"Keuzes maken" door Frederique

Titel:  Keuzes maken
Auteur:  Frederique
Datum:  21 jun 2008
Revisie:  -
Gelezen:  4380

Keuzes maken

Het ging minder met mijn oma. Haar leven was lijden geworden. Op een gegeven moment was genoeg genoeg geworden - en ze besloot aan haar huisarts te vragen of hij een einde aan haar lijden kon maken. Hij heeft daar in toegestemd en een paar weken later is ze in het bijzijn van mijn ouders, ooms en tantes overleden. Het greep mijn vader aan. Hij was er van overtuigd dat het een goede keuze was. En toch, vertelde hij later, wist hij nog niet wat hij gedaan had als ze er niet meer zelf om had kunnen vragen en hij (mede) had moeten beslissen over de vraag of ze wel-of-niet beter kon sterven. Er zijn beslissingen die je alleen zelf over je eigen leven kunt nemen...

Ik heb vaak aan dit verhaal moeten denken in de periode dat het VU-genderteam mij diagnostiseerde. Ik vond het pure tijdverspilling. Ik wist al wat er met mij aan de hand was: ik was genderdysfoor, voelde me meer vrouw dan man, wist dat ik hormonen wou en de vraag of ik wel-of-geen geslachtsoperatie wou hield mij niet bezig. Mijn medische hulpvraag was "hormonen onder medische begeleiding". Psychologisch onderzoek vond ik niet belangrijk. Aan de andere kant wist ik dat het er bij hoorde. Je mag gewoon geen "hormonen onder medische begeleiding" als je niet eerst door een VU-psycholoog "gekeurd" bent.

Ik accepteerde het als een (vervelende) bijkomstigheid. We hebben het 40% van de tijd over mijn seksuele voorkeuren en seksuele fantasieëen gehad. 40% van de tijd hebben we het over mijn verleden gehad, al-dan-niet in combinatie met seksuele voorkeuren en fantasieën in het verleden. En 20% van de tijd hebben we het over de verhouding tussen mij en mijn ouders en tussen mij en mijn zus gehad. In geen van deze vragen ging het over de reden waarom ik hormonen wou hebben. Het waren voor mijn gevoel zinloze gesprekken en de diagnosefase duurde mij veel te lang (met allerlei wachttijd erbij uiteindelijk zo'n 15 maanden).

Wat ik ook erg onprettig aan de diagnosefase vond was dat mijn psychologe met mijn ouders en/of zus wou praten. Ik vond de beslissing om hormonen te willen gebruiken mijn beslissing, zoals ik ook zelf de beslissing genomen had om mijn baardhaar weg te laten epileren en zoals ik ook zelf de beslissing genomen had om logopedielessen te nemen. En zoals ik zelf de beslissing genomen had om 24 uur per dag, 7 dagen per week als (meer) vrouw te leven - zelfs op het werk.

Naar mijn mening kan niemand anders dan een genderdysfoor persoon zelf de keuze maken of die wel-of-geen hormonen wil gebruiken en wel-of-geen geslachtsoperatie wil ondergaan. De reden is simpel: alleen de persoon zelf kan inschatten of het leven zonder hormonen en/of zonder geslachtsoperatie nog leefbaar is. Alleen iemand zelf kan vertellen of die zich man of vrouw of misschien wel daar-ergens-tussenin of beide-maar-een-beetje voelt. Een psycholoog kan bij zo'n analyse helpen (als dat door de patiënt gewenst is), maar het gaat mijns inziens veel te ver om de beslissing of het voor iemand wel-of-niet gewenst is om hormonen te nemen of een geslachtsoperatie te ondergaan volledig bij de psychische en medische wereld te laten. En toch is dat (helaas) wel de medische praktijk van dit moment...

Ik moest aan mijn vader denken. Ik vond dat hij helemaal gelijk had in zijn stelling dat hij de beslissing voor euthanasie niet voor mijn oma kon nemen. Ik vond ook dat hij, mijn moeder en mijn zus geen enkele rol moesten spelen in de beslissing of ik wel-of-geen hormonen zou krijgen of een geslachtsoperatie zou ondergaan. Ook niet als de psycholoog daar anders over dacht en ook niet als dat wel gebruikelijk is tijdens de diagnostische fase. Ik heb daarom categoriaal geweigerd om mijn ouders en zus uit te nodigen voor een gesprek bij de VU. Ik heb de VU wel de adressen van mijn familie gegeven onder het motto: "Als jullie er echt op staan om mijn familie te zien dan kunnen jullie ze zelf uitnodigen. Het is jullie feestje, maar ik ben en blijf er op tegen dat jullie ze spreken". Dat vond men niet zo prettig. We hebben er lang en breed over gesproken, maar toen ik bij mijn mening bleef heeft men het uiteindelijk toch geaccepteerd.

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]