"Verdomde hokjes" door Kada

Titel:  Verdomde hokjes
Auteur:  Kada
Datum:  18 jun 2008
Revisie:  -
Gelezen:  4545

Verdomde hokjes

Ik heb altijd geroepen "Ik heb geen probleem met hokjes". Ik heb nooit moeite gehad met de labels die mensen me gaven. Ik was lesbisch, niet heel erg butch maar ook alles behalve lipstick, gevoelig, schattig, a-seksueel... noem maar op. Ik vond het allemaal best, want immers: hokjes geven mensen vorm en identiteit. Hokjes creëren structuur in de vele visies en richtingen die we op kunnen gaan en zolang de deuren van die hokjes open staan en hokjes over kunnen lopen in elkaar of samen kunnen vloeien, is er in mijn ogen geen probleem. Maar de laatste maanden heb ik een bloedhekel gekregen aan diezelfde, veilige hokjes en het heeft allemaal te maken met het feit dat het soms lijkt alsof ik de enige ben die de hokjes glazen muren en open deuren geeft.

Mijn wereld voelt altijd al aan als veel te hard. Ik verlang naar zachtheid, liefheid en warmheid. Ik verlang naar knuffelen zonder bijbedoelingen, naar samen in het gras naar de wolken kijken of samen de sterren tellen. Naar samen schuilen in een afgelegen schuur tijdens een wolkbreuk, samen paardenbloemen blazen of lieveheersbeestjes vangen. Ik wil door de speelgoedwinkel rennen en genieten van alle mooie kleuren, ik wil rozijnen rijgen en koekhappen. Eigenlijk wil ik gewoon al die dingen behouden die ik als kind zo leuk vond maar ik ben een volwassen vrouw. Ik ben een volwassen vrouw van 31 met het hart van een kind van 9 en ik heb eindelijk iemand gevonden die precies zo is. Samen lachen we om oude Disneyfilmpjes, om wolken die lijken op gezichtjes en om onze eigen klunzigheid. Samen strijden we tegen de harde maatschappij die ons soms zo pijnlijk kan raken met harde, scherpe woorden en respectloos gedrag. We begrijpen elkaar, voelen elkaar haarfijn aan en zijn eigenlijk een Jip en Janneke in volwassen vorm, precies zoals ik altijd gezocht heb.

Maar de harde, grote mensenwereld waarin we leven snapt het niet. Zodra je blijkbaar de leeftijd van 14 of 15 of 16 bereikt hebt kun je geen Jip en Janneke meer zijn en verander je vanzelf in Adam en Eva en tegelijk veranderen de verwachtingspatronen van de mensen om je heen. Waar ik fijn onschuldig hand in hand over het strand wandel met Janneke, zien anderen mij als Adam en haar als Eva, denk ik in hun ogen ik direct aan seks en ga ik zonder pardon vreemd. Anderen volwassenen kijken ons na en hier en daar fluisteren zij tegen elkaar: "Kijk, potten!". Lieve mensen, ik loop daar op dat moment niet als pot, ik loop doodsimpel als vrouwelijke persoon die een andere vrouwelijke persoon gewoon heel lief vind. Onze kinderlijke onschuld wordt onherroepelijk verward met opspelende volwassen hormonen, zonder dat we daar in mijn ogen ook maar iets van aanleiding toe geven.

Als je 14, 15, 16 bent geweest verandert alles en je kunt mee veranderen en geaccepteerd worden, of niet mee veranderen en vreemd, stom of raar gevonden worden. Mensen willen je niet meer in de tuin met ballonnen zien spelen op zaterdagmiddag, als je 14, 15 of 16 geweest bent. Je moet een bijbaantje zoeken en geld gaan verdienen om te kunnen uitgaan, drinken, blowen en vroegtijdig seks te ervaren. Dat is zoals een gezonde puber namelijk leeft! Je skelter past ineens niet meer bij je en je wordt door alles en iedereen geacht te zeuren om een scooter die bij voorkeur flink opgevoerd is en waar je het liefst zonder helm op moet rijden.

Ik wilde op 16-jarige leeftijd nog gewoon op zaterdag pannenkoekjes eten in mijn zelf gebouwde boomhut, maar de hele wereld zei: "Doe toch normaal!", want als je 16 bent wordt je geacht naar jongens te staren, bh’s te passen met vriendinnen en op nertsen geteste make-up te kopen van je zakgeld. Ik wilde helemaal geen make-up! Ik wilde bubblegum uit de kauwgumautomaat. Ik wilde mijn skelter helemaal niet afstaan, maar ik paste me destijds zodanig aan dat ook ik de overstap maakte naar een brommer en voor ik besefte hoeveel zeer het me deed, was het te laat, want gek genoeg; als je eenmaal de grens van kind naar puber overgestapt bent is het vrijwel onmogelijk om terug te gaan naar hoe het was zonder bestempeld te worden als "geestelijk gehandicapt". Op de momenten dat ik probeerde mijn kinderlijkheid te behouden kreeg ik te horen: "Wat is er toch mis met je? Waarom gedraag je je niet als 16, zoals al je vriendinnen?"

Waarom kan dit alles nooit als onschuldige kinderlijkheid gezien worden? Waarom is er zo’n grote kloof tussen kinderen en volwassenen? Waarom hebben volwassenen hun kinderlijkheid zo ver weggestopt dat ze mijn kinderlijkheid een negatief label geven? Ik ben ontrouw aan mijn partner als ik echt lief ben tegen iemand anders. Ik loop verstandelijk achter als ik vol enthousiasme in het ballenbad bij Mac Donalds spring. Ik ben gewoon vreemd en raar als ik de dingen doe waar ik echt blij van word. Ik snap dat niet en ik kan daar heel boos om worden.

Mijn leven lang pas ik me aan, aan dat wat de wereld van me verwacht en verlangt. Mijn leven lang stop ik bepaalde diepe behoeften en verlangens weg omdat het maatschappelijk niet verantwoord is. Eindelijk weet ik wat het is, waar die eeuwige zoektocht van mij vandaan komt en eindelijk durf ik daar gewoon voor uit te komen en ermee te doen wat goed voelt voor me... en nu krijg ik aan alle kanten kritiek en onbegrip. Als ik mezelf inhoud en als een ongelukkig, overspannen zieltje op de bank hang, zegt iedereen: "Je moet eens wat meer naar je hart luisteren. Doe gewoon eens dat wat jij zelf echt leuk vind." En nu doe ik dat eindelijk, krijg ik weer commentaar, want dit hoort niet als je een relatie hebt of volwassen bent. Ik loop mijn partner voorbij en hou geen rekening met haar gevoelens. Ik gedraag me als een onvolwassen, klein kind. Wat bezielt mij eigenlijk? Wat moeten mensen wel van me denken?

Verdorie, ik snap het echt niet!!

Dus als ik gewoon heel erg graag bij iemand ben, graag knuffel, kriebel, aai en liefkoos, haar graag zeg dat ik haar zo bijzonder vind en graag met haar naar de sterren kijk… kan ik dat alleen vrij en openlijk doen als ik eerst een relatie met deze persoon begin en daarmee dus mijn bestaande relatie op geef? Als ik gewoon heel erg blij wordt van lego, lieveheersbeestjes, tekenfilms en touwtje springen, moet ik naar de psychiater want ik heb vast jeugdtrauma’s? Ik geef toe, ik heb ADD en daardoor zijn bepaalde delen van mijn hersenen onderontwikkeld, waardoor ik misschien wat kinderlijker ben dan anderen. Maar so what!!! Waarom wordt ik daarvoor gestraft? Het is zo onschuldig, zo lieflijk, zo ongevaarlijk. Da’s toch krom, raar, stom en gewoon belachelijk!? Wat voor verknipt, krom, achterlijk gedachtepatroon is dat? Welke kortzichtige mens heeft die norm/waarde verzonnen?

We zijn toch niemands bezit en leeftijd is toch slechts een getal? Het is toch iets moois, iets puurs en zuivers? Er is toch niets mooiers dan dat mensen echt lief voor elkaar zijn? Dat mensen elkaar mooie, zachte woorden en knuffels geven? Ik wil het liefst dat de hele wereld zo lief en onschuldig en puur tegen elkaar is. Ik wil voor iedereen gewoon lief en zacht zijn en ik wil dat iedereen lief en zacht voor mij is. Er is al haat en onrust genoeg in de wereld. Mag ik mijn eigen wereld dan alsjeblieft onderdompelen in lieve, leuke, schattige dingen zonder dat ik daarvoor gestraft wordt?

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]