"Help! Mijn beste vriend heeft een partner " door Dave

Titel:  Help! Mijn beste vriend heeft een partner
Auteur:  Dave
Datum:  3 mei 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4362

Help! Mijn beste vriend heeft een partner

Altijd gedacht dat ik de eerste zou zijn die aan de “serieuze relatie” zou gaan. Niet omdat ik er nou beter uitzie, maar omdat hij wat relaties betreft de losgeslagene van ons twee is. Hij die weken achter elkaar nachtelijke afspraakjes heeft en ik, de kuise jongen, die thuis op de ware zit te wachten en zichzelf wijsmaakt dat monogamie bestaat. Alleen een druppel rosé verstoort mijn romantische denkwijze. Waardoor ik me helemaal laat gaan. De rosé ontdoet mij van mijn kuisheidsgordel en laat me dingen doen die mijn nuchtere gedachten verbieden. Als ik die rosé niet had gehad, zat ik nu, op mijn vierentwintigste, nog steeds Assepoester te kijken op mijn comfortabele woonkamerbank.

Mijn beste vriend heeft een partner. Acht jaar lang hebben we lief en leed gedeeld, hadden we een deodorantbus die fungeerde als microfoon bij onze privé-optredens, keurden we jongens en bespraken we alles met elkaar wat te bespreken was. Jarenlang was ik omringd met partnerloze vrienden. Alleen maar beginnende relatieperikelen kreeg ik mee. Die perikelen waren gauw van de baan doordat de relatie snel werd beëindigd.

En nu kwam hij met iemand thuis. Het voelde alsof hij ermee thuiskwam. Mijn beste vriend die een jongen mee naar mijn plek neemt. Die op mijn bank gaat zitten en die op mijn bank zit te frunniken aan hem. Terwijl ik op de andere bank zit. Alleen, met een kopje groene thee in mijn handen. Een sociale jongen, dat moet gezegd worden. Maar gelukkig is hij mijn type niet. Daar hebben we in het verleden nogal spanningen door gehad. Als twee goede vrienden voor dezelfde jongen vallen dan botst het. Heel hard. Hoewel botsingen deuken veroorzaken zijn ze goed om structuren binnen een vriendschap te wijzigen, anders naar dingen te kijken en werken aan een efficiënte heling zodat de deuken minimaal worden en minimaal blijven.

Een avondje stappen krijgt nu ook een heel andere dimensie. Stonden we normaal gesproken met z’n tweeën arrogant door de zaal te kijken, nu stonden we met z’n drieën en was ik de enige die met z’n armen over elkaar de zaal in stond te kijken, terwijl de tortelduifjes elkaar vasthielden en alleen maar oog voor elkaar hadden. Als gevoelsmatig derde wiel rolde ik door de zaal. Op zoek naar andere kennissen en vrienden. Mensen waarmee ik kon dansen, lachen en een biertje mee kon drinken.

Ook gespreksonderwerpen veranderen. Jongens hadden in het verleden voor hem maar één functie: het bevredigen van de lust. Voor mij is dat anders geweest (of er had een fles rosé aanwezig moeten zijn). Nu wordt er na nog geen drie weken gesproken over toekomstplannen, worden er ringen gekocht en is er al snel duidelijk dat adoptie van een kind, ook niet in de verre toekomst, geen optie is. De rillingen lopen over mijn lijf als een partner gaat eisen. Eisen met een hoofdletter E. Een voorbeeld. Ik had met mijn beste vriend afgesproken dat we een avond gezamenlijk zouden doorbrengen. Rond een uur of tien zou hij, de partner in deze, komen. De partner in kwestie was het daar niet mee eens en eiste dat hij om acht uur mocht komen. Zijn eis werd ingewilligd.

Met een vochtig zakdoekje sta ik de tijd dat alleen vriendschappen de basis vormden van mijn leven uit te zwaaien, dat deze als de essentiële factor werden gezien en partners er niet toe deden. Ik zag het in films, hoe partners het leven binnentraden van een vriendschap en hoe prioriteiten verschoven. Omdat het ver van mijn bed lag, stond ik er nooit bij stil en dacht ik dat mijn vrienden voorlopig geen partner zouden krijgen.

Ik heb mezelf de hand geschud en gefeliciteerd met het volwassen leven dat nu echt gaat beginnen. Het volwassen leven dat ik altijd ontvluchtte en hoopte dat het mij nooit zou overkomen. Nu word ik met mijn kleine bobbelneus op de feiten gedrukt. Feiten die wat mij betreft in een film mochten blijven en die niet in mijn leven voorkwamen. Een doel heb ik wel, blijven werken aan de vriendschap en langzaam wennen aan het idee dat ook ik er ooit aan moet geloven.

Dave

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]