"Verwarrende waarheid" door Marius

Titel:  Verwarrende waarheid
Auteur:  Marius
Datum:  11 jan 2009
Revisie:  -
Gelezen:  4388

Verwarrende waarheid

Vier jaar geleden stapte ik de VU in Amsterdam binnen. Na een wachtperiode begonnen de standaard psychologische gesprekken en onderzoeken. Ik werd van voor naar achter, van links naar rechts binnenstebuiten gekeerd. Het gezin waarin ik was opgegroeid, werd onder de loep genomen en pas een hele tijd later in het traject werd er aandacht besteed aan datgene waarvoor ik eigenlijk daar was: Mijn transseksualiteit.

Ik heb me lange tijd afgevraagd waarom dat was. Ik had wel van de artsen en psychologen de uitleg gekregen dat de enige manier waarop men een diagnose kon stellen, was mij psychologisch te onderzoeken, maar het kwartje viel maar niet. Ik kon slecht begrijpen waarom het nodig was mijn hele levensverhaal te vertellen, terwijl voor mij de zaak zo helder als glas was. Ik begin nu, op een moment in mijn leven waarop ik mezelf kalmer, zelfverzekerder en sterker voel dan ooit tevoren, te beseffen wat daarvoor de reden was.

De waarheid is dat transseksualiteit op het oog zoveel lijkt op een aantal persoonlijkheidsstoornissen, dat alleen uitvoerige onderzoeken uitsluitsel kunnen bieden. Want als ik nu terugkijk op de periode voor ik met deze hele transitie begon, besef ik dat ze gelijk hadden. Niet alleen ik, maar ook mensen in mijn nabije omgeving hebben gedacht dat ik één of meerdere persoonlijkheidsstoornissen heb gehad:

- Nog steeds voel ik een zeker dualisme in me, wat grenst aan schizofrenie. Ik besef terdege dat ik besta uit een sterk mannelijke en een sterk vrouwelijke kant. Iedereen heeft die kanten in zich, alleen wat mij onderscheidt van de doorsnee populatie, is dat ik me bewust ben van beiden kanten en dat ik geen black-outs heb, waarin de mannelijke dan wel de vrouwelijke kant een eigen leven leidt, onafhankelijk van de ander. Nog steeds als ik tegen mensen spreek over mijn leven als vrouw, heb ik het op dat moment over "mijn vorig leven", alsof het iets is van waaruit ik gereïncarneerd ben, wat je eigenlijk toch ook weer als je het goed beschouwt, toch wel zo kunt zien. Sterker: Soms heb ik het tegen hele goede vrienden dat "Maria" zus of zo tegen dingen aankijkt en "Marius" juist heel anders. Of dat ze me weer even lastigvalt door zich in een bepaalde emotie te manifesteren die "Marius" zou onderdrukken.

- Manische depressiviteit ken ik ook. Ik heb ook tijden gehad waarop ik diep, diep depressief was dan wel tijden waarop ik leek te vliegen van geluk. Tijden waarop de wereld een grote zwarte poel des verderfs leek en tijden waarop ik iedereen wel wilde omhelzen en zeggen dat ik van hen hield. Tijden, beste lezers, waarop ik waarlijk moordzuchtige neigingen had (en dan heb ik het niet over de spreekwoordelijke boosheid, maar ik visualiseerde verschillende manieren om iemand om zeep te helpen en telde de manieren waarop ik een einde aan mijn eigen leven kon maken; ik geloof dat ik ben blijven steken op 34) en tijden waarop ik alles wat ik aanpakte succesvol wist af te ronden.

- Borderline. Nog zo'n persoonlijkheidsstoornis die mij niet vreemd is. De impulsiviteit, het snel verliezen van de interesse, de korte concentratieboog, het manipuleren van mensen in mijn omgeving, de hoge intelligentie zonder dit daadwerkelijk ergens voor te kunnen gebruiken... Ik herken het allemaal.

- Paranoia, ik hoorde dan wel geen stemmen, ik zag geen denkbeeldige vijanden of vrienden die me dingen wilden laten doen, maar ik heb me wel altijd bekeken gevoeld. Zelfs als ik alleen thuis was, met de gordijnen dicht, voelde ik dat iemand naar me keek, misschien wel over me oordeelde. In mezelf voerde ik vaak hele gesprekken tegen die observerende ogen.

- Obsessies en dwangneuroses, ook dat herken ik. Mijn verliefdheden eindigden allemaal in een aan stalken grenzend gedrag wat obsessieve kantjes had. In dingen zoals werk was mij dit heel behulpzaam. Ik kon me ergens compleet in vastbijten en waar anderen opgaven ging ik (soms blindelings) verder, maar in interpersoonlijke relaties was dit ronduit angstaanjagend. En er waren tijden bij dat ik mijn auto niet kon parkeren zonder er twee, drie keer naar terug te keren om te zien of ik de portieren inderdaad wel had afgesloten. Had ik bij het sluiten van mijn voordeur inderdaad wel vier katten geteld, had ik het gas echt wel uitgedraaid of had ik de wasmachine inderdaad wel aangezet? Ook al wist ik met 200% zekerheid te zeggen dat datgene wat ik met eigen ogen zojuist had gezien waar was, ik kon onmogelijk NIET opnieuw controleren of ik bepaalde handelingen wel correct had uitgevoerd. Alsof het een onwillekeurige lichaamshandeling zoals ademhalen was.

Vanuit een bepaald oogpunt bekeken zou transseksualiteit inderdaad kunnen worden gezien als een meervoudig persoonlijkheidssyndroom en daarom is het goed dat de VU deze diepgaande onderzoeken uitvoert, inclusief het uitlichten van de thuissituatie. De uiteindelijke operaties en andere veranderingen aan het lichaam zijn tenslotte onomkeerbaar en zou ik inderdaad psychotisch, manisch depressief of schizofreen zijn geweest, dan zou mijn transitie mij meer kwaad dan goed hebben gedaan. Dat terwijl ik op het moment van het beginnen van mijn transitie al een heel breekbare en kwetsbare persoon was geworden. Mede door deze onderzoeken kan ik met zekerheid zeggen dat ik inderdaad in het verkeerde lichaam ben geboren en het feit dat al de vooraf beschreven "stoornissen" in mijn geval compleet verdwenen zijn, bewijzen dat. Mijn verandering is ongekend en is ook niet te omschrijven. Gekscherend zeg ik weleens tegen anderen dat ik het iedereen aan kan raden, zo'n geslachtsverandering, omdat ik nu, vooral in mijn eigen hoofd, zoveel in positieve zin veranderd ben.

Voor mij is het vaak verwarrend om te horen dat mensen me zo dapper vinden dat ik zo gemakkelijk over mijn transseksualiteit praat. Onbegrijpelijk dat het kennelijk een hele opgave is dat ik eerlijk ben over waar ik nu mee bezig ben. Mensen, dit is kinderspel! Probeer het eens zo te bekijken: Pik eens willekeurig een van bovenstaande persoonlijkhiedsstoornissen uit (serieus, leef je eens in) en vertel me eens, is daarmee omgaan makkelijker dan simpelweg een ander rollenpatroon aannemen en een andere naam op je geboorteakte laten zetten? Ja, inderdaad, er zijn mensen die het niet begrijpen en me daarop veroordelen en soms zelfs hebben laten vallen, maar in ruil voor die kleine teleurstellingen heb ik mensen leren kennen die veel meer bij me passen en me een leven hebben laten zien wat zo anders en fijner is als dat wat ik vroeger kende. Ik heb de mensen die me liever ongelukkig als vrouw zagen, in kunnen ruilen voor mensen die me gewoon gelukkig willen zien, ongeacht in welke verpakking ik zit. Die mensen, samen met de mensen die me altijd hebben bijgestaan en onvoorwaardelijk van me zijn blijven houden, zijn de werkelijke rijkdom van mijn leven.

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]