"Tegeltjeswijsheden" door Frederique

Titel:  Tegeltjeswijsheden
Auteur:  Frederique
Datum:  15 feb 2009
Revisie:  -
Gelezen:  4396

Tegeltjeswijsheden

Het was warm geweest, maar het koude water dat uit de lucht kwam vallen luchtte op. Hij keek om zich heen: Allemaal tegeltjes. Hij keek naar zichzelf: Zelf ook een tegeltje. Ineens hoorde hij een stem: "Ik hoop dat jullie allemaal een beetje bijgekomen zijn van de hitte. Jullie zijn tegeltjes en jullie hebben allemaal een spreuk op je". Hij keek naar beneden, maar hij kon niet lezen wat er op zijn buik geschreven stond. "Je zult in je in je leven misschien afvragen wat er in jouw glazuur geschreven is. Je zult er ooit achterkomen. Sommigen van jullie zullen lang leven. Je spreuk is dan aansprekend voor je eigenaar. Anderen van jullie zullen niet zo lang leven: De samenleving om ons heen verandert en daarmee ook de waarde van jouw spreuk. Vat het niet al te persoonlijk op..."

Na deze toespraak werden alle tegeltjes verzameld in een doosje. Het werd een donkere reis, veel te veel tegeltjes op elkaar die allemaal nog een beetje nazweetten en narookten van het bakken. Hij hoopte het nooit meer mee te maken... Gelukkig ging na een paar dagen het licht weer aan: Ze waren in de winkel aangekomen. Maar ook dat ging snel vervelen: Regelmatig werd hij bekeken, maar op de een of andere manier waren de spreuken op de tegeltjes voor en achter hem aansprekender dan zijn spreuk. Hij baalde er van. Hij baalde er heel sterk van. Hij werd er woest van!

En toen kwam die dag. Een meisje was tegeltjes aan het uitzoeken en terwijl het tegeltje voor hem bekeken werd viel er plots een stuiterbal naar beneden. Pats! Het tegeltje voor hem ging kapot. Hij raakte er van van zijn stuk: Ging dat zo gemakkelijk? Pats - stuk?

Na een paar dagen vermande hij zich. Als een tegeltje zo gemakkelijk stuk ging, zou hij zijn kansen om uitgekozen te worden dan niet kunnen vergroten? Op een avond, toen de winkel net gesloten was, probeerde hij zijn kansen. Hij tilde zijn rechteronderkant op en met een goed gericht schot op dezelfde plek als waar de stuiterbal terechtkwam mikte hij op het tegeltje voor hem. Pats! Gelukt! Nog even zag hij de spreuk op het tegeltje voor hem: "Lest best": De eersten zullen de laatsten zijn, grijnsde hij grimmig.

Natuurlijk ging dit niet ongemerkt voorbij. De volgende dag kwam de eigenaar er achter dat er iets mis was. Hij zag de pijn in de man zijn ogen, maar hij dacht bij zichzelf: "Hoe kom ik hier anders weg?"

De volgende avonden herhaalde zich dit patroon. Elke avond trapte hij een tegeltje kapot: "Bezint eer ge begint." Ging eraan ("Had je er maar niet aan moeten beginnen om een tegeltje te worden." Dacht hij nog). Bij "Eén zwaluw maakt nog geen zomer." Keek hij even naar buiten: "De volgende zomer zul jij niet meer meemaken!" Dacht hij. En toen "Eigen haard is goud waard." Kapot ging grijnsde hij: "Je bent gewoon niet heet genoeg gebakken."

Schijnbaar was hij niet de enige met deze gedachte. Want toen er nog maar een paar tegeltjes over waren werd hij opnieuw in een doosje gepakt en ging het terug naar de fabriek. Hij hoorde de eigenaar van de winkel nog zeggen: "Deze tegeltjes voldoen niet aan mijn verwachtingen, ze gaan veel te gauw stuk." En inderdaad kwam daar opnieuw de oven, opnieuw het water, opnieuw het doosje. En terug naar de winkel. Gelukkig werd hij nu wel snel verkocht. In een tas lag hij tussen de sinaasappels en de snoepjes, om een uurtje later aan de muur te hangen. Telkens als de man die hem gekocht had naar hem keek, betrok zijn gezicht. Ik heb geen fijne spreuk, dacht het tegeltje...

Die gedachte werd sterker naarmate hij langer leefde. Want op een slechte dag pakte de man hem van de muur en smeet hem op de grond. Hij ging niet stuk. Met een zucht werd hij weer op zijn plek gehangen. Wat zou er toch op hem staan?

Dit herhaalde zich hierna steeds vaker. Eerst eens per paar weken, daarna eens per week, eens per dag en daarna kwam DE dag. De dag dat hij vier keer op de grond gegooid werd. Eerst binnenshuis, op het tapijt, daarna zelfs buitenshuis op het beton. Vlak voordat hij kapot ging hoorde hij zijn eigenaar vloeken: "De waarheid is hard? Ik zal je GVD laten merken dat mijn beton harder is dan jouw waarheid!"

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]