"Het afscheid" door Marius

Titel:  Het afscheid
Auteur:  Marius
Datum:  17 apr 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4522

Het afscheid

Ik kan het nog steeds niet bevatten. Ik staar vanaf de overkant naar haar nu lege huis. Er hangen geen gordijnen meer en het is donker. Ik begrijp het nog steeds niet, ze is weg. Zonder een woord, zonder een briefje door de brievenbus. Verdwenen.

Vragen komen in me op, wat heb ik dan misdaan? Wat was er zo erg dat ze al het contact afsneed met me en nu zelfs is verhuisd? Ben ik dan zo’n gedrocht? Is houden van mij dan zo fout dat iemand het helemaal wegstopt en liever met de Noorderzon verdwijnt als de confrontatie met zichzelf aan gaat en misschien wel deel gaat uitmaken van iets heel moois?

Ik ben nooit “the marrying type” geweest, om het zo maar te zeggen, maar van haar had ik visioenen als de moeder van mijn kinderen. Als de enige waar ik mijn ziel en zaligheid aan kwijt kon. Als degene waar ik na een dag werken vermoeid bij thuis kwam, mijn hoofd in haar schoot legde en alle emoties van de dag kon ventileren. Als de vrouw die op me wachtte; de kinderen (míjn kinderen) lief spelend in hun hoekje van het huis. Ik weet inmiddels dat het niet aan mij lag. Dat, ondanks mijn openheid en goede karakter, transseksualiteit niet iets is waar iedereen goed mee om kan gaan. Maar toch trek ik het me aan. Vraag ik me af of er iets is wat ik beter had kunnen doen, waardoor het voor haar minder confronterend was.

Twee jaar woonde ze naast me en hadden we eigenlijk weinig contact. Ik was (licht ontvlambaar als ik ben) vanaf de eerste ontmoeting al redelijk verliefd op haar, alleen wist ik best dat ik als vrouw (wat ik toen nog was) weinig kans bij haar maakte. Maar naarmate mijn mannelijkheid meer de boventoon begon te voeren, werd ik zekerder van mijzelf. Door omstandigheden leerden we elkaar uiteindelijk toch kennen en sloeg bij mij de vlam helemaal in de pan. Ik wist dat ze me stapje voor stapje meer begon te vertrouwen en me steeds meer ging mogen, maar toen op een avond de vonk echt een keer oversloeg, was dat meer dan wat zij aankon.

Ze gooide de deur dicht en liet niets meer van zich horen. Ze reageerde niet op telefoontjes, liet me aan de deur staan terwijl ik wist dat ze thuis was en liep met een boog om me heen als we elkaar buiten tegen kwamen (dat was pas hard). Nooit heeft ze me verteld wat er echt in haar omging in die periode. Ik kan er alleen maar naar gokken, maar ik denk dat ze, toen ze zich realiseerde dat ze verliefd op me aan het worden was, in een ontkenningsfase schoot die alle homoseksuelen en lesbiennes kennen: ik ben niet zó. Dat ik geen vrouw meer was, telde niet mee. Het enige wat zij zag was de vrouw die ik geweest was en niet de man die ik aan het worden was. En geloof me, ik heb heel veel andere redenen bedacht en weer verworpen, dit is mijn enige geloofwaardige conclusie.

Inmiddels heb ik andere mensen leren kennen. Mensen die me nooit als vrouw hebben gekend. Mensen die zeggen dat ze het onvoorstelbaar vinden dat ik ooit vrouw ben geweest. Niet omdat ik zo macho ben, of omdat ik nou zo supermannelijk overkom (de waarheid is dat ik als vrouw meer macho was dan nu), maar omdat het plaatje past, het plaatje is compleet. Ik ben nu iemand die tevreden is met zichzelf en de wereld om zich heen, niet iemand die overal tegenaan moet schoppen omdat ik mezelf in de weg zit. Ik heb mijn deel aan gebroken harten echt wel gehad. Is op zich geen ramp, want ook die maken me wie ik ben. Maar deze keer deed het wel erg zeer. Misschien wel omdat ik deze keer wist wie ik zelf ben en daarom ook meer van een ander kon houden.

Ik denk dat een deel altijd van haar zal blijven houden. Omdat ze mijn eerste echte verliefdheid was als man, de eerste vrouw waar ik echt man bij durfde te zijn. En als het Lot het zo wil, dan zullen we elkaar ooit weer terug zien en dan zal ze me misschien kunnen vertellen wat er nou aan de hand was. Maar tot die tijd probeer ik de scheurtjes in mijn hart weer dicht te stikken, hopend dat het draadje niet breekt.

Ik heb altijd de neiging op de verkeerde vrouwen te vallen. Ze is al jaren getrouwd of anderzijds gebonden, ze is jaren te oud, of juist jaren te jong, ze is zo lesbisch als een kokosmat … noem maar op. We zullen wel zien hoe het gaat lopen. Ik weet dat er ergens een vrouw rondloopt die op dit moment misschien wel net zo eenzaam is als ik. Of die, ondanks de goede relatie die ze nu heeft, iets mist in haar leven. Of die perfect gelukkig is in haar eentje, met massa’s leuke vrienden en een geweldige familie, met een leuke baan en fijne hobby’s. Die mij dus eigenlijk helemaal niet nodig heeft in haar leven … totdat ze tegen me opbotst in de supermarkt en ineens het kwartje valt.

Tot ik haar leer kennen blijf ik hardnekkig op de verkeerde vrouwen vallen en blijf ik me afvragen waarom deze laatste dame toch op zo’n hartvochtige wijze is verdwenen.

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]