"Vrouwen?" door Frederique

Titel:  Vrouwen?
Auteur:  Frederique
Datum:  8 nov 2009
Revisie:  -
Gelezen:  4408

Vrouwen?

Begin vorig jaar ben ik naar de schouwburg geweest. Er was een balletvoorstelling op klassieke muziek. Eerst kwam er één man op het toneel. Hij deed zijn bijzondere pasjes. Een paar minuten later nog een man. Ook met bijzondere pasjes. Een derde man kwam erbij. Een leuk samenspel tussen drie mannen. De kleding begon me op te vallen: Niet alleen de bijzondere kraag, maar ook de contouren van wat er onderaan een mannenlichaam hangt waren duidelijk zichtbaar. Een vierde man kwam erbij. Ik bedacht me ineens: "Er waren toch ook vrouwen binnen dit stuk"?

Na een vijfde man en nog wat wachten kwamen ze dan. Eén voor één kwamen ook de (twee, later drie) vrouwen op. Ik merkte dat ik vooral hún bewegingen volgde. Hun bewegingen ten opzichte van elkaar en ten opzichte van de mannen. Ook toen de vrouwen stilstonden en de mannen bewogen. Ik moest denken aan wat een leraar ooit zei: Bij ballerina's zie je nauwelijks borsten. Het klopte. Mensen die op vrouwen vallen hadden hier minder lichamelijks te zien dan mensen die op mannen vallen. En toch... Toch bleven mijn ogen de vrouwen volgen...

Wat is dat toch met mij? Vanwaar toch die focus op vrouwen? Is het nog steeds jaloezie? Nee, ik merk nauwelijks meer jaloezie op vrouwen in een rok. Ik draag er zelf vaak genoeg een om te weten hoe dat voelt. Zou ik dan toch verliefd zijn op een vrouw? Maar nee, ik heb helemaal geen behoefte aan seks. Voel (mede dankzij de hormonen) niet eens een erectie. Maar toch, door-filosoferend, zou ik liever met een man of met een vrouw in één huis leven? Ik hoef er niet lang over na te denken: Met een vrouw. En in één bed? Met een man moet ik er niet aan denken. En met een vrouw? Nou, liever niet. Nou ja, als het dan echt moet liever met een vrouw dan met een man.

Maakt dit dat ik op vrouwen val? Ineens moet ik denken aan een lesbienne die me ooit toevertrouwde dat ze merkte dat ze zich soms "een van de mannen" voelt als ze met mannen aan een tafel zit die naar vrouwen zit te kijken. Als ik op vrouwen val dan zou dat wel verklaren waarom ik me op het werk meer één-van-de-mannen voel dan bijvoorbeeld in het concertgebouw. Misschien voel ik die duidelijke gerichtheid op vrouwen en herken dat onbewust ook in mijzelf?

Het zou ook best kunnen dat ik al die jaren eerst geworsteld heb met mijn verlangen een vrouw te zijn om er vervolgens achter te komen dat de gevoelens ten opzichte van andere vrouwen toch dubbel waren, namelijk wel degelijk ook gericht op die andere (meer op samenleven gerichte) aantrekkingskracht. In mannen ben ik op een paar kleine voorvallen na nooit écht geïnteresseerd geweest.

Het enige dat tegen deze theorie pleit is dat ik geen zin in seks heb. Niet met mannen en ook niet met vrouwen. In één bed met een ander mens lijkt me al niet echt prettig. Als het dan echt moet, dan met een vrouw. Maar seks? Nee, echt niet!

Wat er ook tegen pleit is dat ik anders tegen mannen aan kijk. Nu meer vrouwen mij toevertrouwen welke mannen ze spannend vinden moet ik toegeven dat ik ze vaak best wel snap.

Zou het dan toch zo zijn dat ik heel geïnteresseerd ben hoe die andere vrouwen zich opstellen ten opzichte van elkaar en ten opzichte van de aanwezige mannen en dat dit voor mij niets met seksualiteit te maken heeft? Of zou ik toch biseksueel zijn en durft dat deel van mij er nog niet uit te komen?

Sommige zaken in mij zijn nog heel onduidelijk...

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]