"Henry herkend" door Hendrik

Henry herkend

Een recente reactie op de column ‘Henry’ van 26 december 2007 luidde als volgt: “Een zeer herkenbaar verhaal. Maar hoe loopt dit af? Redt Henry het in zijn nieuwe leven, alleen zonder zijn kinderen? Wat is het gevolg van zijn vlucht voor Annie en de kinderen?” Met daarbij de vraag of ik wil antwoorden. Natuurlijk wil ik dat. Voor zover mogelijk zal ik het vervolg schrijven in deze column onder ‘Henry herkend’.

Hoe loopt dit af? Dat is de primaire vraag! De ontheemding die Henry meemaakte, was voor hem bijzonder zwaar. Hij raakte alles kwijt, werd dakloos en kreeg voor tijdelijk een kamer bij een vriendin die hem liefdevol in haar gezin opnam. Henry heeft daarvan genoten; als hij hierover vertelt, krijgt hij nog tranen in zijn ogen. De basis die aan Henry geboden werd, heeft er voor gezorgd dat hij zijn leven weer op orde kon krijgen.

Wat Henry wel heel erg vond was het gegeven dat hij nooit met zijn kinderen gesproken had over de problemen die er waren tussen hun ouders. Voor de kinderen kwam het ‘vertrek’ van hun vader als een donderslag bij heldere hemel. Dat werd door Annie gebruikt om te zeggen dat de relatie altijd goed geweest was. Zij vertelde tegen iedereen die het horen wilde, dat Henry zo terug kon komen, dat ze nooit problemen hadden gehad. De kinderen werden in een conflict getrokken en gedwongen tot kiezen. Ze kwamen in een loyaliteitsconflict. Dat ziet Henry achteraf. Hij zegt dat de kinderen er tot op heden last van hebben, omdat ze als ouders geen open kaart gespeeld hebben.

De gevolgen, van de vlucht, voor Annie en de kinderen op het stoffelijke vlak zijn dusdanig geweest dat ze er niet onder te lijden hebben gehad. Henry heeft er alles aan gedaan om er voor te zorgen dat ze niks tekort kwamen. Hij ging zelf op een studentenkamertje wonen, terwijl Annie en de kinderen in het huis konden blijven. Wat Henry spijtig noemt, is het feit dat Annie in een soort van bitterheid is terecht gekomen, waardoor men elkaar niet meer oprecht spreken kan.

Annie en Henry hebben in het begin nog wel veel met elkaar proberen te praten. Dat bleek niet echt te lukken. Wat in hun huwelijk niet lukte, lukte ook niet, toen er een breuk was ontstaan. Henry hing niet aan de grote klok dat hij in zijn jonge leven misbruikt was, waardoor hij de seksuele oriëntatie niet zorgvuldig heeft kunnen doormaken. Zijn geloof was zijn houvast. Hij heeft ervaren dat hij in de moeilijkheden die er waren, gedragen werd. Henry heeft zichzelf gevonden: Hij is uit de kast en leeft een zelfstandig leven. De ontwikkeling die hij heeft meegemaakt, is achteraf een soort van inhaalslag geweest. Henry is gaan studeren en voelt zich nu een gewoon mens die er wezen mag. Voortdurend onderweg naar het goede.

Hendrik

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]

Reacties op deze column

(Gesorteerd op datum)

Geef uw reactie!