HomoInfo - Columns - "Passabiliteit (2)" door Frederique

Transgender-zijn hoefde ik gelukkig niet alleen te doen. Ik heb op zo'n 6 verschillende forums (en één Yahoo-lijst) meegelezen en meegeschreven, op dit moment ben ik op vier forums actief. Mensen delen er, vaak heel persoonlijke, verhalen. Soms organiseren ze ook bijeenkomsten om elkaar eens "in het echt" te zien.

Ik schrijf al jaren mee op een forum in Vlaanderen. Toen ik er net bij kwam was ik verbaasd om te zien dat er iemand meeschreef die op nog geen dertig kilometer afstand van mij woonde. Jannie was zo te zien net zo verbaasd - en een afspraak was dan ook snel gemaakt. We ontmoetten elkaar op het centraal station. Ik zag een vrouw die een jaar of tien ouder was dan ik. We hebben een kop koffie gedronken en toen we over haar (en mijn) transitie begonnen te praten was ze erg verbaasd dat ik niet kon zien dat ze ooit man geweest was. Ik loog niet, ik zag niets mannelijks in haar. Ze was nog niet zo lang, ruim een jaar, aan de hormonen. Ze deed aan logopedie, terwijl ik niet kon horen wanneer ze haar mannenstem en wanneer ze haar vrouwenstem gebruikte. Het klonk gewoon heel natuurlijk. Ik was haar heel dankbaar dat we elkaar ontmoet hebben. Het was mijn eerste ontmoeting met iemand-zoals-ik. Ze vertelde dat zij ook erg geworsteld had met wie ze was en hoe het verder moest. Ik was niet alleen - en dat was fijn.

Sinds ik hormonen krijg ben ik qua uiterlijk best wel veranderd. Toch blijft mijn uiterlijk (mijn gezicht, mijn lengte van bijna twee meter, mijn brede schouders) best wel mannelijk. Ik ben er dan ook altijd vanuit gegaan dat mensen direkt kunnen zien dat ik als man geboren ben. Dat mensen mij met "mevrouw" en "zij" en "haar" aanspreken komt vooral doordat ze zien wat de bedoeling is. Dacht ik... Totdat ik een cursus volgde en iemand me zei dat ze, toen ze me voor het eerst zag, een erg lange vrouw in mij zag. Pas aan tafel hoorde ze iemand vertellen hoe de vork ik de steel zat. Ik moest even aan Jannie denken. Ik sta nu ongeveer op de plek waar zij stond toen we elkaar voor het eerst ontmoeten. Soms gaan veranderingen sneller dan je denkt...

Omgekeerd komt trouwens ook voor. Toen ik bij diezelfde cursus vertelde dat ik me deels-vrouw, deels-man voel, afhankelijk van de omgeving waar ik in zit voel ik me 60-95% vrouw en dus ook nog 5-40% man, slaakte iemand een zucht van verlichting. Het koste haar soms moeite om een "volledige" vrouw in mij te zien: Hoewel ze soms wel vrouwelijke trekken in mij zag, zag ze vaak ook nog wel een mannelijke kant. Voor mij is dit geen enkel probleem: Ik ben zoals ik ben en een ander mag dat ook zien. Zolang ze maar moeite doen om mij met "mevrouw", "zij" en "haar" aan te spreken en ze mij mijn ding laten doen maakt het me weinig uit hoe men me verder ziet.

Misschien is dit ook wel wat er met Jannie en mij gebeurde. Omdat we zelf nog een deel "mannelijke kant" voelen en ook omdat ons lichaam voor ons gevoel nog veel mannelijkheid heeft is het soms moeilijk om aan te voelen dat een ander een "volledige" vrouw in ons ziet. Terwijl het tegelijkertijd wel erg prettig is om te horen!

Reactie van Kada @ 9 apr 2009 09:36 [reageer]

Mooi stuk!
Weet je, ik ben geboren als vrouw en ben ook van binnen vrouw, maar toch heb ook ik best wel wat mannelijke kantjes en eigenlijk denk ik dat heel veel vrouwen mannelijke kantjes hebben, net zoals veel mannen ook best wel wat vrouwelijke kantjes hebben.
Ik denk dat het heel goed is dat je in je transitie ergens het besef hebt of krijgt dat het gewoon compleet realistisch en logisch is dat bepaalde mannelijke trekjes blijven, ook al slik je hormonen, volgens operaties, leef je als vrouw en voel je je ook zo.
Er zijn gewoon manieren/trekjes die echt bij jou als persoon horen en die misschien mannelijk zijn, maar volgens mij wordt het heel onnatuurlijk als je te hard je best doet die trekjes uit te wissen. Volgens mij vergroot je die kantjes ook alleen maar als je er op krampachtige wijze te veel aandacht aan besteed.
Bottom line......mannelijke trekjes in een vrouw zijn helemaal niet vreemd, onnatuurlijk of fout in mijn ogen...ze maken je simpelweg wie je bent.

Reactie van José @ 28 apr 2009 00:01 [reageer]

Kon weer niet laten om te reageren. Met opzet eerst deel 1 van dit verhaal gelezen, reactie gegeven en nu deel 2 lezen. Is een andere insteek volgens mij om te laten zien hoe men jou moet zien en welke rol je wil hebben. En dat je zelfbeeld erbij heel belangrijk is. Ik denk ook dat je mannelijke opvoeding een wezenlijk onderdeel is van wie je bent. Dit is niet te verloochenen of weg te poetsen. Dit maakt ook wie je bent. Soms denk ik wel eens, kunnen we niet in een maatschappij leven die uitgaat van mensen, volledig irrelevant of je man of vrouw bent. Natuurlijk zijn er biologisch verschillen om ervoor te zorgen dat de mensheid blijft bestaan. Maar verder zijn beiden gelijk. Dus kan ook de opvoeding gelijk zijn.

"Passabiliteit (2)" door Frederique

Passabiliteit (2)

Ga naar...

Reacties op deze column

Geef uw reactie!