek nog niet met haar wijze tip die zo als ‘niets’ voelde. Ze had vast een boel relatie-ervaring.

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]