"Muziek" door Frederique

Titel:  Muziek
Auteur:  Frederique
Datum:  12 dec 2008
Revisie:  -
Gelezen:  4331

Muziek

Ik ben al jarenlang een liefhebber van klassieke muziek. Ik ben dan ook vaak in het concertgebouw te vinden. Jarenlang was mijn smaak vooral te vinden in de muziek die rond 1850-1950 geschreven is: Muziek van Stravinsky, Shostakovic, Ravell. Het is muziek waar een heel sterk ritme in zit. Een groot verschil tussen hard en snel (waarbij soms een heel orkest 'op de loop gaat') en zacht en langzaam (wat het contrast met snel en hard vergroot). Vaak speelt er een riedeltje door het orkest: Eerst bij de violen, dan bij de blazers om uiteindelijk bij de contrabas uit te komen. De eigenheid van die verschillende 'stemmen' in het orkest sprak me enorm aan. Dit komt het duidelijkst naar voren in stukken als de Bolero van Ravell en in de zevende symphonie van Shostakovic (waaruit ook duidelijk blijkt dat Shostakovic naar Ravell geluisterd heeft).

Ik had al vroeg in mijn proces door dat dit soort muziek me niet voor niets aanspreekt: Een heel orkest waarbij ieder instrument gehoord mag worden en niet één partij de hoofdrol speelt; waar de muziek steeds sneller en harder (dus: Zekerder) wordt en, zowel bij de Bolero als de zevende van Shostakovic, uiteindelijk onder haar eigen gewicht in elkaar lijkt te zakken...

Toen ik een jaar of twee bezig was met mijn proces merkte ik dat de aandacht voor klassieke muziek minder werd. Ik draaide vooral muziek die ik als kind of puber mooi gevonden had en die me raakte. Of muziek met een sterke tekst: "I did it MY way". Of "I am what I am". Of "Englishman in New York". Ik gebruikte de muziek om bij mijn eigen verleden te komen. Ik voelde mijn verdriet en accepteerde dat ik nooit had kunnen zijn wie ik was. Het maakte me rustiger om meer stappen te zetten in de richting van het vrouwelijke.

Ik had de muziek van Shostakovic, Ravell en Stravinsky in geen tijden gehoord, tot kort geleden. En toen ik het hoorde, viel me ineens iets nieuws op. In de muziek wordt, met al haar ritme en verschillen tussen zacht en hard, duidelijk gevochten. En hier en daar overschreeuwt een bepaalde groep in het orkest een andere groep. En daar waar me eerder vooral de sterke samenhang tussen de verschillende partijen binnen het orkest opviel, viel me nu vooral de emotionele kant op. Al dat vechten - ik heb het te lang en te vaak gedaan. Het werd me gewoon te veel... Mijn smaak verandert, vooral naar iets dat een stuk rustiger en harmonischer is...

Ik merk trouwens nog iets anders. Al sinds het begin van mijn proces heb ik in de bus een MP3-speler aan. Het is prettig om lachsalvo's of opmerkingen van anderen te dempen. Bovendien vindt men het normaal dat je niet reageert, als je oordopjes in hebt. En ik merk dat ik meer contact heb met mijn binnenwereld, als ik in de bus mijn MP3-speler op heb, dan wanneer ik dat niet heb.

De laatste maanden merk ik dat mijn behoefte om in de bus muziek te horen afneemt. Ik luister vaker naar wat andere mensen tegen elkaar zeggen. Daar heb ik (weer) aandacht voor. Soms irriteert het me en dan zet ik alsnog muziek op. Maar vaker en vaker merk ik dat het me langere tijd goed doet om geen muziek te horen. Het is alsof ik dan meer onderdeel ben van 'de mensen in de bus'. Meer de behoefte aan samen, minder de behoefte aan alleen.

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]