"Werkgroep Transseksualiteit" door Frederique

Titel:  Werkgroep Transseksualiteit
Auteur:  Frederique
Datum:  20 mei 2008
Revisie:  -
Gelezen:  4373

Werkgroep Transseksualiteit

Het is haast ongelofelijk (en binnen de T*-wereld ook erg ongebruikelijk), maar tot begin 2004 was ik er heilig van overtuigd dat ik een "normale man" was. Wel ging het sterk bergafwaards - zo sterk dat het zelfs mijzelf opviel. Want al jaren lukte het me niet om mijn huishouding op orde te krijgen en mijzelf goed te verzorgen, maar dat vond ik al net zoveel jaren normaal. Wat abnormaal was dat ik, ondanks dat ik op mijn werk veel minder begon over te werken, toch struktureel moe was. Ik had -bijvoorbeeld- geen energie meer om lekkere lange wandelingen te maken, maar in plaats daarvan lag ik in veel weekeinden op bed. Uiteindelijk bestond mijn leven alleen nog maar uit werken, eten en slapen. Het voldeed niet meer, hoe goed ik ook functioneerde op het werk en hoe goed het ook verdiende. Mijn leven was aan het vastdraaien: het kostte mij elk jaar meer energie om "gewoon" te kunnen leven.

Ik had al een paar jaar sociale vaardigheidscursussen gedaan. Bij die cursussen leerde ik dat niet alleen verstand, maar vooral ook gevoelens en emoties heel belangrijk waren. Begin 2004 kreeg ik een cursus aangeboden waarbij de cursusleidster naast dit punt ook inging op de relatie tussen verleden en heden. Wanneer je in het heden overreageert en dus véél te boos wordt op iemand of iets, dan heeft dat vaak te maken met een soortgelijke situatie in het verleden (vaak: ten opzichte van je ouders) die je nog niet goed verwerkt hebt. Het was een boeiende cursus en ik heb er veel aan gehad. Toen mijn cursusleidster zei dat ze ook mensen één op één coachte heb ik die kans direkt gegrepen: zou zij mij kunnen helpen de diabetes beter op orde te krijgen? Na een kleine aarzeling zei ze "ja".

Op de avond dat ze "ja" zei sprong de kurk van de fles. Want toen kwam direkt naar boven dat ik altijd al jaloers op vrouwen was geweest: zij mochten tenslotte elke dag kiezen of ze in een broek of een rok liepen. En ik? Ik zou nooit weten hoe het voelt om in een rok te lopen... Die avond was de eerste avond dat ik dacht "en waarom zou ik dat nooit weten?". En, daarop doorfilosoferend, "ben ik nu een travestiet?"

Mijn coach heeft me prima geholpen met het uitzoekwerk. Niet door me te helpen om antwoorden te vinden, wel door mij af te remmen. In het begin had ik het idee dat ik met haar een rollenspelletje zou oefenen en dan een maand of twee later zowel mijn ouders als mijn werk zou inlichten. Een maand of drie later zou ik als vrouw aan het werk gaan en dan zou het allemaal goedkomen. Gelukkig hield mijn coach mij tegen: ik zou beter eerst zelf kunnen kijken wat er met mij aan de hand was. En kijken hoe de relatie met mijn ouders was. Inderdaad bleek toen dat mijn ouders en ik een heel rare manier van met elkaar omgaan hadden: zij probeerden mijn leven te (be)sturen en omgekeerd probeerde ik hetzelfde bij hen te doen. Dankzij mijn coach is het me gelukt om daar vanaf te stappen... Mijn coach heeft me ook geholpen in de voorbereiding met mijn outingsgesprek met mijn ouders en zus: ze leerde me vooraf al te accepteren als mijn ouders of zus mijn beslissing zouden afwijzen. Daardoor kon ik ze ook echt vrijlaten in hun keuze of ze mijn nieuwe genderidentiteit wel of niet zouden accepteren. En gelukkig accepteerden ze het direkt!

Mijn coach heeft me verder geholpen met de outings op mijn werk. En met allerlei andere tussenstappen in mijn outingsproces. Ze stelde me telkens weer kritische vragen, wees me er telkens op als ik voor haar gevoel te bang was voor een volgende stap en dus nog beter even wachten kon. Aan de andere kant vertelde ze het me ook als het voor haar gevoel wel net iets minder voorzichtig kon, in dat geval motiveerde ze me ook om de volgende stap toch maar te zetten. Zonder haar was dit proces veel minder soepel gegaan...

Ik zou niet zonder mijn coach kunnen. Gelukkig heeft mijn werkgever grotendeels de coachingsgesprekken betaald. Ik ben mijn werkgever daar heel dankbaar voor. Transgenders die geen werk of niet zo'n gulle baas hebben komen vaak terecht bij de mensen van de werkgroep Transseksualiteit van Humanitas. Ook daar is het (naast groepsgesprekken) mogelijk om één-op-één gesprekken te voeren. Begin dit jaar leek het er bijna op dat werkgroep Transseksualiteit van Humanitas in Rotterdam dicht zou gaan vanwege een ordinaire ruzie om de centen. Men werd gefinancierd vanuit de AWBZ, totdat een arts uit de keuringsinstantie voor de AWBZ zei dat die hulp net zo goed door het VU-ziekenhuis gegeven kon worden. Sindsdien keurde deze instantie alle aanvragen voor hulp bij Humanitas af. Het VU-genderteam daarentegen zegt dat ze geen geld van de verzekeraars krijgt voor dit soort hulp. Men verwijst daarom door naar... werkgroep Transseksualiteit van Humanitas.

Als deze groep dicht gegaan zou zijn dan zou dit voor Zuid-Nederland betekenen dat er geen goede hulp meer was voor transgenders. Gelukkig was de Rotterdamse gemeenteraad (na acties van transgenders) bereid om samen met Humanitas bij te springen waardoor de werkgroep in ieder geval tot het einde van dit jaar verder kan. Laten we hopen dat er snel een definitieve oplossing gevonden wordt, want veel transgenders hebben dit soort hulp domweg nodig...


Je vindt de werkgroep via http://www.transvisie.nu . Hier vind je ook adressen van soortgelijke groepen in Amsterdam en Groningen.

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]