"Lange diagnostiek" door Frederique

Titel:  Lange diagnostiek
Auteur:  Frederique
Datum:  5 mei 2009
Revisie:  -
Gelezen:  4798

Lange diagnostiek

De diagnostiek van de VU is iets dat me tot in de tenen irriteert. Het idee dat een ander gaat vaststellen of hormonen en/of geslachtsoperatie voor jou de juiste oplossing is gaat volledig tegen mijn idee van "vrijheid van genderexpressie" in. Ik geloof daarnaast dat ieder mens het recht én de plicht heeft om goed voor het eigen lichaam en de eigen psyche te zorgen. Dat ieder mens ook het recht heeft om onder deskundige leiding van een hormoondeskundige of plastisch chirurg het lichaam aan te passen aan wat voor hem of haar of "haam" (samentrekking hem en haar, red.) Psychisch nodig is. Naar eigen inzicht van de transgender met OF zonder hulp van een VU-psycholoog.

Wat me daarbij ook stoorde was de absurd lange doorlooptijd: Inclusief een (al jaren bestaande en niet korter wordende) wachtlijst van zeven maanden en een vakantiemaand heeft de diagnostiek bij mij in totaal veertien maanden geduurd. In die veertien maanden heb ik keer op keer dezelfde vragen gesteld: Voor wie doen we dit? Waarom kan het bij een andere psycholoog in een paar weken en waarom doen jullie er zo lang over?

De zeven redenen waarom de VU zegt dat de diagnostiek zo lang moet duren (en waarom het verhaal niet klopt) zijn ( * ):
1) Internationale standaarden: Toen ik later vroeg uit welke internationale standaard dit kwam bleek deze reden niet te kloppen: De regel dat er minimaal vier weken tussen twee gesprekken zitten komt uit het interne VU-protocol.
2) Consolidatie van kennis: Er zijn mensen die nog nooit over hun genderidentiteit hebben nagedacht en toch bij de VU zo snel mogelijk hormonen willen krijgen. De VU wil deze mensen de tijd gunnen om over hun genderidentiteit na te denken. Het probleem is hier dat er één werkwijze bedacht is voor álle genderdysfore mensen: Ik had een halve boekenkast op het gebied van genderidentiteit gelezen voor de diagnostiek begon. Ze hebben me weinig nieuws verteld, dat ene idee dat nieuw voor mij was kon ik gemakkelijk binnen een week absorberen.
3) Recuperatie voor zowel jou als mij: Zij kwam binnen 20 minuten terug op mijn zwaardere aanvallen. Ik had zelf zo'n 2 á 3 dagen nodig om bij te komen van dit soort gesprekken. Ik was woest na elk gesprek, juist omdat er geen einde aan die gesprekken leek te komen en ik ze als zinloos ervaarde. Ook hier weer: Er zullen ongetwijfeld patiënten zijn die meer tijd nodig hebben, er zijn ook mensen die dit soort gesprekken en misschien zelfs de langere doorlooptijd heel zinvol vinden. Maar waarom is het belangrijker om iedereen volgens dezelfde werkwijze te behandelen dan om individuële patiënten te behandelen op een manier die het best bij die individuele patiënt past?
4) Er zijn artsen die van mening zijn dat het goed is dat je langere tijd hebt om over dit soort keuzes na te denken: Ik voelde 30 - 50 felle pijnsteken per werkdag. Om daar van bij te komen lag ik elk weekeind minstens 1 dag de hele dag op bed. En om te voorkomen dat ik meer pijnsteken zou krijgen dan nodig was bleef ik het weekeind ook binnen. Toen ik vroeg om een afspraak te maken met de arts die vindt dat zijn argument opweegt tegen de nadelen van mijn fysieke ongemakken is er nooit een afspraak gemaakt. Het is ook een rare gedachte: De "keuze" voor hormonen of een geslachtsoperatie is net zo'n logische "keuze" als de "keuze" om je arm te laten spalken als je arm gebroken is. Het is geen echte keuze. Je kunt niet anders. Niet na een half jaar, niet na een paar weken. Gewoonweg niet. En net als dat je in de weg gezeten wordt als iemand bij een gebroken arm zegt: "We geven je royaal de tijd om na te denken over je keuze voor we eventueel je arm gaan spalken.", zo was dat ook bij mijn genderdysforie: Mijn leven was onleefbaar zonder hormonen. En dus zaten die mensen mij in de weg toen ze langer over diagnostiek deden dan nodig was. Ze wisten wat er met mij gebeurde maar grepen niet in: Ze lieten me in mijn genderdysforie gaar sudderen. Ik neem ze dit bijzonder kwalijk!
5) Logistieke problemen binnen het genderteam: Vanwege logistieke problemen binnen het genderteam mensen niet sneller gaan behandelen als ze pijn hebben is een brevet van onvermogen voor het genderteam. Laat ze de logistieke problemen oplossen en ze niet als argument gebruiken om patiënten niet efficiënt en niet effectief te behandelen...
6) Meer zorgcapaciteit nodig: Zes keer een gesprek van een uur is zes uur zorgcapaciteit nodig. Of je die zes uur op één dag, in zes dagen, in zes weken of in zes maanden afneemt: De benodigde zorgcapaciteit blijft zes uur.
7) Psychodiagnostische overwegingen: Er is een half jaar nodig om de aard, de intensiteit en de stabiliteit van de genderdysforie vast te stellen: Bij een andere psycholoog kun je in vier gesprekken van anderhalf uur in een doorlooptijd van vier weken diagnostiek ondergaan. De vraag waarom dit niet bij de VU kan is zowel vanuit mijn gesprekken in de spreekkamer als vanuit de door mij ingediende klacht nooit beantwoord...


( * ) Mijn psychologe is opgegroeid in Vlaanderen en de redenen zijn door meerdere mensen gegeven. Hierdoor zijn sommige redenen in het Nederlands en sommige in het Vlaams gesteld.

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]