"Passabiliteit" door Frederique

Titel:  Passabiliteit
Auteur:  Frederique
Datum:  16 mrt 2009
Revisie:  -
Gelezen:  4809

Passabiliteit

Nadat ik er achter kwam dat ik me met borsten en in een rok veel rustiger voelde dan in een broek zonder borsten begon het ineens te kriebelen. Ik wou graag "als mijzelf" naar buiten, maar hoe deed ik dat? Ik was best wel bang dat mensen me zouden herkennen - en daarna mijn uiterlijk zouden afkeuren. Mijn eerste gedachte was dan ook om vooral veel make-up en een pruik te gebruiken: Men zou mij dan niet herkennen en ik kon rustig mijn gang gaan.

Mijn coach raadde het me, voorzichtig, af. Ze zei: "Als het bij je past, moet je het zo doen, maar mijn gevoel is, dat je de make-up en de pruik als masker gebruikt. Waarom ga je niet gewoon naar buiten zoals je je ook binnenshuis kleedt"? Nou, omdat ik verschrikkelijk bang was... Ze raadde me aan om dan eerst maar die angst te onderzoeken voordat ik naar buiten ging.

Ze had gelijk. Ik heb mijn angsten onderzocht en daardoor werd ik minder bang. En natuurlijk was de eerste keer verschrikkelijk eng, maar ik heb het toch gedaan: Met een mannen-gezicht in een rok en met borsten naar buiten. Ik heb in die vorm zo'n anderhalf jaar (in mijn vrije tijd) geleefd, zowel binnenshuis als daarbuiten. Ik schaamde me er niet voor: Zou ik make-up gebruikt hebben dan zou dat voor mij een stap te ver richting vrouwelijkheid geweest zijn. Ik accepteerde dat van mijzelf - en het was goed.

Ik werd in die tijd wel altijd meneer genoemd. Dat vond ik op zich niet erg, al was het ook wel leuk geweest als iemand me mevrouw had genoemd. De meeste mensen omzeilden het probleem: Men noemde me "je" of "u" en geen meneer of mevrouw. Ik heb me er bij neergelegd dat de buitenwereld meer een meneer dan een mevrouw in mij zag.

Ik kon me dan ook niets voorstellen bij de irritatie van transen op de buitenwereld als die buitenwereld zich een keer vergiste in meneer/mevrouw. Dat deden ze bij mij immers dagelijks meerdere keren... En mij irriteerde het niet, waarom een ander dan wel? "Wacht maar af, die tijd komt bij jou ook nog wel!", zeiden ze dan, vaak hevig geïrriteerd over mijn naïviteit.

Tegenwoordig snap ik ze beter. Bij de ober van "de papegaai" was geen sprake van een vergissing - hij noemde me bewust, op een vrij harde toon, meneer. Het is me vaker overkomen dat mensen stug vier keer in twee minuten tijd mij op zo'n toon "meneer" noemen. Dat is niet de vergissing van iemand die me eerst van de achterkant (met kalend hoofd) ziet en me meneer noemt, en dan aan de voorkant ziet dat ik wel degelijk een mevrouw ben en zich dan verontschuldigt. Het is meer een provocerende vorm van actievoeren tegen iets dat men niet als normaal erkent.

Ik heb me een tijdlang afgevraagd wat je daar nu mee moet. Als iemand zichzelf naar beneden trekt door mij op zo'n manier "meneer" te noemen, moest ik daar dan in meegaan door hem toe te bijten dat hij beter uit zijn doppen moest kijken? Of zou het beter zijn om hun gebrek aan waardigheid bij hun te laten en gewoon te doen wat mij goed lijkt? Ik koos telkens voor het laatste. Als ik ergens ging eten en iemand sprak me op zo'n toon aan dan negeerde ik dat. Hoewel ook ik daar op zo'n moment ook niet echt vrolijk van werd (afhankelijk van de stemming voelde ik me verdrietig, of voelde ik mijn pijn van het niet als vrouw geboren zijn en "dus" het niet als vrouw erkend worden). Maar om mijn stemming nog verder te laten vergallen door hier actief tegenin te strijden - dat ging mij veel te ver.

De tijd gaat snel. Bovenstaande speelde zich af tot en met de lente van 2008. In november gebeurde er iets bijzonders, waardoor ik denk dat het probleem zich bij mij vanzelf opgelost heeft: Hormonen veranderen het uiterlijk best wel ingrijpend. Ik kwam bij de Chinees en moest naar het toilet. Er was niet duidelijk aangegeven welke toiletten voor de heren en welke voor de dames waren. Ik probeerde dus eerst de linkerdeur, maar werd bits teruggeroepen door een Chinese: Het damestoilet was rechts! Het was de eerste keer dat ik uit het herentoilet werd gezet. Tot dusver gebeurde dit alleen bij het damestoilet. Fijn dat de toiletbeheerders en ik het tegenwoordig eens zijn waar ik hoor!

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]