"Peinzen!" door Rob

Titel:  Peinzen!
Auteur:  Rob
Datum:  18 mei 2010
Revisie:  -
Gelezen:  4364

Peinzen!

Ik stapte mijn bed in om te gaan slapen, hetgeen niet wilde lukken. U kent dat moment zonder twijfel. Doe ik het wel goed? Wat moet ik aan met mijn leven? Is het nog wel de moeite waard? Bestaat er voor mij wel een ware of was dat misschien toch mijn ex? Waarom ben ik zo? De meest zinloze vragen op het naarste moment van de dag of beter gezegd de nacht. Peinzen! Eindeloos in conclaaf met jezelf over vragen die je toch niet beantwoord krijgt. Keer op keer de loze belofte aan jezelf dat morgen alles ander wordt. Morgen wordt niet anders, morgen wordt nooit anders.

Vandaag kreeg ik voor de zoveelste keer naar mijn hoofd geslingerd dat ik een doemdenkende pessimist ben. Controlfreak als ik ben heb ik hierop altijd mijn cliché antwoord klaar: “Ach, een pessimist is een optimist met levenservaring.” Gejat van een tegelwijsheid, maar zeker doeltreffend. Die nacht werd er aan het peinsrad gedraaid, uitkomst: Pessimisme. Die nacht was het mijn taak om de vraag te beantwoorden of ik al dan niet een pessimist was. Een volslagen nutteloze vraag natuurlijk, maar ik lig er toch.

Toegegeven: Ik heb aan veel dingen een hekel. Zo heb ik een hekel aan programma’s die homo’s weigeren, maar ook aan programma’s die homo’s gebruiken, omdat wij nu eenmaal spraakmakender zijn. Ik heb een hekel aan mensen die homo’s haten, maar ik heb ook een hekel aan hetero’s die populair willen doen door bevriend te zijn met homo’s. Ik heb een hekel aan homoseksuele christenen en….. Deze sla ik even over. Ik heb een hekel aan feit dat wij in onze consumptiemaatschappij moeten kiezen uit zes verschillende merken zoetjes, maar ik verafschuw het ook wanneer de schappen leeg zijn. Ik heb een hekel aan goede doelen die proberen je geld te onvreemden voor arme kinderen in Afrika, maar ik heb ook een hekel aan armoede. Ik heb er een hekel aan wanneer homo’s in elkaar geslagen worden, maar ik heb er ook een hekel aan wanneer homo’s niet terug vechten.

‘Erwin Olaf vertrekt naar Berlijn’ kopt de krant. De reden voor zijn vertrek: De lakse houding van homojongeren in Nederland. De generatie voor mij heeft zich (vaak letterlijk) met hand en tand verzet. Zij hebben gezorgd voor het geëmancipeerde Nederland van vandaag. Mijn generatie is er één die van weinig betekenis is geweest, en die het geluk had overal wat tussendoor te sijpelen. Maar de nieuwe generatie is werkelijk kotsopwekkend. Zij laten mensen wegkomen met geweld, zijn bang om aangifte te doen of in te grijpen en zijn te bang om voor zichzelf op te komen. Ik heb geen vertrouwen in de nieuwe generatie homo’s. Zij staan voor een moeilijke keuze: Niet alleen de vruchten plukken van de emancipatie-boom die door generaties voor hen gepland is, maar ook nieuwe bomen planten en (door)vechten. Of leven zij straks met een moraal waarin zij het vanzelfsprekend zullen vinden dat zij met alle waarschijnlijkheid eens het slachtoffer zullen worden van homogeweld?

Ik ben bang dat het keuze twee wordt, maar ik ben dan ook een pessimist.

Trusten!

Rob

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]