"Roze Zaterdag" door Hendrik

Titel:  Roze Zaterdag
Auteur:  Hendrik
Datum:  10 jul 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4351

Roze Zaterdag

Het is zomer sinds vorige week en we zitten aan het einde van deze week precies op de helft van het jaar. Aan het einde van deze week is het ook precies 30 juni, de laatste zaterdag van de maand. Traditiegetrouw is het dan ook Roze Zaterdag, een gedenkwaardige dag. Roze zaterdag is in Nederland sinds 1977 een begrip. Waren het dertig jaar geleden 2.000 bezoekers die het aandurfden om zich rondom het holebi-thema te manifesteren, het zijn nu zo rond de 40.000 mensen, veelal holebi’s, die zich op de Roze Zaterdag willen laten zien.

En de mensen die niet zo betrokken zijn bij de holebi’s vragen zich af of dat nou zo nodig moet. Is het nou zo nodig om die aandacht naar je toe te trekken? Er is toch al zoveel in dit land wat goed geregeld is? Er zijn gelijke rechten, je mag als holebi niet meer gediscrimineerd worden. Waarom nog? Een goede vraag. De vraag waarom is altijd een lastige vraag om te beantwoorden. Op een waaromvraag is niet altijd een sluitend antwoord te geven dat voor iedereen bevredigend is.

Daarom, omdat ik het zeg, dat was bij ons thuis nogal eens het antwoord op de vraag: waarom? Omdat ik het zeg! Ik zal het proberen te zeggen. Omdat je als homoseksuele jongen of meisje opgroeit in een cultuur die gedomineerd wordt door de denk- en leefwijze van de heteroseksuelen. Die dominantie is een normale dominantie. Meer dan negentig procent van de bevolking kan gerekend worden (of rekent zich) tot de heteroseksuelen. Dat betekent dus dat alles gericht is op het patroon van mannetje en vrouwtje.

Deze gerichtheid houdt in dat het gros van de jongeren zich kan identificeren met de gangbare patronen. Zo’n tien procent kan dat echter niet. Een jongen of meisje die ‘anders’ is, die kiest daar niet voor. De eerste reactie is er dan ook meestal een van: nee, dat niet! Niet ik! Zo gaat dat ook in de meeste gezinnen, seksualiteit is bespreekbaar, echter als het gaat over iets anders dan het gangbare, dan is er toch vaak weer het taboe.

Het taboe van het ‘normale’, dat is wat we wensen, dat het normaal is bij ons. Natuurlijk ‘het’ komt voor. Niet iedereen is hetero, maar het komt in onze familie niet voor. Wij kennen het niet, het is toch vaak een bepaald slag mensen. Dat soort dingen kom je vandaag de dag nog tegen. Niet alleen in streng christelijke of islamitsche kringen, nee ook in de gemiddelde huiskamer wordt er zo gedacht. De verhalen van meisjes en jongens zijn volop voorhanden. De norm is zeker nog niet uitgebreid met de holebi’s.

Daarom, omdat het nog duidelijker moet worden en duidelijk moet blijven. Dat er meer kleuren zijn dan er gemiddeld gebruikt worden. Ik ga Roze Zaterdag vieren, te beginnen op de ochtend in de Oecumenische Viering. Ik bid God om het goede!

Hendrik

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]