"Kerst ontdekt en homo geworden" door Hendrik

Titel:  Kerst ontdekt en homo geworden
Auteur:  Hendrik
Datum:  12 dec 2008
Revisie:  -
Gelezen:  4347

Kerst ontdekt en homo geworden

Heeft u het al ontdekt? Bent u er achter wat de betekenis is van Kerstmis? Of bent u nog niet zo ver? ‘De mooiste tijd van het jaar.’ Dat is bij herhaling te horen op de radio. Is dat zo? Die vraag stel ik vanuit mijn gevoel. Het is de donkerste tijd van het jaar. De dagen zijn het kortst, de zon schijnt het minst aantal uren. Zo mooi noem ik dat niet. We sieren in deze tijd alles op om de somberheid te verdrijven. Weg met de duisternis! We gooien er nog wat lichtslangen tegenaan. Is dat betekenis geven? Weten we door bezig te zijn met de versierselen van Kerstmis ons spirituele en religieuze gevoel te voeden? Waarom is juist in deze dagen de eenzaamheid onder zowel ouderen als onder jongeren zo schrijnend groot? Ik vraag maar wat, want het mág weer over inhoud gaan.

En als het over inhoud gaat, dan bedoel ik daarmee niet iets wat voorgeschreven is. Wat betreft inhoud hebben we nodig dat we zelf betekenis ontdekken. Niet dat we achteloos overnemen wat de traditie voorschrijft. De traditie speelt mee, de traditie mag aanreiken. Maar altijd als een vertaling, het mag geen confectie zijn, het is maatwerk, iets persoonlijks, heel individueel. U kent uit de traditie de invulling van kerst door de kerk; die invloed werd de laatste decennia steeds minder. Maar heden is er serieuze belangstelling van jongeren voor religieuze zaken. Dat betekent dat een feest als kerst meer en meer in de kijker komt wat betreft de christelijke inhoud. Licht wat het duister verdrijft, kaars voor kaars.

Kaart na kaart valt op de deurmat, de ene is nog bijzonderder dan de andere. En de boodschap op de kaarten is steeds: ‘De beste wensen voor de kerstdagen en voor het nieuwe jaar’. Eén keer per jaar doen we dat, grootscheeps pakken we het aan. Een kaartje naar iedereen met wie wij het gevoel willen delen. Wordt het dan toch nog de mooiste tijd van het jaar? Mooi omdat we elkaar zo heel veel goeds toewensen? Goede woorden spreken over of tegen elkaar, dat is toch het mooiste wat er is? Het is dezelfde betekenis als het klassieke woord zegenen.

Het is een zegen, zo een rustpunt aan het einde van het jaar. Kerstkaarten aan en van mensen aan wie je soms maar één keer per jaar denkt. Mensen aan wie je toch meestal wel goede herinneringen bewaart. Ik spreek hen vrijwel nooit; sommigen weten nog niet eens dat ik homo (‘geworden’) ben. Die ene keer dat kaartje, dat teken van leven. Bij een enkeling schrijf ik er wat extra’s bij. Die ene man, die ene vrouw, die ik in 2008 wel weer eens zou willen zien. Herinneringen ophalen en horen hoe het die ander vergaan is in de tijd dat we elkaar niet spraken. Eigenlijk ben ik niet zo vrijmoedig, zoveel lef heb ik niet. Toch vind ik het heel erg plezierig als ik een ontmoeting heb met iemand die ik lang niet zag en sprak. Mogelijk is die persoon wel eenzaam deze dagen. Wellicht dat ik die stem moet verstaan. Het kwetsbare van een kind. Misschien is dat de inhoud van kerst. Dat het kind mij de weg wijst naar het goede.

Hendrik

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]