"cultuurpot" door Kada

Titel:  cultuurpot
Auteur:  Kada
Datum:  24 jul 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4724

cultuurpot

Soms krijg ik de term ‘cultuurpot’ naar mijn hoofd geslingerd en ik vraag me dan af: ‘What the f is een cultuurpot?’
Ik ben wat anders dan de meeste van mijn vrienden. Zij zijn vooral te vinden in de gay uitgaansscene. Hun voornaamste hobby’s; hollywoodfilms, populaire popmuziek, stappen, sporten, koken en tja, dat was het ongeveer wel. In mijn rijtje hobby’s komen hele andere zaken voor zoals kunst, geschiedenis, geologie, psychologie, filosofie, schrijven enzovoorts en om die reden krijg ik het stempel ‘cultuurpot’ (zij het meestal met een lachende invalshoek, hoor). Het lijkt weer zo’n hokje in lesboland waar niemand echt blij van wordt. Maar inmiddels, na wat informeren en meedenken, moet ik zeggen dat ik wel begrijp wat ‘men’ ermee bedoelt.

Als je een grote groep lesbische vrouwen bij elkaar zet zou je onderscheid kunnen maken in twee soorten:
1. Het soort vrouw wat heel hip gekleed is, een kapseltje heeft gekopiëerd uit The L-word, elk weekend in de populairste gayclub te vinden is van Amsterdam en hééééél veel verschillende vriendinnetjes heeft zonder echt zin te hebben in een serieuze, vaste relatie.
2. Het soort vrouw met een wat suffig, vaak erg mannelijk kapsel, die een vaste, serieuze relatie heeft, slechts soms gaat stappen en dan het liefst in een rustig barretje, vaak op zondag gespot kan worden in het museum en van wandelvakanties of culturele uitstapjes houdt.

Het is weer erg cliché he, maar als je goed kijkt zie je inderdaad wel verschillende types.
Soms lijkt het alsof de oudere lesbische vrouw vanzelf een ‘cultuurpot’ wordt:
Ze gaan meer lezen en ruilen de hollywoodfilms bij Pathé in voor filmhuisfilms;
Ze gaan niet meer naar Salou maar gaan wijnproeven in Bordeaux;
Ze gaan of op kampeervakantie, of op trekvakantie en het liefst met backpack en wandelschoenen;
Ze ruilen muziek van Pink in voor Frederique Spigt en Franse chansons;
Ze gaan niet meer naar popconcerten maar naar musicals en theatervoorstellingen. Hooguit hier en daar een klassiek concert.

Het gaat weer over hokjes, maar ik begrijp het wel, want ik denk zelf ook vrij vaak in hokjes. Ik vind dat ook totaal niet ernstig, zolang je maar inziet dat hokjes flexibel zijn. Ze soms nogal van aard en kleur veranderen en mensen niet per definitie in één hokje passen en daar ook niet meer uit kunnen wandelen. Hokjes zijn geen afgesloten ruimtes waarin regels gelden. Ik zie ze als handig middel om duidelijkheid te scheppen in een grote diversiteit waarmee we allemaal te maken krijgen, maar ik doe niet aan ernstig zwart/wit denken. Hokjes kunnen samenwerken, samenvloeien of gewoon oplossen en soms passen mensen prima in twee tegenovergestelde hokjes.
Vrij vertaald: ook al noem je iemand een cultuurpot, dan zou dat nog niet moeten betekenen dat diegene dus niet hip is, nooit in de club komt, nooit naar Pathé gaat of nooit een korte, vrije relatie heeft. En een ‘hippe’ lesbo (met hippe tussen haakjes, want wanneer is iemand hip, he?) kan net zo makkelijk van het museum houden en met een goed boek en een glas wijn op de bank hangen op zijn tijd.

Ik vind het dan ook niet storend als mensen mij een cultuurpot noemen. Ik hou namelijk inderdaad van cultuur, van kunst, van lezen, van trekvakanties en mijn muziekkeuze gaat soms verder dan de top40. maar tegelijkertijd hou ik van stappen in de clubs, ik hou van een biertje en nichtenhumor. Ik kijk graag naar Angelina Jolie en ik vind Franse chansons echt vreselijk.
Mensen die mij een cultuurpot noemen hebben dus of een heel verkeerd beeld van me, of ze denken net als ik niet in zwart/wit termen.

Als mensen mij de naam cultuurpot toewerpen moet ik wat lachen en als mensen zich ergeren aan deze column denk ik: 'Maak je niet zo druk. Geniet gewoon van wie je bent, ook als je daardoor in een hokje geplaatst wordt.’

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]