"Frederique 2.0" door Frederique

Titel:  Frederique 2.0
Auteur:  Frederique
Datum:  29 apr 2011
Revisie:  -
Gelezen:  4383

Frederique 2.0

Augustus 2010
Eigenlijk gaat 't heel aardig. Op het werk ben ik grotendeels geaccepteerd: Er zijn een paar mensen die een stevige mening over mij-als-transseksueel hebben, maar ze zijn zorgvuldig genoeg om die alleen te uiten als ik er niet bij ben. En ik ben zorgvuldig genoeg om het te negeren: Als die mensen er een probleem mee hebben is het hun probleem. Zolang ik er in de samenwerking met hen of anderen geen last van heb trek ik mijn schouders op en laat ik het gewoon gebeuren.

Ik merk dat mijn gevoel weer een stukje verder wil: Toch wat minder androgyne, meer vrouwelijker kleren, een vrouwelijke deodorant, een vrouwelijke douchegel... Misschien mijn haar nog wat veranderen... Nieuwe schoenen... Het lijken misschien kleine veranderingen maar ik merk dat ik er al maanden tegenaan hik. Vorige week ben ik langzaamaan toch begonnen. Ook dat gaat heel aardig: Alsof het een stap was waar ik inderdaad aan toe was.

Er is maar één ding wat er aan mankeert: Mijn werk. Ik ben 2,5 jaar geleden terug gezet in functie. We gingen fuseren en in het jaar vlak voor de fusie (het jaar van de diagnostiek bij het VU-genderteam) had ik gewoon geen energie om allerlei taken goed op te pakken. Die energie is toen ik eenmaal hormonen kreeg wel weer teruggekomen, maar toen was het kwaad al geschied: Ik was met ingang van de fusie geen leidinggevende meer. Sindsdien heb ik er alles aan gedaan om wel weer leidinggevende te worden: Cursussen in psychosynthese om beter met mijn emoties om te gaan, cursussen leidinggeven om dan toch in ieder geval de theorie van het leidinggeven goed te snappen en veel, heel veel, boeken lezen. En enkele certificaten halen om mijn CV op te pimpen. Mijn leidinggevende steunt me door me allerlei opdrachten te geven op gebieden die ik nog niet eerder deed: Werkwijze tussen vestigingen gelijktrekken, misschien ook workshops geven...

...En toen kwam afgelopen maandag de klap in mijn gezicht. Ik vroeg mijn leidinggevende hoe groot hij de kans achtte dat ik binnen een half jaar of een jaar als leidinggevende ergens zou werken. Binnen een half jaar achtte hij de kans nihil, omdat mijn geslachtsoperatie over een half jaar zou plaatsvinden. Geen enkele werkgever vindt het fijn om een nieuwe leidinggevende binnen een half jaar een paar maand min-of-meer kwijt te zijn uit het bedrijf. En over een jaar... Hij zei het heel voorzichtig, maar het kwam er toch op neer dat hij verwachtte dat ik over een jaar nog steeds wel zou zitten op een niet-leidinggevende plek. Het had te maken met mijn kleding, mijn haar. Mijn transseksuele uiterlijk bedoelde hij ook. Hij kon niet inschatten hoe toekomstige leidinggevenden daar mee om zouden gaan.

Het was een slag in mijn gezicht. Natuurlijk wist en weet ik ook wel dat een geslachtsoperatie mijn kansen drastisch verminderen, maar ik dacht dat dit probleem na de operatie dan toch weg zou moeten zijn. En dat het voor toekomstige leidinggevenden geen probleem is om mij aan te nemen als teamleider als ik mijn transseksualiteit goed "verkoop". Schijnbaar ziet hij dit heel anders en ziet hij wel degelijk redenen om transseksuelen niet als leidinggevende in te zetten. Misschien ook wel in relatie met de mensen die allerlei ruis over mij op de gang verspreiden.

Het zet ook Frederique 2.0 Op z'n kop. Ik wil mijzelf veranderen omdat ik dan een uiterlijk (of geurtje) krijg dat beter bij mij past. Niet omdat ik door een ander gedwongen wordt om mij qua uiterlijk te veranderen omdat ik anders geen kans heb op een baan. Het levert bij mij ook veel vragen op. Verregaande vragen, zoals "zouden mensen die brandwonden in hun gezicht hebben ook geen leidinggevende kunnen worden? Of mensen die homo zijn en daar openlijk voor uitkomen?" Ook wel subtielere vragen als "in hoeverre is het nu -echt- een probleem om zaken op te pakken die toch al op mijn lijstje stonden om opgepakt te worden? En is het werkelijk een aanslag op mijn identiteit als ik me anders ga kleden? En zou mijn leidinggevende ook geen-gelijk kunnen hebben en zou mijn uiterlijk/transseksualiteit misschien dan toch geen probleem hoeven te zijn?"

April 2011
Na augustus vorig jaar heb ik de handschoen opgepakt. In oktober ben ik voor het eerst in 5 jaar weer naar de kapper gegaan, een dameskapper deze keer. Ook heb ik nieuwe kleding gekocht die minder androgyne was. Mijn leidinggevende was er duidelijk over te spreken. En ik voel me duidelijk beter dan daarvoor...

Frederique

Ga naar...

[Volgende column] [Vorige column]