"Homo? (2)" door Frederique

Titel:  Homo? (2)
Auteur:  Frederique
Datum:  8 apr 2008
Revisie:  -
Gelezen:  4315

Homo? (2)

Ik realiseer me heel goed dat de vorige column geen goed antwoord op de vraag geeft. Want de eigenlijke vraag is natuurlijk: zie ik mijzelf als homo?

Nu, ja, nou, eigenlijk...

In alle eerlijkheid: eigenlijk niet. Want homo zijn koppel ik toch met seksuele gevoelens voor iemand van hetzelfde geslacht. En dat is bij mij niet zo: ik heb nooit zin in seks gehad. Toch voel ik een sterke verwantschap met homo's: als homo's niet zoveel en zolang (en zo goed!) gevochten hadden voor hun zaak, dan zou het nu niet zo normaal zijn dat twee mensen van hetzelfde geslacht bij elkaar leven. En omdat de homobeweging de acceptatie voor mensen die "anders zijn" vergroot, wordt daarmee ook de acceptatie voor mijn "anders zijn" vergroot.

Het duidelijkste bewijs voor deze theorie leverden mijn ouders bij mijn outing. Ik had mijzelf een week van te voren uitgenodigd om ze te vertellen waar ik het jaar daarvoor mee bezig was. Ik had het altijd cryptisch "mijn proces" genoemd en er verder niets over losgelaten. Wel hadden ze gemerkt dat ik niet meer wekelijks, maar tweewekelijks belde en dat ik minder over mijzelf losliet dan voordat "mijn proces" begon. Toen ik ze thuis een grote bos bloemen gaf en vertelde dat ik me "niet alleen man, maar deels ook vrouw" voelde toen waren ze eerst opgelucht. Ze waren bang dat ik met allerlei rare dingen thuis zou komen. Dit viel ze eigenlijk nog mee... Ze zeiden direkt dat ze me zouden accepteren. Ze waren altijd ook open geweest voor homo's en vonden het ook vreselijk om te horen over ouders die hun kinderen niet accepteerden vanwege hun geaardheid. Dit was mijn geaardheid en ze zouden het accepteren. Pas veel later realiseerden ze zich de gevolgen: ze raakten hun zoon kwijt en hoe zou hun dochter er uit gaan zien?

Ik heb die uiterlijke verandering heel langzaam laten lopen. De eerste keer als man in (heel androgyne) vrouwenkleren (achteraf was het zo androgyn dat ik denk dat ze die kleren nooit als vrouwenkleren gezien hebben). De keer erop, een paar maanden later, in androgyne vrouwenkleren met borsten maar zonder make-up. Weer een keer later in een lange rok, met borsten, zonder make-up. En pas toen met make-up en telkens al minder androgyn. Soms was het even schrikken voor ze. Ja, het proces ging verder. En zij, mijn helden, ze gingen mee...

Mijn outing was ook voor anderen in mijn omgeving even schrikken en even wennen. Op het werk heb ik een voorlichtingsronde gehouden waarbij ik zoveel mogelijk één-op-één mijn collega's ingelicht heb. Ik vond het raar dat het voor twee van de drie collega's die homo zijn moeilijker leek om mijn "anders zijn" te accepteren dan voor hetero's. Hoe dat komt blijft gissen. Misschien raakte ik iets in hen uit hun eigen outing-periode? Of hebben ze vanuit hun eigen zoektocht naar hun seksuele voorkeur het man- en vrouw-zijn als zo vanzelfsprekend gezien dat ze er niet bij konden dat dat ook ter discussie kan staan? Een ervan kwam er later op terug. Hij vond het moeilijk om te accepteren, maar hij ging zeker zijn best doen. En inderdaad heeft hij woord gehouden. Ook toen ik een paar maanden later op het werk als vrouw ging leven heb ik met geen van mijn collega's problemen gekregen. Gelukkig maar...

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]