"Het ongemak van hetero zijn" door Kada

Het ongemak van hetero zijn

"Heeft u ook Durex?" Vroeg ze met haar hoofd naar de grond gericht.
"Ja hoor." Zei ik enthousiast vanachter de kassa. "Wil je een klein of groot pakje?" Ze werd knalrood en zei, zo zachtjes dat ik het nauwelijks kon verstaan: "Doe maar een grote." Ik moest stiekem wat om haar lachen maar ik begreep haar schaamte wel. Hoe natuurlijk seks ook is, ik wist, als compleet vreemde, nu wel dat zij het had. Ik had haar nog een bijzonder fijne avond kunnen wensen, maar om haar nog meer ongemak te besparen zei ik gewoon: "Tot ziens."
Ze stopte het pak condooms zo snel mogelijk in haar tas en terwijl ze weg liep besefte ik dat ik dat ongemakkelijke moment nooit mee heb hoeven maken en nooit mee zal maken. Als je zo lesbisch als een deur bent, worden dat soort lastige momenten je bespaard.

Ik heb nog nooit condooms hoeven kopen en ik heb nooit geoefend op een banaan. Ik heb nooit, met tranen in mijn ogen, bij de dokter om een morning-after pil hoeven vragen. De Pil slik ik al jaren niet meer en toen ik hem nog wel slikte had dat niets met seksualiteit te maken. Mijn menstruatie is, behalve een teken van gezonde vrouwelijkheid, vooral heel vervelend en ik zou hem kunnen en willen missen als kiespijn. Toen ik voor het eerst hoorde dat veel vrouwen echt een gat in de lucht springen als ze weer ongesteld zijn geworden, was dat echt even shocking voor mij. Ik vroeg me serieus af hoe je daar nou blij mee kon zijn, maar als je al twee kinderen hebt en geen derde wilt, veilig vrijt maar die veiligheid niet altijd vertrouwt, ja, dan wordt het wel begrijpelijker. Ik ben nog nooit bang geweest dat ik zwanger was en ik zou ook niet weten hoe ik zwanger zou moeten worden zonder iets vreselijk te forceren. De spanning, die sommige vrouwen elke maand opnieuw hebben, is voor mij echt compleet onbekend. En de kans dat ik een SOA oploop is één op echt heel veel.

Mensen vragen wel eens of ik kinderen wil, maar eigenlijk verwachten ze het al niet eens echt. Vraag me niet waarom, want ik ben ook gewoon een vrouw en ik zou zomaar gewoon moedergevoelens kunnen hebben, maar blijkbaar straal ik dat niet uit. Als Pietje en Marietje jarenlang samen wonen zonder te trouwen vragen mensen zich waarschijnlijk toch af wanneer de dag komt. Bij mij is men wel benieuwd of ik ooit wil trouwen maar niemand kijkt raar op als ik nee zeg. Als ik besluit nooit te trouwen is er niets mis met mij en heb ik geen last van bindingsangst. Ik val buiten het ouderwetse, standaard, culturele rollenpatroon. Ik heb een zogenaamde alternatieve leefstijl en kies voor een alternatieve samenlevingsvorm of gezinssamenstelling. Ik weet niet of ik me daardoor heel bijzonder, apart en uitzonderlijk zou moeten voelen, maar de algemene wereld schijnt te vinden van wel want op de een of andere manier verwachten ze andere dingen van mij en mijn vriendin dan van hun heterovrienden-stellen. Ik vind het best, hoor. Ik hou er niet van als er teveel verwachtingen geschapen worden. Laat mij maar lekker mijn ding doen. En zo achter die kassa staande, besefte ik dat mij een heleboel ongemak bespaard wordt door mijn seksuele voorkeur.
Ik denk dat er best wel vrouwen zijn die daar jaloers op zijn, als ze er echt goed over na gaan denken.

Tja, wat zal ik zeggen hè? Hadden al die andere vrouwen ook maar lesbisch moeten worden.

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]

Reacties op deze column

(Gesorteerd op datum)

Geef uw reactie!