"Approaching zero hour" door Marius

Titel:  Approaching zero hour
Auteur:  Marius
Datum:  28 jun 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4428

Approaching zero hour

Bijna drie jaar is het nu. Ik ben nu bijna drie jaar met mijn transistie bezig en ik ben op het moment dat ik dit schrijf twee dagen verwijderd van mijn ziekenhuisopname en de operatie die mijn lichamelijke geslacht in overeenstemming moet brengen met mijn geestelijke geslacht. Het moment waar ik drie jaar (en eigenlijk mijn hele leven) op heb gewacht is nabij. En nu komen de twijfels.

Als ik naar de toekomst kijk, zie ik mezelf zonder t-shirt op het strand lopen; zie ik mezelf aangifte doen van mijn kind waarbij ik mezelf opgeef als de vader; ik zie in gedachten hoe ik eruit zie, compleet met sikje en snor en met mannelijke spieropbouw. En toch... als ik denk aan dat ik over een paar dagen geen borsten meer heb, dan knaagt de twijfel aan me. Ik heb nooit een hekel gehad aan mijn lichaam. Niet in de zin dat ik mezelf verminkte. Wel had ik het gevoel dat het een en ander niet klopte, maar ik was zelfs redelijk tevreden over hoe mijn borsten eruit zagen. Het idee dat ik die nu ga laten verwijderen terwijl er eigenlijk niets mis mee is, is een vreemd idee.

Ik ga in een compleet gezond lichaam laten snijden omdat het er niet uitzie zoals ik dat graag zou willen. Dat is triest. Ben ik werkelijk anders dan een 37 jarig fotomodel die het een en ander aan haar lichaam laat verspijkeren op er maar jonger uit te blijven zien? Liposuctie, bortsinplantaten, botox, facelift noem maar op. Ben ik echt zo anders als zij?

En tot overmaat van ramp kom ik net bij de supermarkt bij de kassa en voor het eerst sinds maanden zei de cassière mevrouw tegen me. Hallo, heb je wat in je ogen dan? Twijfel, twijfel. Maar geen zorgen, ik weet dat ik de goede beslissing maak en ondanks een brand in het ziekenhuis (op de operatieafdeling uitgerekend) word ik toch morgen opgenomen.

Ik zal waarschijnlijk enige tijd geen columns kunnen aanleveren. Uiteraard is daar de ziekenhuisopname, maar daarna zal ik om te herstellen van de ingreep met familie en vrienden mijn intrek nemen in een caravan; dus geen computer en geen internet (au!). Eind juni zal ik gewoon weer terug in mijn eigen huis zijn en dan zal ik jullie vertellen hoe het verlopen is en hoe mijn beleving van mijn lichaam dan is.

Spannend, spannend.

O, en voor ik het vergeet.... de Exspreszo heeft mij enige tijd geleden geïntervieuwd en dat artikel is te lezen in het huidige juni nummer. Het is niet te missen.

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]