"Over zuipen en plassen" door Marius

Titel:  Over zuipen en plassen
Auteur:  Marius
Datum:  5 apr 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4449

Over zuipen en plassen

Ik ga jullie deelgenoot maken van een heugelijke gebeurtenis in mijn vermannelijkings proces. Want wat is buiten de snor en baard een van de meest typische mannendingen? Staand plassen. Tenminste ... dat is het voor mij altijd geweest. Vraag een willekeurig voorbijganger op straat om tien dingen op te noemen wat mannen wel en vrouwen niet kunnen en het staand plassen staat er in ieder geval bij. Uitzonderingen daargelaten uiteraard, want er zijn ook vrouwen die uitermate bedreven zijn in deze kunst van het urineren, maar voornamelijk zijn het de mannen die deze bezigheid uitoefenen. Toegegeven, zeker in Amsterdam zijn de van pislucht vergeven steegjes nou niet echt het eerste waar je aan denkt als je het hebt over er trots op zijn om een man te worden (waarom Amsterdam de eerste stad is die me wat dit onderwerp te binnen schiet ... keine Ahnung), maar dat het supermannelijk is om staand te plassen kan niemand ontkennen.

Nu moet ik jullie eerste even vertellen over het voorbereidend werk wat ik wat dit betreft heb uitgevoerd. Het zat mij namelijk al enige tijd behoorlijk dwars dat ik straks, na de eerste operatie, al wel heel passabel zou zijn als man, maar dat ik mij in de openbare toiletten nog steeds moest verschuilen achter de veiligheid van de kak-wc. Met de term kak-wc bedoel ik trouwens niet een toilet in de een of andere bekakte ballenkroeg, maar de een of hooguit twee pleepotten die altijd aanwezig zijn in de openbare mannentoiletten. In casu: de wc waar de heren hun broek kunnen laten zakken om een grote boodschap achter te laten, want wat het schijten betreft heeft Moeder Natuur ons allemaal, vrouw of man, gelijk geschapen; we moeten allemaal gaan zitten.

Omdat dit mij dus dwars zat (dat ik na mijn operatie dus niet staand kon plassen bedoel ik), besloot ik daar eens over na te gaan denken. Nu kennen alle lesbiennes onder ons ongetwijfeld het bejubelde en verguisde plastuitje. Voor degenen onder ons die wat minder bekend zijn met dit fenomeen: het plastuitje is een kartonnetje wat de dame onder haar externe plasbuis houdt om zo, ook als er geen toilet in de buurt is, een plasje te kunnen plegen. Uit ervaring wist ik dat die dingetjes na eenmalig gebruik al zo afgezeken zijn dat herhaald gebruik niet mogelijk is. Om twee vliegen in een klap te vangen, besloot ik een eigen plastuitje te fabriceren wat ook nog eens mooi dienst zou kunnen doen als broekvulling en wat ik meerdere malen zou kunnen gebruiken. Met andere woorden: ik wilde een soort mini-Marius in mijn broek hebben waardoor ik een bobbel kreeg die leek op datgene wat mannen doorgaans vanaf hun geboorte in hun broek mogen meesjouwen en waar ik tevens mee zou kunnen plassen. Hoe moest ik dat aanpakken?

Ik dacht meteen aan mijn pas aangeschafte vibrator (zie mijn column "Seksuele revolutie"). Wat nou als ik het trilelement eruit zou slopen, het ding zou uithollen en aan de voorkant een klein gaatje en aan de achterkant een wat groter gat zou maken? Zou dat gaan werken? Ik besloot eens wat te gaan experimenteren. Ik bestelde een nieuw exemplaar (ik was inmiddels behoorlijk gehecht geraakt aan mijn eerder bestelde kunstpenis) en uitgezakt voor de buis hangend begon ik het ding te slopen. Het resultaat was een latexworst die weliswaar hol was, maar desalniettemin behoorlijk natuurgetrouw was. Ik paste het ding een paar keer aan (lees: ik wurmde het in mijn broek) en vertrouwend op het oordeel van een aantal mensen die ik echt wel kon vertrouwen, was ik onder de indruk van het resultaat. Ik had een leuke bobbel in mijn broek en in tegenstelling tot de sokken die ik eerder in mijn transitie weleens had uitgeprobeerd, zag dit er niet uit als het "heb je een konijn in je zak of ben je blij me te zien"-effect. Ik was wat dat betreft dus tevreden. Nu nog het staand plassen.

Heel dapper in de veiligheid van mijn eigen wctje had ik het ding weleens uitgeprobeerd, maar niet echt met het gewenste effect. Ik leerde al snel dat ik het oefenen niet moest doen met een broek die ik net uit de wasmachine had gehaald, want het werd echt een waterballet. Door mijn tegenwoordigheid van geest en mijn goed getrainde blaas kwam dat niet verder dan een paar gemorste druppels, maar de moed zonk mij in de schoenen. Zou mijn plan dan toch mislukken?

Toen kwam de avond dat ik uit zou gaan met een stel vrienden. Ik had besloten dat ik kleine-Marius in ieder geval in het openbaar als broekvulling kon uitproberen, dus frommelde ik het ding op zijn plaats en ging op stap. Het werd een gezellige avond waarbij ik het nodige aan alcoholische versnaperingen tot mij nam. Op de terugweg voelde ik dat die versnaperingen behoorlijk op mijn gemoed begonnen te drukken en ik moest echt behoorlijk naar de wc. Mijn lieftallige chauffeuse (mijn beste vriendin en tevens ex-vriendin) en ik hadden echter aangeboden om een andere vriendin thuis te brengen, dus was ik gedwongen de boel op te blijven houden. Echter, een ongeluk komt nooit alleen en we raakten bijna verdwaald in de wir-war van straten en steegjes die Den Haag rijk is. Ik was belast met het lezen van de kaart omdat de vriendin logeerde bij een kennis en dus ook niet precies wist waar we heen moesten. Mijn volle blaas en mijn "holadijee"-stemming als gevolg van de door mij genuttigde drankjes, kwamen mijn kaartleeskwaliteiten niet ten goede en zo reden we een tijdje rond.

Affijn, zo onderhand moest ik echt nodig en ik dacht toen: "Laat ik eens gek doen. Ik doe het gewoon!" Alleen klonk het met mijn dronken hoofd meer als "Laak sgek toen. Kdoetut gwoon." Ik verzocht mijn lieftallige chauffeuse even te stoppen voor een kleine sanitaire stop (ook dat klonk heel anders dan ik in mijn hoofd had, maar daar waag ik me hier niet eens aan) en ik stapte uit. Gesterkt door iedereen om me heen die me blijven vertellen hoe mannelijk ik er toch al uit zie, begon ik bij de auto mijn broek al los te knopen. Ik bedoel, tja, mannen hebben nu eenmaal minder gène met dat soort dingen als vrouwen en je doet het goed of je doet het niet. In de loop der maanden heb ik al vele van dit soort mijlpalen mogen nemen en mijn kracht op dat soort momenten is dat ik na een seconde van twijfel besluit dat ik me nergens voor hoef te schamen. Gaat het fout, nou, dan gaat het maar fout. Ik trok dus mijn inmiddels bij vrienden bekende "ik kom hier al jaren"-gezicht en probeerde stoer om me heen te kijken, wat er ook weer heel lachwekkend moet hebben uitgezien.

Mijn metgezellen dachten vast dat ik me achter de auto zou neervlijen om daar mijn genuttigde drank van de afgelopen avond weg te laten stromen, maar dan zouden ze toch een leuke verrassing te zien krijgen. Ik zocht om mij heen naar een fatsoenlijk hoekje, een hoekje waar een pissende kerel niet zou misstaan. Toegegeven, als vrouw zijnde had ik altijd een hekel gehad aan de urinerende man, maar de nood was nu écht hoog en ik had mezelf genoeg moed ingedronken om de proef op de som te nemen; zou het een waterballet worden, of een volgende mijlpaal in mijn vermannelijking?

Ik stapte slingerend naar het hoekje wat ik op het oog had en ging staan. Wijdbeens (om maar niet op mijn eigen schoenen te zeiken) begon ik te zoeken naar mijn latexworst. Alvorens de vereiste houding aan te nemen, rukte ik eerst de vulling uit de latexworst, want om de juiste vorm te krijgen, had ik er een zakdoek in gepropt. Ik zette mijn hand tegen de muur en boog ver genoeg voorover (om maar niet de voorkant van mijn broek te bevuilen) en ik liet de boel lopen. Tenminste... dat was de bedoeling. Want probeer eens bewust in je broek te plassen? Nou, dat viel nog niet mee, zeg! 34 jaar toilettraining laten zijn sporen wel na, beste lezer. 34 jaar van netjes de broek naar beneden en op de pot zitten maakten dat ik met een wel erg getrainde blaas niet zomaar 1-2-3 mijn vele glazen drank het hoekje in kon lozen. Echt, naar binnen gieten ging sneller.

Maar ook dat was geen ramp. Ik leefde me helemaal in mijn rol in en maakte de bijbehorende kreun, zucht en steun geluiden (stel je de scene voor van Leslie Nielssen die zich in een van de Naked Gun films na een behoorlijk lange wacht uiteindelijk boven een urinoir mag verlichten). Leunend tegen de muur moet ik er ongetwijfeld uitgezien hebben als een dronkelap die niet tot thuis kon wachten en had besloten zijn blaas hier maar te ontlasten. Kortom: precies zoals ik eruit wilde zien. Toen .... uiteindelijk.... dáár was de eerste druppel. Maar direct gingen de sluizen weer dicht terwijl ik kritisch de langs de binnenkant van mijn benen langsdruppelende roep der natuur probeerde te detecteren. Maar... die bleef uit. Ik was nog droog! Ik zette wat meer druk en weer kwamen daar de druppels en deze keer had ik wat meer lef en liet ik het stromen. En het werkte! De straal kwam netjes aan de andere kant van de latexworst naar buiten gutsen.

Vol bewondering bekeek ik de zich vormende plas water aan mijn voeten en hevig onder de indruk van mijn naar mijn gevoel niet geringe prestatie, riep ik over mijn schouder naar mijn metgezellen: "Hij doet het!" Precies op dat moment kwam er één zijn hondje uitlatende man langs lopen. Met een bigsmile keek ik hem onscherp aan en zei ook tegen hem: "Hij doet het, hoor." "Nou, da's fijn, jongen." bromde de man droog terug. En droog bleven ook mijn broek en schoenen. Ja, beste lezer, ik piste zelfs niet over mijn handen.

Nog hevig onder de indruk van mijn uitstekend werkende vinding bereikte ik het einde van de kleine boodschap. Ik schudde mijn nieuwe beste vriendje even uit, weer geheel zoals ik al zo vaak had mogen aanschouwen (in films , hoor, niet in het echt, ik ken geen mannen die mij de kunst van het staand plassen even haarfijn hadden uitgelegd), en propte de zakdoek terug in het apparaat (want anders zou ik alsnog vanwege het lekken een vieze onderbroek krijgen en dat was na deze euforische ervaring niet de bedoeling) en borg het geheel weer weg op de plaats waar hij hoorde.

Cool en met een gezicht alsof ik dat al duizendenmalen vaker had ondernomen, knoopte ik mijn broek weer dicht en slingerde weer terug naar de auto. Ik opende de deur en keek mijn verbaasde metgezellen aan. Ik begon te grinikken want ineens besefte ik dat zij niet geweten hadden dat ik een latex-Marius in mijn broek had gehad. Ik ging zitten, glimlachte naar mijn lieftallige chauffeuze en zei: "James, home please."

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]