"Je wederhelft" door Marius

Je wederhelft

Ik zat net een aflevering van een tv-serie te kijken. In die aflevering moest een dochter het lichaam van haar vader identificeren. De dochter, een volwassen vrouw, moest vervolgens haar moeder vertellen dat het inderdaad het lichaam van haar overleden vader was. Ik zat me dat, zoals wel vaker, gevoelsmatig voor te stellen en kwam tot de conclusie dat ik dat niet kon. Met alle mogelijke empathie die ik heb, kan ik me niet voorstellen hoe het is om je wederhelft kwijt te raken.

In de huidige maatschappij worden mensen in feite steeds eenzamer. Het individu wordt steeds minder belangrijk en het gaat steeds meer en meer om de massa. We raken onze eigen identiteit kwijt en gaan steeds meer op in de anonimiteit. Het zoeken naar een partner lijkt ook wel een steeds belangrijkere (zelfs primaire) levensbehoefte. De datingsites schieten als paddestoelen uit de grond en op alle mogelijke manieren worden mensen gestimuleerd dan wel geassisteerd bij het vinden van een partner. Matchmaking (zoals datingsites het noemen) is 'big business'. Het lijkt wel alsof juist door het minder worden van de aandacht van het individu wij als mens steeds wanhopiger op zoek gaan naar een wederhelft.

Neem nu alleen al het woord "wederhelft": De andere helft van jouzelf, diegene die jou aanvult, diegene zonder wie je je niet compleet voelt, de Yin bij jouw Yang, de plus voor jouw min. Wat een met emoties geladen en ondergewaardeerd woord eigenlijk, dat woordje 'wederhelft'. Heel anders dan het woordje 'partner', dat wel duidt op een relatie, maar mijns inziens toch duidelijk een minder hechte dan wel minder definitieve betekenis heeft als het woordje "wederhelft".

Het behoeft geen uitleg dat het vinden van een partner dan wel een wederhelft een moeilijke klus is. Voor de een nog moeilijker dan voor de ander (want bijvoorbeeld homo's hebben een nog kleinere schare om uit te kiezen, om over transseksuelen nog maar te zwijgen), maar iedere vrijgezel heeft er een behoorlijke uitdaging aan een partner dan wel wederhelft te vinden. Maar waarom is dat eigenlijk? Je zou toch zeggen dat er genoeg mensen op de wereld zijn, genoeg smaken waar je uit kunt kiezen?

Ik denk dat dit komt vanwege die eenzaamheid. Mensen zijn dwalende en zoekende. Er wordt weleens gezegd dat op ieder potje een dekseltje past, maar waar vind je jouw dekseltje? Je komt hem of haar niet op straat tegen, met een brede glimlach en een bord om zijn of haar nek met: "Aangenaam, ik ben je wederhelft". Dus dat is al punt één: Waar is hij of zij? Maar bovendien, kijk eens om je heen... Iedereen kent wel mensen in zijn of haar omgeving die overduidelijk aan de verkeerde partner zijn blijven hangen, maar gewoon de kracht of de moed niet hebben een streep onder de relatie te zetten. En dan heb ik het nog niet eens over zaken als geweld binnen het huwelijk of vreemdgaan, zaken die voor intimi en buitenstaanders direct overduidelijk fout zijn. Nee, ik heb het gewoon over een relatie waarin mensen niet meer gelukkig zijn met elkaar. Mensen die uit elkaar zijn gegroeid en dat (nog) niet durven te bekennen. De liefde is er misschien zelfs nog wel, maar wordt niet meer geuit, kán niet meer geuit worden. Of mensen die in elkaars armen zijn gevlucht om maar weg te komen van die andere armen, of om een eind te maken aan die knagende eenzaamheid.

Op zich is dat al triest genoeg, maar wat nou als jouw wederhelft een van die mensen is? Dat jouw wederhelft de moed niet heeft weg te gaan uit een verloren relatie? Of wat als jouw wederhelft het gewoonweg niet aandurft weer eenzaam te zijn, niet wetende dat eenzaamheid soms stukken beter kan zijn dan een relatie die niet (meer) werkt (want binnen zo'n mislukte relatie is er immers ook eenzaamheid)? Tegelijk jou daarmee veroordelend tot een leven van net zoveel eenzaamheid, want hij of zij is op dat moment onbereikbaar voor jou en dus kan jij jouw wederhelft niet vinden. Dat maakt de gelukzaligheid des te groter als je jouw wederhelft, ondanks alle dingen die tegen kunnen werken of tegen kunnen zetten, wél hebt gevonden.

Maar even terug naar het begin van mijn relaas. De dochter laat haar moeder weten dat haar vader is overleden. Zij is haar vader kwijt, ook een niet te onderschatten verlies. Maar haar moeder is haar wederhelft kwijt. Zij zal (in ieder geval tot zij eventueel een nieuwe partner heeft gevonden) haar leven alleen moeten doorbrengen. Niemand meer die thuis bij haar op de bank zit, die haar gedachten kent, vóór zij ze zelf kent, die haar in de watten legt, als ze dat nodig heeft en haar daadwerkelijk aanvult in haar hele wezen.

Hoe erg moet dat zijn? Na jaren zoeken en fouten maken heb je eindelijk jouw wederhelft gevonden. Je voelt je compleet en je had nooit kunnen denken dat je zo gelukkig kon zijn. En dan wordt hij of zij door bijvoorbeeld een auto-ongeluk of een ernstige ziekte bij je weggenomen. De vrede en rust die je hebt gevonden, wordt compleet overhoop gehaald. Hoe kom je dat ooit te boven? Want jouw wederhelft, de andere helft van jouw ZIJN, is er niet meer.

Ik geloof dat ik daadwerkelijk blij en dankbaar ben dat ik vrijgezel ben.

Marius

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]

Reacties op deze column

(Gesorteerd op datum)

Geef uw reactie!