"Passabiliteit (2)" door Frederique

Titel:  Passabiliteit (2)
Auteur:  Frederique
Datum:  8 apr 2009
Revisie:  -
Gelezen:  4325

Passabiliteit (2)

Transgender-zijn hoefde ik gelukkig niet alleen te doen. Ik heb op zo'n 6 verschillende forums (en één Yahoo-lijst) meegelezen en meegeschreven, op dit moment ben ik op vier forums actief. Mensen delen er, vaak heel persoonlijke, verhalen. Soms organiseren ze ook bijeenkomsten om elkaar eens "in het echt" te zien.

Ik schrijf al jaren mee op een forum in Vlaanderen. Toen ik er net bij kwam was ik verbaasd om te zien dat er iemand meeschreef die op nog geen dertig kilometer afstand van mij woonde. Jannie was zo te zien net zo verbaasd - en een afspraak was dan ook snel gemaakt. We ontmoetten elkaar op het centraal station. Ik zag een vrouw die een jaar of tien ouder was dan ik. We hebben een kop koffie gedronken en toen we over haar (en mijn) transitie begonnen te praten was ze erg verbaasd dat ik niet kon zien dat ze ooit man geweest was. Ik loog niet, ik zag niets mannelijks in haar. Ze was nog niet zo lang, ruim een jaar, aan de hormonen. Ze deed aan logopedie, terwijl ik niet kon horen wanneer ze haar mannenstem en wanneer ze haar vrouwenstem gebruikte. Het klonk gewoon heel natuurlijk. Ik was haar heel dankbaar dat we elkaar ontmoet hebben. Het was mijn eerste ontmoeting met iemand-zoals-ik. Ze vertelde dat zij ook erg geworsteld had met wie ze was en hoe het verder moest. Ik was niet alleen - en dat was fijn.

Sinds ik hormonen krijg ben ik qua uiterlijk best wel veranderd. Toch blijft mijn uiterlijk (mijn gezicht, mijn lengte van bijna twee meter, mijn brede schouders) best wel mannelijk. Ik ben er dan ook altijd vanuit gegaan dat mensen direkt kunnen zien dat ik als man geboren ben. Dat mensen mij met "mevrouw" en "zij" en "haar" aanspreken komt vooral doordat ze zien wat de bedoeling is. Dacht ik... Totdat ik een cursus volgde en iemand me zei dat ze, toen ze me voor het eerst zag, een erg lange vrouw in mij zag. Pas aan tafel hoorde ze iemand vertellen hoe de vork ik de steel zat. Ik moest even aan Jannie denken. Ik sta nu ongeveer op de plek waar zij stond toen we elkaar voor het eerst ontmoeten. Soms gaan veranderingen sneller dan je denkt...

Omgekeerd komt trouwens ook voor. Toen ik bij diezelfde cursus vertelde dat ik me deels-vrouw, deels-man voel, afhankelijk van de omgeving waar ik in zit voel ik me 60-95% vrouw en dus ook nog 5-40% man, slaakte iemand een zucht van verlichting. Het koste haar soms moeite om een "volledige" vrouw in mij te zien: Hoewel ze soms wel vrouwelijke trekken in mij zag, zag ze vaak ook nog wel een mannelijke kant. Voor mij is dit geen enkel probleem: Ik ben zoals ik ben en een ander mag dat ook zien. Zolang ze maar moeite doen om mij met "mevrouw", "zij" en "haar" aan te spreken en ze mij mijn ding laten doen maakt het me weinig uit hoe men me verder ziet.

Misschien is dit ook wel wat er met Jannie en mij gebeurde. Omdat we zelf nog een deel "mannelijke kant" voelen en ook omdat ons lichaam voor ons gevoel nog veel mannelijkheid heeft is het soms moeilijk om aan te voelen dat een ander een "volledige" vrouw in ons ziet. Terwijl het tegelijkertijd wel erg prettig is om te horen!

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]