"Diagnostisch geloof" door Frederique

Reactie van Petra @ 15 okt 2008 17:39 [reageer]

Het is slechts 4 jaar geleden dat Frederique erachter kwam geen hij te zijn maar een zhij. Na die ontdekking is ze met haar gender aan de slag gegaan en zodoende paste haar baardgroei op een gegeven moment niet meer bij haar. Daaraan vooraf gingen lange postings op diverse fora over haar recht om met baardschaduw in rok rond te lopen. Met heel veel lawaai is Frederique in vier jaar tijd geëvolueerd tot een aanmelding bij het genderteam van de VU omdat ze hormonen wil zodat ze borsten krijgt en minder masturbeert. De VU wil het daar graag 6x een uurtje over hebben en dat zint Frederique niet. Dus is ze nu begonnen met lawaai te maken over de monsterlijk slechte hulpverlening die de VU levert. Op ieder forum waar zowel Frederique als ik komen is men haar tirades meer dan beu. Ze is niet de enige die denkt dat de VU wel wat beter werk kan leveren, er is bijvoorbeeld een breed gedragen bezwaar tegen de lange wachttijden, maar er is vrijwel niemand die vindt dat de diagnose wel afgeschaft kan worden. Behalve Frederique...

Reactie van Frederique @ 15 okt 2008 21:30 [reageer]

"6x een uurtje gesprekken" is een understatement voor wat er tussen mij en de VU is misgegaan, maar daarover gaat deze column niet dus daarom ga ik er ook niet op door. Ik ben inderdaad tegen VERPLICHTE diagnostiek. Ik ben voorstander van VRIJWILLIGE diagnostiek.

Er zijn mensen die vinden dat ze wel baat gehad hebben bij diagnostiek. Dit zijn mensen die als hulpvraag bijvoorbeeld "second opinion" hebben, of "geef mij een pilletje waardoor ik beter wordt, zodat mijn bestaande leven niet op de schop hoeft en ik niet als vrouw hoef te gaan leven" hebben. Die mensen geloven dat de psychologen van de VU wel degelijk kunnen vaststellen of iemand wel-of-niet genderdysfoor is. En omdat de VU dit niet ontkent maar deze mensen (of hun partner) helpt hun genderdysforie te accepteren zijn ze best tevreden over hun diagnostiek. En (mede) daarom zijn ze ook tegen mijn ideëen: ze denken dat ik de hele diagnostiek wil afschaffen, terwijl zij er veel aan gehad hebben.

Nogmaals: volledig afschaffen van de diagnostiek wil ik NIET. Ik wil alleen het verplichte karakter afschaffen. Zodat iemand die het met mij oneens is over de waarde van de diagnostiek gewoon diagnostiek kan volgen en mensen die er net als ik niet in geloven niet 14 maanden nutteloos in de weg gezeten worden.

Verder is dit mijn twaalfde column en is dit de derde column van mij waar de VU in voorkomt. Omdat ik mijn belevenissen beschrijf en de VU hier een grote rol in speelt kan dit ook niet anders.

Jouw bericht bevat tamelijk veel, voor deze column mijns inziens niet relevante, persoonlijke gegevens van mij. Persoonlijk zou ik het waarderen als deze discussie op basis van argumenten gevoerd wordt. Dat er op de bal en niet op de persoon gespeeld wordt. Ok?

Reactie van Moeke @ 23 okt 2008 09:27 [reageer]

Beste Petra.

Wat Frederique geschreven heeft kan ik me volledig voorstellen. Ik vind dan ook niet dat je persoonlijke dingen hier moet schrijven, maar privé in een mail of zo. En met andere forums hebben wij hier niets te maken. Ik vind de dingen die Frederique hier schrijft heel begrijpelijk. Dit maken alle transgenders mee.

Reactie van Moeke @ 23 okt 2008 09:27 [reageer]

En dan Frederique..... Ik kan me heel goed vinden in jouw verhaal over het verplicht belijdenis doen. Ik ga niet naar een kerk en heb dat ook niet gedaan in het verleden, maar ik geloof wel ( op mijn manier). Ik hou er wel van om een "oude" kerk te bezoeken omwille van de sfeer. Het geloof (wat dat ook mag zijn) zit binnenin de mens en geen ander dan jijzelf kunt bepalen hoe en hoeveel jij gelooft. Als het geloof verplicht is, dan is het geen geloof meer. Geloven doe je met volle overtuiging en niet omdat een ander vind dat jij wel of niet genoeg gelooft. Het is gewoon weer een manier van de kerk om de touwtjes in handen te kunnen houden en mensen dom te houden.
Verder kan ik me voorstellen hoe jij je gevoeld moet hebben bij die psycholoog van de VU. En toch heb ik de mening dat die gesprekken niet afgeschaft dienen te worden. Dit omdat er in het verleden is gebleken dat er transgenders waren die na de hormoonbehandeling/ geslachtsveranderende operaties spijt kregen. Ze willen dus gewoon zeker weten dat het ook daadwerkelijk zo is, ook al mag jij het nut er niet van inzien. Jij kunt het nu wel (net als die belijdenis) als een soort verplichting voelen, maar stel dat je het fout zou hebben(alhoewel ik dat niet geloof) dan zitten jij en zij met de brokken. Als het echt alleen om een begeleiding zou gaan, dan vind ik inderdaad dat het geheel vrijwillig zou moeten zijn. Dus er zitten twee kanten aan. Ik begrijp zowel jou als de psycholoog. En geloof me, je bent geen uitzondering, dit maken alle transgenders mee.

Ik kan je alleen heel veel geduld toe wensen. Van geslacht veranderen gaat nu eenmaal niet in één dag. Wees blij met het feit dat je in deze tijd leeft; een tijd waarin dit allemaal mogelijk is. In het verleden zijn er heel veel ongelukkige mensen geweest, die niet geholpen werden. Vergeet dat niet.

Reactie van Frederique @ 23 okt 2008 17:58 [reageer]

Hallo Moeke,

Het verhaal blijft: een psycholoog kan niet anders dan alleen afgaan op het eigen onderbuik gevoel of het wel-of-niet een goede zaak is om iemand te behandelen. Je kunt dan tekeningen laten maken, allerlei vragenlijsten invullen, gesprekken voeren tot je een ons weegt - vroeg of laat blijft het het onderbuikgevoel van een psycholoog dat de doorslag geeft of we wel-of-niet behandeld worden. En als ik dan toch afhankelijk ben van een onderbuik gevoel, laat het dan mijn eigen onderbuikgevoel zijn. Mijn gevoel dat dit een goede keuze is voor mijn lichaam en mijn leven.

Ik heb liever dat ik dankzij mijn eigen onderbuikgevoel misleidt wordt en dus tot die 1% spijtoptanten behoor (n.b: het percentage spijtoptanten bij andere operaties is hoger dan 1%) dan dat ik dankzij een psycholoog geen hormonen krijg omdat haar onderbuikgevoel anders is dan de mijne en die psycholoog de macht over de hormoonpot heeft. Hoeveel mensen zouden ten onrechte geen hormonen krijgen omdat ze de psycholoog er niet van kunnen overtuigen dat dit ook voor hen de beste oplossing is?

Het oog kijkt structureel naar mensen die spijtoptant zijn van WEL behandelen. En mensen die dankzij een psycholoog ten onrechte geen (of veel te laat) hormonen krijgen worden vaak vergeten...

Al heeft iemand 10 jaar, 20 jaar of 30 jaar gestudeerd en een kop hebben alsof hij/zij Einstein heet, dan kan iemand nog niet voelen wat ik voel. En dus is het mijns inziens volledig onterecht wat daar gebeurt.

Reactie van Frederique @ 23 okt 2008 17:59 [reageer]

N.B: ik heb sinds januari van dit jaar hormonen. Ik heb het dus (uiteindelijk) gered.

Reactie van Moeke @ 24 okt 2008 10:01 [reageer]

Hi Fredirique

Ben het gedeeltelijk met je eens. Daarbij moet ikzelf eigenlijk niets hebben van psychologe, dit omdat je veel te snel in een hokje wordt gedrukt. Maar stel dat die 1% tegen de VU een rechtzaak gaat aanspannen omdat die het niet hebben kunnen voorzien dat die 1% toch (achteraf)niet echt van geslacht wilde veranderen . Kan me voorstellen dat de VU dat niet graag zouden willen en dat is blijkbaar in het verleden wel gebeurd.

Maar goed.....eind goed al goed, je hebt de hormonen nu en ik vind het fijn voor je dat je eindelijk zover bent gekomen. Zo zie je maar..............geduld wordt beloond.

Reactie van Frederique @ 24 okt 2008 10:23 [reageer]

Misschien is dat inderdaad wel het probleem: dat de mensen die ten onrechte geen medicijnen krijgen geen rechtszaken aanspannen...

Als de VU van te voren zou zeggen "wij kunnen niet vaststellen of je wel-of-geen genderdysforie hebt, dat zul je zelf moeten vaststellen en wij kunnen daarbij helpen (als je dat wilt)" dan zou je die rechtszaken achteraf ook veel minder gemakkelijk kunnen krijgen dan ze er nu kunnen komen. In dat geval is het veel duidelijker wat de reëele situatie is. Het is juist de hoogmoed van "wij kunnen als VU vaststellen of jij wel-of-niet genderdysfoor bent en wij zullen je tegen jezelf beschermen als jij denkt dat je genderdysfoor bent en wij vinden van niet" die voor dit soort (mogelijke) juridische problemen zorgt.

Reactie van Moeke @ 24 okt 2008 18:20 [reageer]

Je leest het verkeed meid.....of je wilt het maar van één kant bekijken. Ik bedoelde dat in het verleden er mensen waren die er achteraf spijt van hebben gekregen en dan is het VU de boosdoener. Zo is het mij uitgelegd en ik kan dat volledig begrijpen. Ook begrijp ik wat jij bedoelde met degene die onterecht geen operatie of hormonen krijgt. Je moet die dingen echt van 2 kanten proberen te bezien hoor.

Er zijn en er blijven altijd mensen die denken dat het fijner is als een ander geslacht door het leven te gaan. Dit omdat het manzijn of vrouwzijn hen niet bevalt. Dat is dus een andere insteek dan in een "verkeerd" lichaam geboren te zijn. En dat is wat de psycholoog geacht wordt vast te stellen.

Voor jou is het achter de rug meid. Wees daar blij om en haal geen "oude koeien" uit de sloot. Kijk vooruit en niet achterom. Daar heb je totaal geen belang meer bij, het remt je hooguit af. Richt je aandacht op wat er allemaal nog voor moois in jouw leven kan gebeuren. En de toekomst begin je vandaag al.

Succes en dat meen ik echt

Reactie van Frederique @ 27 okt 2008 11:01 [reageer]

Als de VU (technisch gesproken) niet KAN beoordelen of jij wel-of-geen genderdysforie hebt (en ik geloof echt dat ze dat niet kunnen) dan valt "voorkomen van spijt krijgen van een operatie" onder de drogredenen voor diagnostiek. Want dat kun je als psycholoog dan toch niet voorkomen... Bovendien: waarom zou je iemand die het man-zijn niet bevalt geen hormonen voorschrijven? Wie weet is het toch -wel- een oplossing voor die man zijn probleem?

Er is nooit onderzoek gedaan onder door de psycholoog afgewezen mensen of die mensen 5 - 10 jaar later niet alsnog een gendertraject doorlopen hebben. Of dat ze zelf aan het experimenteren zijn geslagen. Men wil gewoon niet weten waar men op dit punt fouten maakt. De focus ligt alleen maar op de mensen die ZELF spijt hebben gekregen van HUN EIGEN beslissing om hormonen en een geslachtsoperatie te doen. Zolang dat zo is en de VU zich voor de foute inschattingen VAN DEZE MENSEN verantwoordelijk voelt zal diagnostiek blijven en zit de VU iedereen in de weg: zowel mensen die terecht hormonen/geslachtsoperatie krijgen (omdat de doorlooptijd zo krengig lang is) als mensen die ten onrechte hormonen/geslachtsoperatie krijgen (omdat men naar die mensen toe de suggestie wekte dat de VU kon inschatten dat dit voor hen de goede keuze was - een inschatting die alleen mogelijk is als je kunt voelen wat die patiënt voelt - en dat kan de VU niet).

Ik geloof dus niet dat diagnostiek toegevoegde waarde heeft. Als jij dat anders gelooft, prima. 't Blijft geloof...

Reactie van Moeke @ 28 okt 2008 08:01 [reageer]

Blijf daar vooral in geloven meid. Het ga je goed.

Reactie van José @ 12 nov 2008 23:44 [reageer]

Ik denk dat de waarheid ergens in het midden ligt. Kan het helemaal eens zijn met Moeke en begrijp ook Frederique's gedachte.
Persoonlijk ben ik het eens met Frederique, er is maar 1 persoon die voelt wat jezelf voelt. En dat ben je zelf. Dus wanneer ik voel dat ik hormonen nodig heb, dan zou behoudens een simpele bekwaamheids test, van heeft deze persoon geen psychische afwijkingen, zoals border line, niks in de weg moeten staan om deze te verstrekken. Gender dysfoor is geen psychische afwijking maar een persoonlijkheids kenmerk.
Oftewel in het traject moet een diagnose fase zitten. Echter alleen om geestelijke ziektes op te sporen en hier hulpverlening in te geven. Verder is het ook nogal wat, wanneer je door middel van hormonen je lichaam en emotionele stabiliteit verandert. Dit kan ook ondersteuning vereisen, echter alleen wanneer de persoon dit wil.
Echter Moeke's verhaal is ook heel plausibel. Hormonen en eventuele operatie is heel erg ingrijpend. Je gaat veranderingen aanbrengen in een gezond lichaam. Lichamelijk medisch is er geen noodzaak tot ingreep. Alleen geestelijk is het noodzakelijk, om het lichaam in balans met de geest te brengen. In ieder geval dat vind de persoon. Net zoals bij lichamelijke klachten moet ook bij geestelijke klachten uitgezocht worden waar de pijn zit en hoe je die behandelt. Dus is het logisch om te bepalen of de persoon gender dysfoor is en of hormonen de aangewezen weg is. Want net zoals een operatie, ook bij hormonen is er geen weg terug. En mocht achteraf blijken dat je spijt krijgt, dan kan je niemand, nog de VU nog de persoon zelf iets verwijten. Je hebt serieus geprobeerd om de juiste behandeling bij de diagnose aan te bieden.
Je kan je afvragen of dit 15 maanden moet duren. Dan zeg ik op mijn beurt, nee, dit is veel te lang. 3 tot 4 gesprekken met 1,5 maand tussenruimte is genoeg. Hooguit 6 maanden. Maar goed dit is arbitrair en afhankelijk van de capaciteit.

Reactie van Moeke @ 14 nov 2008 07:28 [reageer]

Hi José

Mooi geschreven. Mijn reacties zijn ook niet gedaan omdat ik Frederique niet zou begrijpen....integendeel... Maar ik probeer het net als jij van twee kanten te bekijken.

Dat het zolang moet duren hangt misschien ook wel af van de gewilligheid van de persoon die in gesprek is met de psycholoog. Die psycholoog zit daar echt niet om te pesten of zo. Die is echt wel nuttig, ook al is dat soms maar moeilijk te begrijpen en zien we het nut er niet van in.

Gelukkig heeft Frederique die periode nu achter de rug en dat zou ze moeten proberen los te laten. Dat hoort ook bij de transformatie, zal ik maar zeggen. Aanvaarden en leren loslaten.