"Wittebroodsweken" door Kada

Titel:  Wittebroodsweken
Auteur:  Kada
Datum:  6 dec 2007
Revisie:  -
Gelezen:  4350

Wittebroodsweken

Eindelijk, na 8 jaar, stapten we bij de notaris naar binnen. Een beetje zenuwachtig en vriendin-lief zelfs met de nodige cold feet want vandaag voelde toch een ietsiepietsiebeetje als trouwen, ook al ontbraken alle toeters en bellen. Na ruim een half uur stonden we alweer buiten en hadden we onze handtekening gezet onder het hele dure papiertje genaamd 'samenlevingscontract’.

Al vanaf dat we 2 jaar een relatie hadden, waren we hier mee bezig. Midden in de Grand Canyon ging zij op haar knieën en vroeg ze me plechtig ten huwelijk met een zelfgemaakt ringetje van stro. Tja... het idee kwam nogal spontaan opzetten. Ik zei volmondig ja en sindsdien waren we eigenlijk op zoek naar de juiste manier, de juiste financiële middelen en alle andere motivatie die erbij komt kijken. Het idee dat we perse wilden trouwen verwaterde wel een beetje; we werden beiden volwassen en we hadden niet meer die toeters en bellen nodig om ons verbonden te voelen. Maar wat dan?

Eerst vooral de vraag: ‘Wat is wijsheid?’. Voor ons lesbisch volk is er zoveel keus: trouwen, samenlevingscontract, partnerregistratie. Ik wist echt de verschillen niet, hoor. En nog niet als ik eerlijk ben. Wat een toestanden!
De vrouw vond het een mooie taak voor mij om uit te gaan zoeken wat die verschillen nou precies waren. Maar vraag dit niet aan iemand met (waarschijnlijk) ADD, die zichzelf al niet ertoe kan zetten vijf wasjes op een dag te doen. De put was te bodemloos voor me en ik kon bij voorbaat de bomen door het bos al niet zien. Ik werd er na een halve middag al tureluurs van en gooide het bijltje erbij neer.

Daarna, crisis na crisis. Eerst in onze omgeving, daarna in onze relatie. Het idee van überhaupt samen iets op papier laten zetten stond even totaal lijnrecht tegenover ons gevoel op dat moment. En al die tijd waren de financiële middelen niet bepaald aanwezig.

Uiteindelijk bood een hypotheekverhoging de uitkomst. Het overwinnen van onze relatiecrisis bracht inspiratie om eens flink de boel te gaan verbouwen en tja, ook daar waren geen financiën voor, dus dan maar grof geschut. En als we dan toch bij de notaris moesten verschijnen en een boel geld neer moesten leggen, dan maar gelijk alles doen wat nog op het verlanglijstje stond. Hypotheekverhoging, samenlevingscontract en testament. De grote stap werd gezet en wat voor ons toch vooral een formaliteit was, werd door onze omgeving hier en daar wel gezien als big deal. Kaartjes, felicitaties... onverwacht stonden we toch in de picture. Om het dan toch maar een beetje te vieren nodigden we een paar van onze liefste vrienden uit om mee te gaan eten. Zij vonden dit zo leuk en ons zo lief dat ze geld inzamelden en wij binnenkort op hun kosten een nachtje naar een hotel mogen om ons eens lekker te laten verwennen als zijnde officieel verbonden stel. Erg lief!!

En dat allemaal om te voorkomen dat we elkaar in de haren vliegen, als we er op een dag samen echt niet meer uit komen.

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]