"Het hele traject" door Marius

Titel:  Het hele traject
Auteur:  Marius
Datum:  4 aug 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4763

Het hele traject

Misschien is het eens interessant als ik vertel welke weg ik nu eigenlijk heb moeten afleggen om te komen tot de operatie die ik afgelopen mei heb moeten ondergaan. Bij deze dus het hele traject tot nu aan toe.

September 2004
Tijdens een gesprek met een vriendin zeg ik voor het eerst hardop dat ik denk dat ik een man zou moeten zijn. Ze reageert positief en raadt me aan daar advies over in te gaan winnen. Ik loop al bij het RIAGG maar als ik daar meld dat ik weleens over transseksualiteit wil praten is de reactie van mijn psychologe: "We moeten maar geen problemen gaan verzinnen." Ik meld me daarom aan bij Humanitas Rotterdam. Mijn eerste gesprek bij aldaar volgt en een week later het eerste bezoek bij het VU in Amsterdam, waar het enige medische team van Nederland zit wat transseksuelen behandelt (op een klein team in het noorden van het land na, maar dat is te klein om voor mij persoonlijk van betekenis te zijn).

Januari 2005
Omdat iedereen inmiddels op de hoogte is gesteld van mijn voornemen man te worden, is het tijd om een nieuwe naam aan te nemen: Marius. Vanaf dat moment wil ik alleen nog maar met meneer aangesproken worden. Om iedereen aan het idee te laten wennen heb ik mijn verjaardag in mei als de datum geprikt waarna iedereen mij ook echt Marius moet gaan noemen. Tot dan aan toe mogen er vergissingen gemaakt worden.

Juni 2005
De psychologische gesprekken in het VU gaan van start. Ik word in de loop der maanden compleet psychisch doorgelicht om uit te vinden of ik inderdaad transseksueel ben.

Juli 2005
Onderdeel van de psychologische gesprekken zijn een aantal onderzoeken waaraan ik mee moet werken. Deze dienen om een beter psychologisch inzicht te krijgen, maar ook als onderdeel van een landelijk onderzoek naar transseksualiteit.

December 2005
Ik krijg te horen van mijn psychologe in het VU dat voor haar de diagnose transseksueel duidelijk is en ik word besproken in de wekelijkse vergadering. Tijdens die vergadering zullen mijn psychologe en nog een aantal andere hotemetoten beslissen of ik het vervolgtraject in mag. Dat mijn psychologe achter mij staat is dus heel belangrijk.

Januari 2006
De vergadering is voor mij positief uitgevallen en ik krijg het zogeheten "groene licht", wat betekent dat ik een aanvang mag maken met de hormoonkuur. Voor ik daaraan begin moet ik eerst weer wat onderzoeken doen: mijn natuurlijke testosterongehalte wordt gemeten en er wordt een echo gemaakt van mijn baarmoeder. De echo ziet er goed uit en mijn testosteron staat heel deprimerend op 1 (wat overigens het normale gehalte is voor een vrouw).

Februari 2006
Ik krijg mijn eerste hormoonkuur van 3 maanden. Ik moet driemaaldaags twee capsules Andriol slikken, een lichte vorm van de kuur om te kijken hoe mijn lichaam reageert.

Mei 2006
De Andriol heeft totaal geen effect gehad en ik mag beginnen met de testosteron injecties welke ik eens in de twee weken door mijn moeder (voormalig verpleegster) in mijn bil gespoten krijg. Al na een week merk ik dat mijn stem begint te veranderen.

September 2006
Mijn testosteron wordt opnieuw gemeten en staat nu op 19. Het normale gehalte van een man ligt rond de 30-35 dus ik ben goed op weg. Mijn lichaam begint te veranderen. Vooral mijn bovenbeenspieren (altijd al sterk geweest) beginnen zich duidelijk te ontwikkelen en als ik ze aanspan zijn ze keihard, en dat zonder training. Mijn mannelijke lichaamsbeharing begint op mijn linker groteteen met één enkele grote zwarte haar. De meeste mensen vinden het walgelijk zo'n haar, ik vind het te gek.

December 2006
Mijn lichaamsbeharing gaat belachelijk langzaam. Nog steeds geen echte snor, maar een paar blonde donshaartjes. Ze zijn er wel, maar niemand ziet ze. Mijn benen zijn wel al heel behaard en mijn schaamhaar is in een puntje naar mijn navel gegroeid. Ik ben nog steeds niet supermannelijk en daarom word me weleens gevraagd of ik misschien homseksueel ben. Op zich positief, want hoe je het ook wendt of keert: een homoman is toch een man.

Januari 2007
Sjagerijnig over de gezichtsbeharing die nog steeds niet zichtbaar is voor anderen besluit ik mijn snor (die er wel degelijk zit, maar helaas lichtblond is) donkerbruin te verven, de kleur van mijn hoofdhaar. Het resultaat is geweldig. Eindelijk is er iets te zien.

Februari 2007
Ik merk dat ik in de loop der tijd geleidelijk wat rustiger van aard ben geworden en op een meer typisch mannelijke manier naar de dingen ben gaan kijken. Ik maak me minder druk, ben wat gelijkmatiger in mijn reacties en ook mijn emoties schieten niet meer zo op en neer.

Maart 2007
Ik millimeter mijn haar en een wat mannelijkere kop te krijgen (wat trouwens werkt) en ik schaf een nieuwe bril aan. De reacties zijn erg positief en als ik mensen die me nog niet zolang kennen vertel dat ik als vrouw geboren ben, staan de meesten stomverbaasd.

April 2007
Ik krijg te horen dat ik eind mei-begin juli naar alle waarschijnlijkheid geopereerd zal worden.

Mei 2007
De laatste dag van de maand word ik inderdaad geopereerd.

Juni 2007
De operatie ligt achter me en ook volgens de plastisch chirugh herstel ik erg snel. Ik heb onder mijn armen nog twee schoonheidsfoutjes die op een later tijdstip hersteld kunnen worden.

Juli 2007
Gefrustreerd vanwege het almaar uitblijven van een behoorlijke snor en baard, scheer ik de drie aanwezige snorharen af. Niemand merkt het verschil.
Ik ga weer aan conditietraining en fitness doen en ik ontdek dat zonder oefening het afgelopen jaar mijn BMI (bodymass-index) van 31,5 naar 27,1 is gedaald. Dit houdt in dat mijn vetpercentage alleen door de invloed van de hormonen in een jaar tijd met bijna 4,5 procent is afgenomen.

Natuurlijk is het einde van het gehele traject nog niet in zicht. Ik heb nog minstens één operatie te gaan, buiten het herstellen van de twee onregelmatigheden onder mijn armen. De operatie waar ik op doel is het vormen van een penis, maar vooralsnog heb ik nog geen definitieve keuze kunnen maken. Ik kan kiezen voor een normaal formaat penis, maar daaraan zitten een aantal nadelen: er wordt een penis gecreëerd uit een lap huid uit mijn been, buik of arm (en daar hou ik dus weer een litteken aan over) en het ding zit er alleen voor het mooie want functioneel zal hij niet zijn. De andere keuze is een kleine penis die gevormd wordt van wat nu mijn (door de testosteron iets vergrote) clitoris is. Dat apparaat werkt wel, maar zal beduidend kleiner zijn, al moet gezegd worden dat in Amerika de vooruitgang op dat gebied veelbelovend zijn.

Ik ben er zoals gezegd nog niet uit waarop de keuze zal vallen. Jullie horen nog van mij.

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]