"Kinderlogica" door Marius

Titel:  Kinderlogica
Auteur:  Marius
Datum:  8 mei 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4482

Kinderlogica

Mijn zusje heeft twee geweldige kinderen. Benny (vier jaar en zich al zó bewust van zijn hoge aaibaarheids factor) en Boris (net elf en al een echte kerel). Boris is pas jarig geweest en natuurlijk ging de familie op verjaardagsvisite. Ik zetel mij op een comfortabele stoel en ik zit nog maar net of Benny komt met uitgestrekte handjes op me af lopen. “Ome Malus!” roept hij al rennend. Hij noemt me Malus want Marius is nog te moeilijk voor hem. Ik til hem op en hij gaat er eens lekker voor zitten. Dan slaat hij een armpje om mijn nek en hij zegt: “Ik wil eens even met je praten.” (Ja, vier jaar, he!) Als ieder ander dat tegen me zou zeggen, zou ik direct in de alertheids-modus springen, maar bij dat knaapje moet ik alleen even glimlachen. Ik bereid me voor op een serieus kindergesprek en ik zeg: “Wat heb je te vertellen, knuffeldiertje van me.” Ik krijg eerst op mijn kop, want hij is geen knuffeldiertje, hij is een gozer. Dan vraagt hij waarom ik geen snor heb, want snorren horen bij mannen. Ik vraag me af waar hij dat idee vandaan heeft want het enige besnorde gezicht wat hij kent is dat van zijn Turkse buurvrouw, maar goed, kinderlogica, hè.

Ik begin te grinniken en zeg dat hij zich vergist. Ik heb wel degelijk een snor, alleen ziet hij die niet. Een moment lang staart hij heel intens en van een paar centimeter afstand naar mijn bovenlip. Dan concludeert hij: “Kzienix.” “Dan moet je beter kijken.“ Weer staart hij even naar mijn bovenlip en dan kijkt hij me aan met zo’n blik van “je neemt me in de maling”. Ik pak daarop zijn handje en strijk met zijn vingertje tegen de haartjes in over mijn bovenlip. Ik had me een dag daarvoor geschoren en inderdaad is er niks te zien, maar wel te voelen. Direct bij het voelen van de stoppeltjes, klaart zijn gezichtje op en hij zegt, kennelijk gerustgesteld: “Zie je wel, ben je toch mijn oom en niet mijn tante.” En hij springt van mijn schoot om te gaan spelen.

Met Boris heb ik een soortgelijke ervaring, alleen is hij een stukje ouder natuurlijk. Ik werk sinds een aantal maanden in de volcontinue, maar toen ik die baan nog niet had, bleef hij regelmatig een weekendje logeren. Tijdens een van die logeerpartijtjes vond ik dat het tijd werd om mijn neef eens in te lichten. Ik heb het nu over een jaar of anderhalf geleden, toen ik nog niet aan de hormoonbehandeling was begonnen en er eigenlijk nog niks aan mij te zien was. We kwamen van de pizzeria vandaan (ons favoriete voedsel) en gezellig voor de tv beginnen we te eten. In die periode stond de tv bij mij eigenlijk alleen aan als bewegend behang, dus terwijl "Cow en chicken" de kamer opleukt raakten we aan de praat. Hij vertelde over school en ik luisterde aandachtig. Toen hij op een gegeven moment was uitverteld, begon ik over een programma wat een paar dagen eerder op Discovery was geweest. Evenals ik is hij een grote fan van Discovery Channel (ja, wie niet?) en ik had hem een week eerder gewezen op een documentaire over transseksualiteit die zou komen (geweldig, die documantaires, scheelt een berg werk). Hij had gezegd dat hij zou kijken en ik vroeg of hij dat nog gedaan had. Enthousiast begon hij te knikken en met een grote hap pizza in zijn mond vertelde hij dat hij het heel mooi gevonden had. Hij zei ook dat hij het zo knap vond dat dat allemaal kon. En het allermooiste vond hij nog dat je het bij die mannen (vroeger dus vrouwen) helemaal niet kon zien. Dat ze eruit zagen als echte mannen.

Toen begon ik te vertellen over waar ik mee bezig was. Nu is Boris een heel intelligent ventje. Hij snapt vooral veel over gevoelszaken, dat mensen bepaalde dingen doen omdat ze zich daar goed bij voelen. Dus toen ik hem eenmaal verteld had over dat ik bezig was een man te worden, wist ik wel dat hij daar niet negatief over zou doen. Maar hoe hij precies zou reageren wist ik natuurlijk niet. Hij vroeg: “Ga je dan ook een andere naam nemen?” Ik knikte en vertelde dat ik voortaan Marius zou gaan heten. Dat liet hij even bezinken en ik zag hem na denken. Toen ineens ging hij rechtop zitten en hij vroeg: “Moet ik jou dan tante Marius gaan noemen?”

Maar de mooiste uitspraak van hem was wel deze:
"Ome Marius, jij bent nu toch een man, he?"
"Ja."
"Dus dan weet je alles van mannen, he?"
"Ehm, ja."
"En je bent vroeger vrouw geweest, he?"
"Ja, dat klopt."
"Dan weet je dus alles van vrouwen?"
"Nou, eh, ja, misschien wel."
"En ga je me dat allemaal vertellen?"
"Als je wilt... ja, hoor."
"Ome Marius, jij bent de allerbeste oom van de hééééle wereld."

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]