"Rollende eenzaamheid" door Dave

Titel:  Rollende eenzaamheid
Auteur:  Dave
Datum:  23 mrt 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4329

Rollende eenzaamheid

Hij kijkt naar het 17"-beeldscherm dat speciaal voor hem op de juiste hoogte is afgesteld. Hij schuift naar voren door zijn hoofd naar achteren te gooien om daarna naar voren te zwaaien zodat zijn lichaam en de stoel meegaan. Hij leunt met zijn bultrug voorover zodat hij de wazige tekentjes kan ontcijferen en erachter komt dat het letters zijn. Zijn moeder staat in de keuken. Zij kookt zodat ze om zes uur aan tafel kunnen. Tevreden kijkt ze vanuit de keuken naar haar zoon.

Het internetprofiel dat hij heeft aangemaakt is precies zoals hij zich wenst: een foto van hem op vakantie in Oostenrijk, een tekst die beschrijft hoe hij in het leven staat, wat voor werk hij doet en wat hij zoekt. Zijn wereld speelt zich niet af in de woonkamer, maar op de profielensite. De site die al zijn vrienden en potentiële partners herbergt.

Op zoek naar de ware Jacob. De foto die het enige handvat van geloofwaardigheid biedt, al blijkt soms ook de foto een leugen te zijn. De foto zoeken die hem het meest aanspreekt waarmee er een gezamenlijk leven kan worden opgebouwd met de bloemetjes en de bijtjes. Elke spontaan uitziende jongen ontvangt een bericht. Als vijftien procent een bericht terugstuurt is het veel. De jongens die zijn profiel bezoeken schrikken vaak van zijn foto. Uiterlijk is volgens hen namelijk belangrijker dan innerlijk.

Dan, op een mooie, koude winterdag, als de regen uit de hemel neerdaalt om de aarde te voeden en het getik op het woonkamerraam hem vergezelt tijdens de dagelijkse chat, raakt hij aan de cyberpraat met een jongen. Alex is zijn naam. Alex die een aantal weken geleden 23 werd, ziet de mens achter de foto; de eerlijkheid van de persoon die op zoek is naar genegenheid. Na maandenlang e-mail-, msn- en sms-contact prikken ze een datum voor een heus afspraakje. Enkele dagen later mailt de jongen die zo graag met hem wilde afspreken dat de afspraak niet kan door gaan. Hij schreef letterlijk: "Zo moeilijk vind ik het om je dit te schrijven. Ik dacht dat ik er geen moeite mee zou hebben met het feit dat jij in een rolstoel zit, echter nu ik er goed over nadenk is het niet eerlijk van mij om die eerste afspraak met je te maken. Ik weet van mezelf dat ik die stoel toch als obstakel zal zien. Beter helemaal niet afspreken dan iets starten terwijl ik diep van binnen weet dat er geen vervolg zal komen."

Het rechter wiel blijft hangen achter de poot van het bureau als hij achteruit schuift. "Mam, kun je me komen helpen?" Met tranen in zijn ogen kijkt hij naar zijn moeder. "Niemand wil me. De eenzaamheid zal nooit wennen". Zijn moeder geeft een aai over zijn pet, die hij op zijn kalende hoofd heeft en trekt de rolstoel achter het bureau vandaan. "Ga maar even TV kijken, daar knap je van op", zegt ze en rolt hem voor de TV. De vrienden van het net hebben plaats gemaakt voor de vrienden op TV. Die niets terugzeggen en hem dus ook niet kunnen kwetsen.

Dave

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]