"Maskers" door Marius

Titel:  Maskers
Auteur:  Marius
Datum:  19 mrt 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4347

Maskers

Aangezien dit een homosite betreft, denk ik dat dat iedereen hier wel weet hoe het is om een masker te dragen. Uiteraard bedoel ik daarmee niet het soort waarmee half zuid Nederland getooid ging in de meest recente versie van carnaval, maar meer de soort die verbergt wat diep van binnen zit. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik zo bedreven was geworden in het dragen van een masker dat ik mezelf ervan had overtuigd dat dit masker mijn ware ik was.

Foutje.

Sinds ik uit de kast ben gekomen als transseksueel heb ik heel veel nieuws over mezelf ontdekt. Wat heb ik me al die jaren vergist! Niet alleen in het denken dat het masker echt stond voor wie of wat ik ben, maar vooral in het denken dat het nodig was dat deel van mezelf te verbergen. Want wat een bevrijding om dat stukje van mezelf wat ik altijd verborgen heb gehouden nu aan de buitenwereld te laten zien.

Met de manier waarop ik me nu in het dagelijks leven profileer als transseksueel realiseer ik me best dat ik mezelf in een uitzonderlijk kwetsbare positie heb gemanoevreerd. Niet dat ik nou de hele dag op de barricade sta, maar door mijn openheid. Ik stel mezelf bloot aan mogelijke pesterijen omdat datgene wat ik nu laat zien voor andere mensen zo onbekend is dat ze niet weten hoe ze ermee om moeten gaan. En onbekend maakt nu eenmaal onbemind. Als man of als vrouw, ik ben altijd heel gevoelig geweest. Ik ga er nu iets nuchterder mee om, maar gevoelig ben ik nog steeds en mensen kunnen mij heel eenvoudig heel diep kwetsen. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt weer terug te gaan naar de tijd dat ik dat masker droeg.

Het is geen bewust proces waarin ik me nu bevind. Ik kies er niet bewust voor om mij op deze manier op te stellen. Ik zou ook liever opgaan in de menigte en vergeten dat ik vroeger wat minder blij en vrolijk was als nu, maar ik ben nu eenmaal geen muurbloempje. Op de een of andere manier schijn ik de aandacht op me te vestigen en daaruit vloeit automatisch voort dat er mensen zijn die daar niet mee kunnen omgaan. Ik ben door een samenloop van omstandigheden aan deze columns begonnen en als mijn weg daarheen zou leiden zou ik met alle liefde nog meer naar buiten treden met wat er met mij gaande is. Een van mijn favoriete spirituele uitspraken is : "Niemand krijgt meer dan hij aan kan". Kennelijk ben ik sterk genoeg om dit aan te kunnen, ook al twijfel ik daar zelf weleens aan.

Ondanks die openheid deel ik nog steeds niet alles met iedereen, dat vind ik niet nodig. Hier, in deze columns, heeft het delen van bepaalde dingen die er met me gebeuren een functie. Ik probeer de weg te effenen voor andere transseksuelen die minder mondig zijn als ik en ik probeer de sluier van geheimzinnigheid en onbekendheid die nog steeds over transseksualiteit heen ligt weg te halen en aan iedereen die erin is geinteresseerd te laten zien dat ook wij gewone mensen zijn. Zoals ik al in een van mijn eerdere columns schreef: ik moet ook gewoon gaan zitten om te poepen.

Maar dan nog hou ik delen van mezelf afgeschermd. Soms ben ik heel open omdat ik daar het nut voor anderen wel van inzie, maar er zijn momenten dat ik die openheid beperk tot een heel select groepje mensen. Het enige nut wat dat delen van mijn ongemaskerde Ik dan heeft is puur en alleen voor mezelf. Ik leer veel over mezelf door die openheid. Het is tegelijk een stuk verwerking en een ontdekkingstocht. Bijna drie jaar geleden dacht ik dat ik veel mensen kwijt zou raken als ik zou vertellen wat ik ging doen, wat ik móest gaan doen. De waarheid is dat ik er alleen maar meer vrienden bij heb gekregen. Tuurlijk moet ik het zelf doen. Mijn omgeving kan niet voor me op de operatietafel gaan liggen. Niemand kan afrekenen met de pijn uit mijn verleden behalve ikzelf. Alleen ik kan veranderen hoe ik met de reacties van anderen omga. Maar wat is het fijn om mensen om me heen te hebben die me onvoorwaardelijk steunen in wat ik doe. Ik heb een vangnet waar ik op kan terug vallen als ik me even niet zo sterk voel.

En dan, op een avond, zit ik bij een vriendin in de auto en komt het liedje "Maskers af" van Marco Borsato langs. Op dat moment voelde ik ineens zoveel liefde in me opwellen. Wat een waarheid klinkt er in dat lied. Ik mág zwak zijn, ik mág kwetsbaar zijn, ik mág minder sterke kanten hebben. Dat proces van delen... van vertellen en van luisteren, dat is nog steeds gaande. Ik kan het iedereen aanraden. Het besef dat mijn fouten mij menselijk maken, dat mijn verleden mij heel maakt en dat mijn kwetsbaarheid mij juist sterker maakt. God, het leek haast wel een religieuze ervaring!

Ik probeerde die vriendin waarbij ik in de auto zat uit te leggen wat er met me gebeurde op dat moment, maar ik weet niet of ik daar wel helemaal in geslaagd ben. Ik denk dat ik in deze column beter heb beschreven wat ik voelde. Ik ben steeds meer op weg mezelf te worden, de persoon die ik 34 jaar geleden al had moeten zijn. Maar ook door die ervaring ben ik gevormd. Veel mensen zijn op zoek naar de juiste manier om zichzelf te zijn. Ik ben erachter hoe het moet.

Ik heb mijn masker afgedaan en ik voel me vrij.

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]