"Homo?" door Frederique

Titel:  Homo?
Auteur:  Frederique
Datum:  24 mrt 2008
Revisie:  -
Gelezen:  4386

Homo?

Mijn eerste column op homoinfo. En de eerste vraag is dan natuurlijk: ben je homo? Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik ben man-naar-vrouw-transgender. Ik ben dus geboren als man, leef tegenwoordig (meer) als vrouw.

Ik heb jarenlang gedacht dat ik op vrouwen viel. Maar als ik het achteraf allemaal nog eens op een rijtje zet, dan is het toch de vraag of dat wel klopt; was het niet meer een ordinaire jaloezie? Met een enorme drang om dichterbij te komen om te weten hoe die vrouw leeft en tegelijkertijd die enorme angst om dichterbij te komen, omdat ze je zomaar weg kon sturen?

Vlinders in mijn buik bij het zien van vrouwen? Ik dacht toen van wel. Tegenwoordig ben ik er niet meer zo zeker van; was het niet gewoon de angst, in combinatie met de aantrekkingskracht van het zien van iemand die ik ook wou zijn en de jaloezie op zo'n mooi lichaam met mooie kleren?

Als ik alle gevallen van jaloezie afstreep, dan blijft er één meisje over waarvan ik achteraf denk dat het meer geweest is dan jaloezie. Ik kreeg een rood hoofd als ik haar zag. Wou graag dichterbij komen, maar durfde niet. Ze was lief, want toen klasgenoten de veters van mijn schoenen aan elkaar knoopten heeft zij mij geholpen om ze weer uit elkaar te halen. Er was één probleem: zij zat in de vierde en ik in de eerste klas van de MAVO, een onoverbrugbare leeftijdskloof. Later bleek het nadeel direkt ook het voordeel. Na een jaar pijn lijden heb ik haar nooit meer gezien...

Was er dan nooit een jongen in mijn leven? Ja, toch, al was het maar voor even. Ik zat een paar jaar later op de volgende school in de klas met een vriendje. Ineens had ik seksuele gevoelens, terwijl ik naast hem zat. Ik was verbaasd. Zou ik dan toch op jongens vallen? Ik heb het in alle rust uitgezocht, maar het bleef bij die ene keer - ook toen ik vaker naast hem zat...

Sinds januari 2008 krijg ik hormonen. Die zorgen ervoor dat de seksuele fantasieën en seksuele gevoelens die er waren, tot ongeveer nul gereduceerd zijn. Het klinkt misschien raar, maar het is voor mij een verademing. Gewoon in alle rust door de wereld te lopen zonder dat die penis reageert op vrij veel vrouwen in mijn omgeving. Het is een waar genot. Dat die penis daarop reageerde heb ik overigens nooit verbonden met de wens tot seks. Eigenlijk heb ik nooit zin gehad in seks, niet met vrouwen én niet met mannen.

Ik leef sinds 2004 in deeltijd (en sinds 2006 in voltijd) als meer-vrouw-dan-man. In die zin dat ik als vrouw totaal niet "passabel" ben (en vermoedelijk, met mijn 1.97 m en maatje 46, ook niet snel zal worden). Het is in mijn kledingkeuze en uiterlijk wel duidelijk dat ik graag als vrouw aangesproken word.

Sommige mensen, met name pubers, snappen dat niet altijd. Die roepen dan vervelende dingen. Er is één scheldwoord dat bovenmatig vaak gebruikt wordt: "homo". Het wordt vaak met veel venijn uitgesproken. En toch moet ik altijd even glimlachen, als ik het hoor. Want als ik zie hoe goed homo's hun belangen in de afgelopen jaren verdedigd hebben rond het huwelijk en als ik zie hoe goed men nu bezig is rond het lobbyen van het kunnen adopteren van kinderen, dan zie ik het als een groot compliment om voor homo uitgescholden te worden. Ook als het mij nog steeds niet duidelijk is of dat strikt genomen voor mij nu wel of niet klopt...

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]