HomoInfo - Columns - "Betrapt?" door Frederique

Het lijkt me het ergste wat je als achter-de-gordijnen-travestiet kan gebeuren: Je staat in de woonkamer met de kleren van je vrouw aan en plotseling hoor je de voordeur: Ze komt op een onverwacht moment de deur binnen stappen. Wat moet je zeggen? De adrenaline giert door je lijf...

Nee, het is mij gelukkig nooit overkomen; ik heb geen partner, ook nooit gehad. Maar als ik die bloedstollende verhalen zo lees en hoor dan ben ik meestal eerlijk gezegd ook niet echt jaloers; het lijkt me voor geen van beide partijen een gemakkelijk proces...

Ik ben, toen ik nog in de kast zat, wel bang geweest dat mensen me op straat zouden tegenkomen. Ik ben in vrouwenkleren vaak naar Amsterdam of Utrecht geweest. Mijn collega's wonen hier in de buurt en zouden dus zomaar ook in de bus kunnen zitten. Gelukkig hebben de meesten van hen een auto en gaan ze nog niet gratis met het openbaar vervoer. Ik ben, zowel in het openbaar vervoer als in kledingwinkels, regelmatig wel bang geweest om collega's tegen te komen. Gelukkig is Amsterdam groot en winkelen de meeste collega's schijnbaar ergens anders dan ik doe. Het is in de tijd dat ik op het werk nog als man leefde gelukkig nooit voorgekomen.

Begin vorig jaar gebeurde er iets raars. Ik leefde inmiddels zo'n anderhalf jaar als vrouw op het werk. Mijn collega's zijn aan mij-in-vrouwelijke-vorm gewend, en ik aan mijn collega's. Ik was, na de logopedie, nog even Amsterdam in geweest en had wat kleren gekocht. Toen ik in de tram stond hoorde ik ineens een stem achter mij: "Frederique!". Het was een collega. Ik werd rood tot ver achter mijn oren. Maar... Waarom eigenlijk? Er was toch niets om mij voor te schamen? Gelukkig vond die collega dat ook en we hebben even kort wat zinnen gewisseld. Maar toch... Waar werd ik nu zo schrikachtig van? Ik voelde me betrapt, maar waarom? Zou het toch die opgekropte angst van de vier jaar er voor zijn die er nu ineens uitkwam?

Reactie van José @ 26 mei 2009 00:03 [reageer]

Hoi Frederique,

Mooi verhaal weer. Zo herkenbaar. Over mijn eigen in de kast tijd, gelukkig ook nooit betrapt, maar met de jaren werd de angst steeds verlammerder. Hierdoor durfde ik steeds minder om me om te kleden en gebruikte ik steeds meer fantasie. Bang om anders betrapt te worden. Alleen door te werken met fantasie, werd de afstand tot wie ik echt was zo ontzettend groot. Soms voelde ik me een sprookjesfiguur. Ik bestond wel, maar niet in de echte wereld.
En ik ben het zo eens met je, gooi die kastdeur open, want zie wat ervan kan komen zoals in jouw geval. Schaamrood omdat iemand je naam roept. Angst is een hele slechte raadgever.

Reactie van Kada @ 28 mei 2009 09:09 [reageer]

mooi stuk! ik kan me er inderdaad wel iets bij voorstellen. Zo wist iedereen om me heen allang dat ik lesbisch was, maar toch vond ik het erg ongemakkelijk en voelde ik me naakt en bekeken toen ik voor het eerst met mijn vriendin door het dorp liep tijdens de braderie. Alsof iedereen naar ons wees zo van 'kijk....dat is die pot. dan zal dat wel d'r vriendin zijn he'.

het zijn van die drempels waar je even flink overheen moet stappen, maar als je staat voor wie je bent lukt dat vanzelf wel he.

Reactie van Helen @ 2 jun 2009 19:53 [reageer]

Hoi Frederique
Je hebt het mooi verwoord.
Zelf heb ik ook jaren met die angst gelopen,de angst was zo groot dat ik me nauwelijks durfde te verkleden en al helemaal geen eigen kleding in huis durfde te hebben.
Uit angst om ontdekt te worden door mijn partner of een andere bekende.
Uit angst om nooit meer serieus te worden genomen als het uit zou komen wie ik werkelijk was.
Gelukkig is het me nooit overkomen en heb ik uiteindelijk alles durven opbiechten.
Alles is uiteindelijk goed gekomen,mijn partner en ik zijn nog steeds bij elkaar en gelukkiger dan ooit.
Ben nu al wat jaartjes uit de kast,maar die misselijk makende anst....brr ik kan het nog voelen als ik er goed over nadenk.

XXX Helen

"Betrapt?" door Frederique

Betrapt?

Ga naar...

Reacties op deze column

Geef uw reactie!