"Discriminatie" door Kada

Titel:  Discriminatie
Auteur:  Kada
Datum:  6 mei 2010
Revisie:  -
Gelezen:  4296

Discriminatie

Vroeger hadden we in het dorp één Marokkaans gezin. Slechts één!!! Ze woonden bij mij om de hoek en alle kinderen uit het gezin zaten bij mij op school. Ik kan me niet herinneren dat een van die kinderen ooit bij mij thuis gespeeld heeft, of ik bij hen, maar dat had niets met die kinderen zelf te maken en als we in de speeltuin op de hoek van de wijk speelden, waren ze er altijd bij. Een van hun dochters zat bij mij in de klas en zij werd geheel geaccepteerd. Ik zag haar ook echt als een van mijn goede vriendinnen. Hun ouders spraken moeilijk Nederlands en daarom vond ik hen een beetje eng. Ik wist gewoonweg niet goed hoe ik met hen moest communiceren. Hun vader werkte in de plaatselijke staalfabriek en moeders deed het huishouden en zorgde voor de kinderen. Ze was altijd erg ingetogen en op zichzelf. Verlegen bijna, waarschijnlijk omdat zij zich ook een beetje onbeholpen voelde qua taal en cultuur. Misschien waren er wel inburgeringscursussen, maar die waren nog niet zo ‘normaal’ als nu.

Hoewel niemand last van hen had, hun kinderen goed mee kwamen op school en hun weg wel vonden waren zij hoe dan ook wel anders. Ze waren uniek in ons dorpje. Ze waren minderheden! Wij als kinderen accepteerden hen volledig, maar onze ouders waren altijd erg terughoudend vanwege hun anders-zijn. En toch kon je destijds niet spreken van racisme. Mijn moeder kwam heus niet met termen als ‘kut-Marokkanen, ze werden nergens van beschuldigd, ook niet als er eens ingebroken was in de buurt ofzo. Het was meer de angst voor het onbekende die hen op afstand hield. Hun moeder droeg een hoofddoek, iets wat mijn moeder alleen in plastic versie kende voor als het regende. Mijn moeder vond hun moeder gewoon ook een beetje eng, net als ik, om de simpele reden dat ze elkaar niet zo goed konden verstaan. Ze waren ook een beetje bang voor het cultuur- en geloofsverschil. Datzelfde gold voor hen waarschijnlijk precies zo. Hun kinderen werden zelden uitgenodigd op verjaardagen, aan het schoolplein zocht niemand hun moeder vrijwillig op voor een praatje en als iemand het over hen had ging het altijd van: ‘Die mensen uit Marokko, je weet wel.’ Men bewaarde een bepaalde afstand maar iedereen in dat hele dorp realiseerde zich gewoon dat zij niet voor niets hun land uit gevlucht waren. Niemand zag hen als uitkeringstrekkers, criminelen of fout volk! Iedereen gunde hen gewoon een normaal, veilig leven.

Jaren later besef ik me pas dat ik net zo minderheid ben als zij destijds. Ik ben lesbisch en vanaf het moment dat ik dat weet voel ik me een beetje Marokkaans. Ik behoor tot een ‘apart soort volk’. En hoewel homoseksualiteit in mijn beleving veel beter geaccepteerd wordt dan een bruine huidskleur en een ander geloof, merk ik wel degelijk dat sommige mensen denken dat mijn leven, met een vrouw, heel anders is dan hun eigen gezinsleven. Ik sta soms echt versteld van hoe verbaasd mensen zijn als ze erachter komen dat ik mijn leven deel met een vrouw. Alsof er een nieuw ontdekt mensenras voor hen staat willen ze dan alles weten van hoe dat dan gaat. Vrouwen geloven al snel dat het veel makkelijker en gezelliger is dan het samenleven met een man, bij mannen zie ik soms hun fantasie compleet op hol slaan omdat zij bij het woord ‘lesbisch’ gelijk aan seks denken.

Ik heb een soort van allochtone geaardheid en toch identificeer ik me nauwelijks met Marokkanen of Turken of Surinamers. Sterker nog, ik discrimineer zelfs met regelmaat terwijl ik zelf een zeer makkelijk slachtoffer zou kunnen zijn. Hoewel het niet mijn bedoeling is en het eigenlijk vaak onbewust gebeurt, loop ook ik liever niet te dicht langs een groepje Marokkanen en als er ergens een overval is gepleegd denk ik ook onbewust maar direct: ‘Zal wel een buitenlander zijn.’
En ik doe dat niet vanuit kwade gedachten, hoor, want ik ben fel tegen discriminatie en ik zou me zelfs inzetten om discriminatie tegen te gaan, maar ook ik wordt beïnvloed door de gedachten van onze maatschappij en negatieve mediaberichten. Media is wat dat betreft misschien nog wel het gevaarlijkste wapen wat een land in handen heeft! Je hoort niet anders dan overvallen, inbraken, berovingen die door allochtonen gepleegd worden. Homoseksuelen zijn dan misschien een beetje anders, maar ze weten zich wel aan de wet te houden…. Of tenminste je hoort nooit iets wat op het tegendeel wijst. Ik vind het van mezelf erg ongepast om mensen te veroordelen op hun huidskleur. Ik wil zelf immers ook niet dat ze mij vreemd of anders behandelen vanwege mijn seksuele geaardheid.

Nadenkend over het Marokkaanse gezin in ons dorp, vraag ik me af waar het misgegaan is. Was dit gezin een uitzonderlijk gezin wat zich automatisch aanpaste aan onze cultuur en wet omdat zij een van de eersten waren? Of zijn het inderdaad tegenwoordig een paar ‘slechte’ allochtonen die het voor de grote, wel verantwoordelijke massa verpesten?

Feit blijft dat seksuele geaardheid iets is waar ik geen invloed op heb. Ik geloof echt dat ik zo geboren ben net zoals iemand ook geen zeggenschap heeft over zijn of haar huidskleur. Ik zou mezelf niet willen veranderen en zou absoluut niet heteroseksueel willen zijn. Zij zijn meestal ook gewoon heel erg gelukkig met hun afkomst en huidskleur. Ik vind het pijnlijk dat we elkaar beoordelen en zelfs veroordelen op zulke oppervlakkige kenmerken. Vreemd eigenlijk, dat er wel zo gehamerd wordt op inburgering maar dat geen anti-discriminatiecursus is voor autochtonen. Hoe kunnen mensen zich nu aanpassen aan de cultuur van een land als de bevolking van dat land hen met de nek aankijkt en ook na een keurige inburgering nog argwanend en wantrouwend is…

Kada

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]